Οι ελληνικές ταινίες που λατρέψαμε 2 - Το χώμα βάφτηκε κόκκινο (1965)

Είδος: Περιπέτεια
Παραγωγή: ΦΙΝΟΣ ΦΙΛΜΣ, ΔΑΚΑΣΚΗΝΟΣ-ΜΙΧΑΗΛΙΔΗΣ, 1965
Διάρκεια: 135'
Ασπρόμαυρο
Σκηνοθεσία: Βασίλης Γεωργιάδης
Σενάριο: Νίκος Φώσκολος
Πρωταγωνιστούν: Νίκος Κούρκουλος, Μαίρη Χρονοπούλου, Γιάννης Βόγλης, Φαίδων Γεωργίτσης, Μάνος Κατράκης, Άγγελος Αντωνόπουλος, Ζέτα Αποστόλου, Νότης Περγιάλης κ.α.
Μηχανικός ήχου: Μικές Δαμαλάς
Ηχολήπτης: Θανάσης Γεωργιάδης

Υπόθεση: Το 1907 στην ελεύθερη Ελλάδα, ουσιαστικά δεν είναι όλοι ελεύθεροι. Στη Θεσσαλία οι αγρότες είναι σκλάβοι στις πεδιάδες των τσιφλικάδων. Την ίδια περίοδο ο μορφωμένος Μαρίνος Αντύπας τριγυρνά στα χωριά ξεσηκώνοντας τους ξωμάχους για να πάρουν τη γη που δουλεύουν και ανήκει σε όλους. Ο Οδυσσέας, ο μικρότερος γιος ενός μεγαλοκτηματία και ταγμένος με το μέρος του δικαίου, επιστρέφει σπίτι του και έρχεται σε σύγκρουση με τον σκληρό μεγαλύτερο αδερφό του, Ρήγα, για τα δικαιώματα των φτωχών και την καρδιά μιας νεαρής δασκάλας που είναι στο τσούρμο των πεινασμένων αγροτών.


Μια από τις καλύτερες ελληνικές ταινίες όλων των εποχών που, εκτός από το ρωμαλέο και ρεαλιστικό ύφος, τις επιρροές από το γουέστερν (διακρίνονται στις σκηνές καταδίωξης με άλογα και πυροβολισμούς, αλλά και στο επικό φινάλε) και την δυνατή δράση, διακρίνεται για το συγκινητικό ανθρώπινο μήνυμά της. Το φιλμ είναι καθηλωτικό σε όλη του την διάρκεια. Η σκηνοθεσία του Γεωργιάδη εντυπωσιάζει με το δυναμισμό της (π.χ. η στιλιζαρισμένη δολοφονία του Μαρίνου Αντύπα και η καταδίωξη του δολοφόνου από τον Οδυσσέα) και το πλησίασμα στους απλούς ανθρώπους (για παράδειγμα, η σκηνή της γέννας ή η εξομολόγηση των ονείρων για μια φυσιολογική ζωή). Συγκλονιστικές είναι και οι σκηνές της κηδείας του Μαρίνου Αντύπα που κορυφώνονται σε ένα πένθιμο εμβατήριο (σε μουσική Πλέσσα). Το σενάριο του Φώσκολου παρά το ότι δεν ξεφεύγει από μερικά κλισέ, είναι ίσως η καλύτερη δουλειά του και περιλαμβάνει εξαιρετικές ατάκες και δυνατή πλοκή.


Απίστευτη, για τα ελληνικά δεδομένα της εποχής, η φωτογραφία του Ντ. Δημόπουλου.
Επιστέγασμα της επιτυχίας είναι οι ερμηνείες των ηθοποιών. Φανταστικός ο Κατράκης στο ρόλο του τσιφλικά (μοναδικές οι σκηνές του θανάτου του). Εξαιρετικός ο Νότης Περγιάλης σε μια έξυπνη και λιτή ερμηνεία ως Μαρίνος Αντύπας. Στους πρώτους ρόλους πολύ καλές οι ερμηνείες από τον Κούρκουλο, τον Βόγλη και την Χρονοπούλου, ενώ στους «περιφερειακούς» ξεχωρίζει η φιγούρα του Αντωνόπουλου στο ρόλο του ληστή.


Άλλες πληροφορίες:
• Η ταινία ήταν υποψήφια για Όσκαρ καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας το 1966, είχε ανεπίσημη συμμετοχή στο Φεστιβάλ Καννών της ίδιας χρονιάς, ενώ κέρδισε και βραβείο μουσικής στο Κάρλοβι Βάρι.
• Συμμετέχει το συγκρότημα λαϊκών χορών Ελένης Τσαούλη
• Ο ρόλος του Ρήγα προοριζόταν για τον Φούντα και εντέλει η επιλογή του Βόγλη δικαιώθηκε. Ο Φούντας προτίμησε να βρίσκεται στο Παρίσι εκείνη την εποχή.
• Την εποχή που βγήκε η ταινία σε πολλές περιοχές της ελληνικής επαρχίας υπήρχε φτώχεια, αλλά και εκμετάλλευση των εργατών στα χωράφια από τους «μεγαλοκτηματίες». Δεν είναι τυχαίο, λοιπόν, που πολύς κόσμος ταυτίστηκε με τους πρωταγωνιστές και για πολλά χρόνια το έργο αυτό θεωρούνταν ως η καλύτερη ελληνική ταινία όλων των εποχών…


Σκηνές που έμειναν αξέχαστες:
• Ο Οδυσσέας (Κούρκουλος) γυρίζει σπίτι και ο πατέρας του (Κατράκης) στήνει γιορτή. Όταν έρχεται ο Ρήγας (Βόγλης) με τους άντρες του, διακόπτουν το πανηγύρι μπαίνοντας με τα άλογα ανάμεσα στον κόσμο. Λίγο αργότερα ο γέρο-Χορμόβας θα του δώσει να σπάσει δύο ξύλα μαζί για να καταλάβει πως πρέπει να συμφιλιωθεί με τον αδελφό του.
• Ο Ρήγας πηγαίνει στο ποτάμι και βρίσκει την νεαρή δασκάλα (Χρονοπούλου). Προσπαθεί να την βιάσει και επεμβαίνει ο αδελφός του. Πολύ ξύλο μέσα στα νερά και τις λάσπες!
• Η αισθησιακή Ζέτα Αποστόλου πλένεται στο αυτοσχέδιο χωριάτικο ντους... Λίγο αργότερα κρύβεται γυμνή στον στάβλο για να συναντήσει τον Ρήγα.
• Η δολοφονία του Μαρίνου Αντύπα και το κυνηγητό του δολοφόνου από τον έφιππο Οδυσσέα.
• Η κηδεία του Μαρίνου Αντύπα. Ο Κούρκουλος μπροστά με το πλήθος πίσω του να τραγουδούν το "δε θα βγει ο ήλιος την αυγή..." .
• Η τελική αναμέτρηση-μονομαχία επάνω στα βράχια των Μετεώρων. Εκεί καταλαβαίνεις πόσο έχασε αυτή η ταινία που δεν ήταν έγχρωμη…

Δείτε τους τίτλους της αρχής, με την πολύ όμορφη μουσική:

Ποιος είναι ο… Μικρός Σερίφης;

Επειδή, όπως έχουμε ξεκαθαρίσει από την αρχή, μέλη του δικού μας club γίνονται όχι μόνο όσοι διάβαζαν τον Μικρό Σερίφη, αλλά γενικότερα όσοι αγαπούν τα κόμικς και τα παλιά περιοδικά περιπετειών, είναι φυσικό να υπάρχουν ανάμεσά μας άνθρωποι που δεν έχουν διαβάσει ποτέ ή σχεδόν ποτέ, το συγκεκριμένο περιοδικό. Για τον λόγο αυτό, κρίνεται αναγκαίο, να δώσουμε εδώ μία περίληψη της ιστορίας του θρυλικού Ελληνόπουλου και των φίλων του. Για να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι νεότεροι…
Ο Τζιμ Άνταμς, λοιπόν, ήταν γιος ενός Έλληνα μετανάστη στην Αμερική: του Τζωρτζ Άνταμς. Η μητέρα του Τζιμ είχε πεθάνει όταν αυτός ήταν ακόμα πολύ μικρός, έτσι το μικρό Ελληνόπουλο μεγάλωσε στο πλάι του πατέρα του, μαθαίνοντας από αυτόν όλα τα μυστικά του αμερικάνικου τρόπου ζωής. Ο Τζωρτζ Άνταμς εκτελούσε χρέη σερίφη σε ένα χωριό του Τέξας, το Έλτζιν και είχε γίνει γνωστός με το προσωνύμιο «Το Γεράκι του Τέξας». Ήταν άριστος σκοπευτής, εξαίρετος αντιπρόσωπος του νόμου, μα πάνω απ’ όλα ένας υπέροχος άνθρωπος. Ο μικρός Τζιμ, τον λάτρευε και δεν έχανε ευκαιρία να τον θαυμάζει από κοντά, όταν εκείνος εκτελούσε την υπηρεσία του.
Όμως, κάποια μέρα, σε μία μάχη με μία συμμορία κακοποιών, ο σερίφης Άνταμς έπεσε θανάσιμα τραυματισμένος! Ο νεαρός Τζιμ (ήταν δεκαεπτά ετών τότε), έφτασε γρήγορα δίπλα στον πατέρα του, όμως δεν κατάφερε να του προσφέρει καμία βοήθεια. Πρόλαβε, όμως, να ακούσει τα τελευταία του λόγια. Ο ετοιμοθάνατος σερίφης, φοβήθηκε μήπως ο γιος του, παρασυρθεί από τα συναισθήματά του και ζητήσει εκδίκηση, διακινδυνεύοντας έτσι και τη δική του ζωή. Του ζήτησε, λοιπόν, αν ποτέ ανακαλύψει τον δολοφόνο του, να τον οδηγήσει στη δικαιοσύνη και να μη θελήσει να πάρει το νόμο στα χέρια του. Πριν ξεψυχήσει, έδωσε στον Τζιμ και το τιμημένο του εξάσφαιρο, ζητώντας του να το χρησιμοποιεί μόνο για καλό σκοπό.


Ο Τζιμ, ανακάλυψε πραγματικά τον δολοφόνο του πατέρα του και χωρίς να παρασυρθεί, έβαλε το νόμο πάνω από το συναίσθημα. Οι κάτοικοι του Έλτζιν, εκτιμώντας τις ικανότητές του, τον εξέλεξαν σερίφη του χωριού τους και εκείνος στάθηκε άξιος των προσδοκιών τους και με το παραπάνω. Σύντομα, σε όλο το Τέξας είχε γίνει γνωστό το όνομα του νεαρού σερίφη που οι παράνομοι έκαναν κύκλο για να αποφύγουν να περάσουν κοντά από το χωριό του. Η φήμη του εξαπλώθηκε γρήγορα και έφτασε μέχρι τα αυτιά του αρχηγού των σερίφηδων του Τέξας (το γνωστό σώμα των ρέιντζερ), του κάπταιν Κούπερ. Εκείνος, κάλεσε τον Τζιμ στο Ώστιν (την πρωτεύουσα του Τέξας) και του ζήτησε να παραιτηθεί από τα καθήκοντά του στο Έλτζιν και να υπηρετήσει κάτω από τις διαταγές του. Ο Τζιμ δέχτηκε με χαρά, ζητώντας όμως από τον κάπταιν Κούπερ, να πάρει μαζί του και τον παιδικό του φίλο, τον Πεπίτο Γκονζάλες. Ο Πεπίτο ήταν αδερφικός φίλος του Τζιμ και ειδικά από τότε που το Ελληνόπουλο έχασε τον πατέρα του, έγιναν αχώριστοι. Ο κάπταιν Κούπερ, δέχτηκε να συνοδεύει τον Τζιμ ο Πεπίτο στις αποστολές του και σύντομα, τα δύο παιδιά, βρέθηκαν να ταξιδεύουν από τόπο σε τόπο για να εφαρμόζουν το νόμο.
Σε μία από τις πρώτες τους αποστολές, οι δύο φίλοι, κατάφεραν να σώσουν από τα χέρια μια συμμορίας μία πολύ όμορφη κοπέλα. Αυτή ήταν η Ντιάνα Μόρισον, η οποία είχε χάσει κι εκείνη την οικογένειά της κι έτσι παρακάλεσε τα παιδιά να την πάρουν μαζί τους. Για ένα διάστημα, η κοπέλα, έμεινε στο γραφείο του κάπταιν Κούπερ, όμως γρήγορα ακολούθησε τον Τζιμ και τον Πεπίτο στις αποστολές τους.
Λίγο καιρό αργότερα, ένας μικρός Ινδιάνος θα προστεθεί στη συντροφιά τους. Δεν ήταν άλλος από τον Τσιπιρίπο, τον γιο της Κόκκινης Αρκούδας, αρχηγού μιας φυλής των Κομάντσι.


Η θρυλική συντροφιά ολοκληρώθηκε έτσι για κακή τύχη όλων των κακοποιών του Φαρ-Ουέστ! Ως αναγνώστες, διαβάσαμε ατελείωτες ιστορίες με μάχες μεταξύ του καλού και του κακού, μέσα από τα πολλά περιοδικά και τις εκδόσεις που ακολούθησαν. Ο Μικρός Σερίφης, έγινε απαραίτητος σύντροφος στις απογευματινές μας αναγνώσεις μετά το σχολείο, τα Σαββατοκύριακα ή ακόμα περισσότερο τους καλοκαιρινούς μήνες. Αν εσείς δεν διαβάζατε τις συγκεκριμένες περιπέτειες, ίσως δεν είναι και τόσο αργά (όσο νομίζετε) για να ξεκινήσετε να τις διαβάζετε τώρα…

Παναγιώτης Πλαφουτζής
Το κείμενο δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στο τεύχος 2 του περιοδικού "Club Φίλων Μικρός Σερίφης - Magazine"

Οι Δημιουργοί... και τα έργα τους 4 - Χριστόφορος Αχιλλέως (Chris Achilleos) [1947-] Κύπρος

Ο μεγάλος Έλληνας ζωγράφος και εικονογράφος Χριστόφορος Αχιλλέως (Chris Achilleos) γεννήθηκε στην Φαμαγκούστα της Κύπρου το 1947. Είχε μια καλή και ευτυχισμένη παιδική ζωή μέχρι το 1960 που πέθανε ο πατέρας του. Αμέσως μετά η οικογένεια του μετανάστευσε στην Αγγλία. Σπούδασε Επιστημονικό και Τεχνικό Σχέδιο στο Hornsey College of Art. Από το 1969 κι έπειτα ασχολήθηκε στην εικονογράφηση και την ζωγραφική και σήμερα πλέον είναι από τους πιο διάσημους καλλιτέχνες fantasy σε ολόκληρο τον κόσμο.



Το όνομα του Χρήστου Αχιλλέως είναι σήμερα συνώνυμο με τα τολμηρά οράματα και την ηρωική φαντασία. Οι έντονες εικόνες του παίρνουν μια ζωντανή παρουσία που δίνει την αίσθηση του τρισδιάστατου. Και αυτή η τρισδιάστατη εμφάνιση οφείλεται αποκλειστικά στην υπέρτατη τεχνική του και το έντονο αίσθημα του δραματικού που τον διακατέχει. Οι φανταστικά πανέμορφες εικόνες του είναι εμπνευσμένες από τα παιδικά του χρόνια στην Κύπρο.



Μεγάλωσε μελετώντας Ελληνική μυθολογία, θρύλους και κλασικά βρετανικά κόμικς. Το θαυμαστό έργο του μεγάλου κομίστα Frank Bellamy (21/5/1917 - 5/7/1976) του κέντρισε την προσοχή, ιδίως το εξαίρετο Heros The Spartan. Αυτές οι εμπνεύσεις -παράλληλα με μια επιρροή από τον Salvador Dali- διακρίνονται σε ολόκληρο το θαυμαστό έργο του.



Τολμηρά οράματα ηρωικής φαντασίας, fantasy, ΕΦ, Sword and Sorcery, ήρωες του παρελθόντος (Αχιλλέας, Beowulf), νέοι υπέρ-άνθρωποι που επινόησαν συγγραφείς όπως ο Robert E. Howard (Conan), κτήνη, δράκοι, μυθολογικά τέρατα και πανέμορφες γυναίκες συνθέτουν το γοητευτικό μα ταυτόχρονα και απειλητικό σύμπαν του καλλιτέχνη. Ατόφια φαντασία όσο πιο τέλεια γίνεται.




Έχει σχεδιάσει εξώφυλλα πολλών βιβλίων και περιοδικών ΕΦ (Doctor Who, Star Trek, Fighting Fantasy, Elric, 2000 AD) καθώς και αφίσες ταινιών όπως SuperGirl, Jackie Chan's The Protector κ.α.

Ιδιαίτερα σημαντική ήταν η συνεργασία του σε αριστουργηματικά φιλμ φαντασίας: με τον σκηνοθέτη Ridley Scott στην ταινία Blade Runner, με τον animator Ray Harryhausen στην ταινία Clash of the Titans (με τον Λόρενς Ολίβιε στο ρόλο του Δία), στο Willow και φυσικά στο cult φιλμ κινουμένων σχεδίων Heavy Metal, το 1980.





Έχει κυκλοφορήσει τρία βιβλία με έργα του, τα Η Πεντάμορφη και το Τέρας, Σειρήνες και Μέδουσα. Είναι παντρεμένος με την Άντζυ, έχει δύο παιδιά και ζει στο Λονδίνο. Αυτός είναι ο Χριστόφορος Αχιλλέως, ο μεγάλος illustrator που κατατάσσεται πια στο πάνθεον των μέγιστων του είδους.




Το κείμενο το βρήκαμε στο πολύ καλό http://www.comicorange.gr

Τα Χάρτινα Μηνύματα Των Καιρών Μας

Ένας μήνας αφιερωμένος στον Στάθη

στη Λέσχη Φίλων Κόμικς

Τα Χάρτινα μηνύματα των καιρών μας είναι ο τίτλος της έκθεσης με σκίτσα και γελοιογραφίες του Στάθη που παρουσιάζεται από 16 Νοεμβρίου 2010 στον εκθεσιακό χώρο της Λέσχης Φίλων Κόμικς.
Ο Στάθης, κατά κόσμον Στάθης Δ. Σταυρόπουλος, είναι σήμερα ένας από τους δημοφιλέστερους σκιτσογράφους με μεγάλες συμπάθειες στους αναγνώστες, αλλά και στους πολιτικούς, στους δημοσιογράφους, στους συναδέλφους του. Κι αυτό, διαμέσου όχι μόνο των γελοιογραφιών. Καπετάνιος στο «Ναυτίλο» στην εφημερίδα Ελευθεροτυπία, ο Στάθης έχει περάσει εδώ και χρόνια, και σε ένα λόγο πιο άμεσο. Σατιρίζει, καυτηριάζει, συζητάει, απαντάει. Γράφει -ως δημοσιογράφος- όσα πολλές φορές δεν φτάνει να πει ο σκιτσογράφος. Γράφει για όλα αυτά, που πολλές φορές δεν μπορεί να σκιτσάρει ένας δημοσιογράφος.
Ανήκει σε μια γενιά έντονα πολιτικοποιημένων γελοιογράφων. Το σκίτσο του άρτιο σχεδιαστικά και εικονογραφικά, πλούσιο σε ιστορικές παραπομπές και διακειμενικά υπονοούμενα. Η περιγραφικότητα των μορφών του, η λεπτομέρεια στα σκηνικά και τις στολές εποχής, οι γραμμοσκιάσεις και οι σχεδιαστικές του ισορροπίες, έχουν κάνει το πενάκι του να βρει την δική του «μανιέρα», γλιστρώντας επιδέξια ανάμεσα στη καρικατούρα και σε ένα πιο «ρεαλιστικό» σχέδιο. Ο λόγος του καυστικός και άκρως πολιτικός, είναι καθημερινά σημείο αναφοράς για πολλούς αναγνώστες του. Μια γελοιογραφία που πολλές φορές ισορροπεί περισσότερο στην «Πολιτική» και λιγότερο στη «Γελοιογραφία». Μέχρι σήμερα έχουν δημοσιευτεί 29 προσωπικά άλμπουμ με συλλογές γελοιογραφιών και πολιτικών κόμικς.
Ο Στάθης με το έργο του μας προτρέπει να ξεφύγουμε από την εικόνα που έχουμε για την γελοιογραφία, ως μέρος αποκλειστικά μιας εφημερίδας και να την δούμε ως ένα έργο τέχνης που μπορούμε να αποκτήσουμε. Έργα όπως αυτά που φέρνει στη Λέσχη Φίλων Κόμικς, δημιουργίες της τελευταίας πενταετίας, με θέματα της επικαιρότητας.

Το Σάββατο 20 Νοεμβρίου στις 8μ.μ. εγκαινιάστηκε η έκθεση με πρωτότυπα σκίτσα και γελοιογραφίες του Στάθη, στη Λέσχη Φίλων Κόμικς. Για τον Στάθη και το έργο του μίλησαν ο Άρης Μαλανδράκης, δημοσιογράφος, και ο Μάνος Στεφανίδης, κριτικός τέχνης.
Επίσης παρευρέθηκαν, εκτός από τον δημιουργό, οι Σπύρος Ορνεράκης και Κώστας Μητρόπουλος.
Το Σάββατο 4 Δεκεμβρίου στις 8.00μ.μ θα γίνει η παρουσίαση του τελευταίου άλμπουμ του Στάθη «Τα Ανδρείκελα» από τις εκδόσεις Λιβάνη, από τον ίδιο τον δημιουργό, στη Λέσχη Φίλων Κόμικς.

Διάρκεια έκθεσης:
16 Νοεμβρίου έως 16 Δεκεμβρίου 2010.
Ώρες λειτουργίας:
Τρίτη έως Παρασκευή 6μ.μ. – 10μ.μ.
Σάββατο έως Κυριακή 10π.μ – 2μ.μ. και 6μ.μ. – 10μ.μ.
Λέσχη Φίλων Κόμικς, Αγ. Ειρήνης 5 Μοναστηράκι.
Για πληροφορίες
Λέσχη Φίλων Κόμικς, Σταματία Αντωνάτου, Υπεύθυνη Δημοσίων Σχέσεων
Τηλ.: 210 3318168, 6974 926755, e-mail: erma_jaguar@hotmail.com

Νέες εκδόσεις 21 - Super Condom (Comic Book)

SUPER CONDOM
Κείμενα & Σχέδια: Τάσος Μαραγκός
32 Σελ. Έγχρωμο. Τιμή: 5,50 €
Εκδόσεις: Jemma Press
ISBN: 978-960-6732-55-3

Γεννημένο από ένα ατύχημα σε εργοστάσιο προφυλακτικών και προικισμένο με υπερδυνάμεις πέρα από κάθε φαντασία, ένα προφυλακτικό αναλαμβάνει να υπερασπιστεί το δικαίωμα μας στο ασφαλές σεξ και να μας προστατεύσει από κάθε λογής ανέραστους εχθρούς…
Κυρίες και κύριοι, ο Τάσος Μαραγκός σας παρουσιάζει το… Super Condom!
Το αλμπουμάκι αυτό συλλέγει 40 στριπάκια του παράδοξου υπερήρωα, τα οποία δημοσιεύτηκαν στην L.G.B.T. εφημερίδα City Uncovered απο το 2006 μέχρι και το 2008, αλλά και μια ολοκαίνουργια ιστορία του Super Condom και του πιστού του sidekick, Δονητή!

Ο Τάσος Μαραγκός (Tasmar) γεννήθηκε στη Σύρο το 1977. Η ενασχόληση του με την δημιουργία κόμικς ξεκινάει το 1998 όταν πηγαίνει στη Θεσσαλονίκη για να σπουδάσει γραφιστική.
Έχει συμμετάσχει σε διάφορες ομαδικές εκθέσεις σε Ελλάδα και εξωτερικό και έχει συνεργαστεί με περιοδικά του χώρου και όχι μόνο. Το 2004 αυτοεκδίδει το bigBANG το οποίο βραβεύεται με Comicdom Award ως το καλύτερο ελληνικό fanzine για τα έτη 2005 και 2006. Μετά το 2007 το bigBANG εκδίδεται πλέον από τις εκδόσεις Ένατη Διάσταση. Το 2007 αυτοεκδίδει το τεύχος 0 του Krak komiks το οποίο γίνεται και η προσωπική του σειρά κόμικς, μετά την συνεργασία του με την Giganto books. To 2009, στα Comicdom Awards, το τρίτο τεύχος του Krak komiks βραβεύτηκε για το εξώφυλλο του και το 2010 το τέταρτο τεύχος ως το καλύτερο κόμικς της περασμένης χρονιάς.
Τον Νοέμβριο του 2010 κυκλοφορεί το Super Condom από την εκδοτική Jemma Press, ένα μίνι άλμπουμ που συλλέγει τα comic strips που δημοσιεύτηκαν στην L.G.B.T. εφημερίδα City Uncovered από το 2006 μέχρι και το 2008. Η συνεργασία του με την εκδοτική Jemma Press συνεχίζεται και στο Krak komiks με πρώτη προγραμματισμένη έκδοση το τεύχος 6 για τον Απρίλιο του 2011. Σήμερα ζει στη Θεσσαλονίκη όπου διδάσκει και σχεδιάζει κόμικς.
Περισσότερα νέα του μπορείτε να βρείτε στο blog: krakkomiks.blogspot.com.

Αξέχαστες Ιστορίες 20 - Χαράτσι και αίμα στο Μούντυ-Σταρ

Η περιπέτεια που παρουσιάζουμε σήμερα, γράφτηκε το 1976 από τον συγγραφέα Μανώλη Αγριμανάκη και δημοσιεύθηκε στο τεύχος 553 του Μικρού Κάου-μπόυ. Πρόκειται για μια πολύ καλή έμπνευση του συγγραφέα, ο οποίος είχε αρχίσει τότε να γράφει στο περιοδικό (οι ιστορίες του δημοσιεύονταν εμβόλιμα σε αυτές του Γιώργου Μαρμαρίδη).
Υπόθεση: Οι τέσσερις μικροί μας φίλοι βρίσκονται στα βουνά και πλησιάζουν σε μια απομονωμένη ορεινή κωμόπολη, το Μούντυ Σταρ, όταν συναντούν στο δρόμο τους ένα κάρο. Σ’ αυτό επιβαίνουν ένας άνδρας με την γυναίκα του και το μωρό τους. Πρόκειται για μια οικογένεια που αναγκάστηκε να φύγει από το Μούντυ Σταρ γιατί εκεί βασιλεύει μια πολύ σκληρή συμμορία που έχει βαλθεί να κάνει δική της όλη την πόλη! Αναγκάζουν τους κατοίκους να τους πληρώνουν με μεγάλα χρηματικά ποσά για να τους παρέχουν –υποτίθεται– προστασία, με απώτερο σκοπό να τους αναγκάσουν να φύγουν. Ακόμα και ο σερίφης, δεν μπορεί να κάνει τίποτα γιατί του έχουν απαγάγει τον γιο και τον απειλούν με τη ζωή του. Ακούγοντας όλα αυτά, ο Τζιμ καταφέρνει να πείσει τον άντρα να επιστρέψει με την οικογένειά του στο Μούντυ Σταρ. Ο ίδιος με τους φίλους του, θα προσπαθήσουν να επαναφέρουν την τάξη στην πόλη… Τα πράγματα, όμως, δεν θα είναι καθόλου εύκολα καθώς ο άγνωστος αρχηγός της συμμορίας είναι πολύ έξυπνος και τα παιδιά πολύ γρήγορα θα πέσουν στα χέρια του...


Κριτική: 3/5
Η περιπέτεια δημοσιεύτηκε και μία δεύτερη φορά, στο τεύχος 945 του Μικρού Κάου-μπόυ και ίσως να υπάρχει ήδη στη συλλογή σας...

Η ομιλία του αρχηγού Σηάτλ

Ιστορικά στοιχεία:
Το έτος 1855 στην Πολιτεία του Όρεγκον, βρίσκεται σε εξέλιξη μια ωμή εισβολή λευκών αποίκων στις ινδιάνικες περιοχές. Ο κυβερνήτης της Πολιτείας, Ισαάκ Στήβενς, καταργεί με διάταγμα τα δικαιώματα των Ινδιάνων πάνω στη γη τους και προσπαθεί να τους πείσει να εγκατασταθούν σε ελεγχόμενους καταυλισμούς με την προοπτική της αφομοίωσης και της προσαρμογής σε έναν άλλο τρόπο ζωής. Ο αρχηγός Σηάτλ, της φυλής των Ντουαμίς, πηγαίνει με τους ακολούθους του στο Φορτ Έλλιοτ για να διαπραγματευτεί τη συνθήκη παραχώρησης εδαφών. Εκεί, μπροστά στον διοικητή του Οχυρού και πλήθος κόσμου, ο Σηάτλ, θα εκφωνήσει έναν πολύ όμορφο λόγο, λαμπρό δείγμα της ρητορικής τέχνης των Ινδιάνων της Αμερικής, που φημίζονταν για την απαράμιλλη ευγλωττία τους. Είναι βέβαιο πως οι μάρτυρες που κατέγραψαν αργότερα την συγκεκριμένη ομιλία, άλλαξαν ή παραποίησαν κάποια από τα λεγόμενα του ερυθρόδερμου αρχηγού. Όμως, είναι επίσης βέβαιο πως σε γενικές γραμμές αυτά ήταν τα λόγια που ειπώθηκαν από τα χείλη του.
Βλέποντας κάποιος εκ των υστέρων την ομιλία αυτή διαπιστώνει πως μοιάζει σχεδόν προφητική, σαν ένα όραμα των όσων επρόκειτο να συμβούν στους ινδιάνικους πληθυσμούς της αμερικάνικης ηπείρου. Η απειλή που διαχέεται στις τελευταίες γραμμές της ομιλίας δεν είναι ψεύτικη. Μπορεί να έχει περάσει περισσότερο από ένας αιώνας όμως τα εκατομμύρια θανάτων που προκάλεσαν οι σφαγές και οι επιδημίες, στοιχειώνουν πάντα την συλλογική συνείδηση των Αμερικανών. Τώρα πια η σύγχρονη κοινωνία αποδέχεται τα εγκλήματα εκείνων των γενεών και προσπαθεί να επανορθώσει τις αδικίες. Ταυτόχρονα, όλοι αναρωτιούνται: ποιος ήταν τελικά ο λόγος που οδήγησε σ’ αυτή τη γενοκτονία;…

Το κείμενο της ομιλίας:
«Ο ουρανός πάνω από τα κεφάλια μας, αυτός που αμέτρητους αιώνες τώρα χύνει δάκρυα ευσπλαχνίας για τον λαό μου, ο ουρανός, που μοιάζει αναλλοίωτος και αιώνιος, μπορεί ν' αλλάξει σύντομα.
Σήμερα είναι ξάστερος. Αύριο ίσως γεμίσει σύννεφα. Τα λόγια μου όμως είναι σαν τα άστρα που μένουν ίδια πάντα και γι' αυτό ο μεγάλος αρχηγός της Ουάσιγκτον μπορεί να είναι σίγουρος για όσα λέει ο Σηάτλ, σίγουρος όσο και πως γυρίζει ο ήλιος ή ότι οι εποχές αλλάζουν.
Ο Λευκός Αρχηγός λέει πως ο μεγάλος Αρχηγός στην Ουάσιγκτον μας στέλνει μήνυμα φιλίας και θέλησης καλής. Καλοσύνη του, γιατί γνωρίζουμε πως, από την πλευρά του, δεν έχει και πολύ ανάγκη τη φιλία μας. Ο λαός του είναι μεγάλος: σαν το χορτάρι που σκεπάζει τα απέραντα λιβάδια. Ο λαός μου είναι μικρός: σαν τα σκόρπια δέντρα στον κάμπο που τα σαρώνει η καταιγίδα.
Ο Μεγάλος και, υποθέτω καλός Λευκός Αρχηγός, μας παραγγέλνει πως θέλει ν’ αγοράσει τη γη μας, αλλά είναι πρόθυμος να μας παραχωρήσει τόση ώστε να ζήσουμε άνετα.
Αυτό στ’ αλήθεια μοιάζει δίκαιο, μπορώ να πω και γενναιόδωρο, γιατί ο ερυθρόδερμος δεν έχει πια δικαιώματα που οφείλει να τα σέβεται κανείς• μοιάζει επίσης και σοφή αυτή η πρόταση, αφού από δω και πέρα δεν θα ‘χουμε ανάγκη μεγάλες εκτάσεις.
Κάποτε ο λαός μας σκέπαζε τη γη αυτή όπως τα κύματα της ανεμοδαρμένης θάλασσας σκεπάζουν τον στρωμένο κοχύλια βυθό της, αλλά έχει πια από καιρό περάσει αυτή η εποχή, μαζί και το μεγαλείο των φυλών μας• τώρα δεν μένει παρά μια θλιβερή ανάμνηση.
Δεν θα μακρηγορήσω θρηνώντας την πρόωρη παρακμή μας ούτε και θα κατηγορήσω τους χλωμοπρόσωπους αδελφούς μου πως την επέσπευσαν• ίσως φταίμε κι εμείς. Η νιότη δεν κρατιέται: όταν τα παλικάρια μας θυμώνουν για μια πραγματική ή φανταστική αδικία, όταν βάφουν κι ασχημίζουν το πρόσωπό τους με μαύρο χρώμα, σημαίνει πως η καρδιά τους είναι μαύρη, και τότε συχνά φέρονται σκληρά κι ανελέητα• ούτε οι γέροντες ούτε οι γερόντισσες μπορούν να τα συγκρατήσουν.
Έτσι ήταν πάντα. Έτσι ήταν από τότε που ο λευκός άνθρωπος άρχισε να διώχνει τους προγόνους μας προς τα δυτικά. Αλλά ας ελπίσουμε πως οι εχθροπραξίες μεταξύ μας δεν θα επαναληφθούν. Εμείς θα χάναμε τα πάντα και τίποτα δεν θα κερδίζαμε.
Τα παλικάρια μας νομίζουν την εκδίκηση για νίκη, ακόμα και με τίμημα την ίδια τη ζωή τους• οι γέροι όμως, που τον καιρό του πολέμου μένουνε πίσω, και οι μανάδες που ίσως χάσουν παιδιά, ξέρουν καλύτερα.


Ο καλός μας πατέρας στην Ουάσιγκτον -θαρρώ πως είναι και δικός μας πατέρας τώρα αφότου ο βασιλιάς Γεώργιος μετακίνησε τα σύνορά του προς τα βόρεια-, ο μεγάλος και καλός πατέρας μας, λέω λοιπόν, μας παραγγέλνει πως αν συμμορφωθούμε, θα μας προστατεύσει: η δύναμη των θαρραλέων πολεμιστών του θα ορθωθεί ακλόνητο τείχος για μας, και τα μεγαλόπρεπα (θαυμαστά) πολεμικά καράβια του θα γεμίσουν τα λιμάνια μας, έτσι που οι παλιοί εχθροί μας από τον Βορρά, οι Χάιντας και οι Τσίμσιανς, θα πάψουν να φοβερίζουν τις γυναίκες, τα παιδιά και τους γέροντές μας.
Τότε, θα γίνει αληθινός πατέρας μας, κι εμείς αληθινά παιδιά του. Μπορεί όμως ποτέ να γίνει αυτό;
Ο Θεός σας δεν είναι και δικός μας! Ο Θεός σας αγαπάει τον λαό σας και μισεί τον δικό μου! Αγκαλιάζει στοργικά, με τα γερά προστατευτικά του μπράτσα, τον χλωμοπρόσωπο άνθρωπο και τον οδηγεί κρατώντας τον από το χέρι όπως πατέρας τον μικρό του γιο• αλλά έχει ξεχάσει τα ερυθρόδερμα παιδιά του -αν είναι στ’ αλήθεια δικά του παιδιά. Και ο δικός μας Θεός όμως, το Μεγάλο Πνεύμα, φαίνεται πως κι αυτός μας εγκατέλειψε.
Ο Θεός σας αυξάνει κάθε μέρα τη δύναμη του λαού σας. Γρήγορα θα κατακλύσετε τη χώρα. Ο λαός μας υποχωρεί σαν πλημμυρίδα που γίνεται άμπωτη, τα νερά της τραβιούνται και δεν ξαναγυρίζουν. Δεν μπορεί να αγαπάει τον λαό μας ο Θεός των λευκών ανθρώπων, αλλιώς θα μας προστάτευε. Μοιάζουμε μ’ ορφανά που δεν έχουν πού να στραφούν για βοήθεια.
Πώς να γίνουμε αδέρφια; Πώς ο Θεός σας να γίνει θεός μας, να ξαναφέρει την ευημερία μας, να ξυπνήσει μέσα μας τα όνειρα της επιστροφής του μεγαλείου μας;
Αν έχουμε έναν κοινό ουράνιο πατέρα, τότε μεροληπτεί, γιατί μόνο τα χλωμοπρόσωπα παιδιά του επισκέφθηκε. Εμείς ποτέ μας δεν τον είδαμε.
Όχι! Είμαστε δύο ξεχωριστές φυλές με ρίζες διαφορετικές και άλλο πεπρωμένο. Λίγα αυτά που μας ενώνουν! Για μας, οι στάχτες των προγόνων μας είναι ιερές και ο τόπος όπου αναπαύονται οι νεκροί μας, χώμα αγιασμένο. Εσείς περιπλανιέστε μακριά από τους τάφους των προγόνων σας, δίχως αυτό να σας στενοχωρεί, καθώς φαίνεται. Το σιδερένιο χέρι του Θεού σας έγραψε τη θρησκεία σας σε πέτρινες πλάκες για να μην την ξεχάσετε. Ο Ερυθρόδερμος ποτέ δεν μπόρεσε να την καταλάβει ή να τη θυμάται. Η δική μας θρησκεία είναι οι παραδόσεις των προγόνων μας -τα όνειρα που στέλνει το Μεγάλο Πνεύμα στους γερόντους μας τις ήσυχες ώρες της νύχτας και τα οράματα που έθρεψαν οι αρχηγοί- και είναι γραμμένη στις καρδιές του λαού μας. Οι δικοί σας νεκροί παύουν να αγαπούν εσάς και τη γη όπου γεννήθηκαν, μόλις διαβούν το κατώφλι του τάφου και περπατήσουν πέρα από τ’ αστέρια. Ξεχνιούνται γρήγορα, και δεν ξαναγυρίζουνε ποτέ. Οι δικοί μας νεκροί δεν ξεχνούν τον όμορφο κόσμο που τους έδωσε ζωή.
Αγαπάνε ακόμα τις πρασινισμένες κοιλάδες του, τα κελαρυστά ποτάμια του, τα υπέροχα βουνά του, τα απομονωμένα λαγκάδια του, τις στεφανωμένες με πράσινο λίμνες του… Κι επιστρέφουν συχνά από τους Τόπους του Ευτυχισμένου Κυνηγιού, για να επισκεφθούν με τρυφερή και βαθιά στοργή τις μοναχικές καρδιές. Για να τις καθοδηγήσουν, να τις παρηγορήσουν, να τις ανακουφίσουν…
Νύχτα και μέρα δεν μπορούν να συνυπάρξουν. Ο ερυθρόδερμος πάντοτε ξεμάκραινε μόλις πλησίαζε ο λευκός, όπως η αυγινή δροσιά μπροστά στον ήλιο που ανατέλλει.
Ωστόσο η πρότασή σας ακούγεται δίκαιη, και νομίζω πως ο λαός μου θα τη δεχτεί και θα αποσυρθεί στον καταυλισμό που του προσφέρετε. Λίγη σημασία έχει πού θα περάσουμε τις μέρες που μας μένουν. Δεν θα είναι πολλές. Η νύχτα των Ινδιάνων προμηνύεται βαθιά κι ατελείωτη.


Λίγα φεγγάρια ακόμα. Λίγοι χειμώνες. Κι ούτε ένας από τους απογόνους εκείνων των ισχυρών που κάποτε διέσχιζαν αυτή τη χώρα, δεν θα απομείνει για να θρηνεί πάνω από τους τάφους ενός λαού, κάποτε πιο ελπιδοφόρου και δυνατού από τον δικό σας…
Μα γιατί να θρηνώ τον πρόωρο χαμό του λαού μου; Η μια φυλή διαδέχεται την άλλη, το ένα έθνος το άλλο, όπως τα κύματα της θάλασσας. Αυτή είναι η φυσική τάξη, και άσκοπη η θλίψη. Ίσως η ώρα της δικής σας πτώσης αργήσει, όμως θα φτάσει σίγουρα, γιατί ακόμη κι ο λευκός άνθρωπος, που ο Θεός του ήρθε και κουβέντιασε μαζί του όπως φίλος σε φίλο, δεν θα γλιτώσει από την κοινή μοίρα. Ίσως τελικά να είμαστε αδέρφια.
Θα δούμε. Θα σκεφτούμε την πρότασή σας, και όταν αποφασίσουμε, θα σας ειδοποιήσουμε. Αν όμως τη δεχτούμε, θέτω εδώ και τώρα τούτο τον όρο: δεν θα μας αρνηθείτε το δικαίωμα να επισκεπτόμαστε ανενόχλητοι όποτε θέλουμε τους τάφους των προγόνων μας, των φίλων και των παιδιών μας.
Κάθε κομάτι αυτής της γης είναι ιερό στην συνείδηση του λαού μου. Κάθε πλαγιά, κάθε κοιλάδα, κάθε συστάδα δέντρων στοιχειώνεται από κάποιο λυπητερό ή χαρούμενο γεγονός, ημερών από καιρό χαμένων…
Κι όταν ο ερυθρόδερμος χαθεί και η ανάμνηση της φυλής μου θα έχει γίνει μύθος για τον λευκό άνθρωπο, αυτές οι ακτές θα πάλλονται από τους αόρατους νεκρούς της φυλής μου… Και όταν τα παιδιά των παιδιών σας θα νομίζουν πως είναι μόνα τους στα χωράφια, στους δρόμους ή μέσα στη σιγαλιά του αδιάβατου δάσους, να ξέρουν πως μόνα τους δεν θα είναι!
Σ’ ολόκληρη τη γη, δεν έχει ούτε ένα μέρος που να ανήκει στη μοναξιά. Ποτέ δεν θα είναι μόνος του ο Λευκός άνθρωπος! Ας είναι δίκαιος και ας φερθεί ευγενικά στον λαό μου, γιατί οι νεκροί δεν είναι ανίσχυροι.
Νεκροί είπα; Δεν υπάρχει θάνατος. Απλώς ο ένας κόσμος διαδέχεται τον άλλο…».


Δύο βιβλία που κυκλοφορούν στην Ελλάδα περιλαμβάνουν την ομιλία του αρχηγού Σηάτλ. Πρόκειται για το «Η εξουσία των ίσκιων», από τις εκδόσεις "Ελεύθερος Τύπος" και για το «Πού είναι ο αετός;», από τις εκδόσεις "Κοάν". Αξίζει να τα αναζητήσετε, καθώς είναι από τα βιβλία που πρέπει να μην λείπουν από την βιβλιοθήκη ενός λάτρη της Άγριας Δύσης.

Ο Μικρός Ήρωας επέστρεψε!

Το είδαμε, μας άρεσε και είπαμε να το αναρτήσουμε για να γελάσουμε και λιγάκι (είπαμε, το χιούμορ μας δεν πρέπει να το χάνουμε!)...
Πρόκειται για ένα σκίτσο-γελοιογραφία του Γιάννη Καλαϊτζή.

Νέες εκδόσεις 20 - Hombre, Το μονοπάτι του Λύκου (Comic Book)

Εκδόσεις: Anubis
Μετάφραση: Ηλίας Τσιάρας
Σχήμα: 20,5 x 28
Σελίδες: 96
Εκτύπωση: Ασπρόμαυρη (εσωτερικά)
Τιμή: €13,90

Από τον Εκδότη
Προτού ακόμα το πρόσωπό του εμφανιστεί σε μια αφίσα επικηρυγμένων με τις κατηγορίες για φόνο, ληστεία και εμπρησμό, ο Μπάλτιμορ Ο'Χάρα δραπετεύει στους ερημότοπους της Αγριας Δύσης. Ο πράκτορας της Πίκερτον και έμπειρος ιχνηλάτης Ρόνεγκαλ Ντώσον λαμβάνει την εντολή να φέρει το φυγά ενώπιον της δικαιοσύνης. Τώρα, οι δυο αντίπαλοι βρίσκονται αντιμέτωποι σε μια δραματική αναμέτρηση. Και οι δύο είναι μαχητές: ο ένας επιβάλλει το νόμο, ο άλλος πολεμά για την ελευθερία. Και οι δύο βαδίζουν στο μονοπάτι του Λύκου - μια πορεία που θα τους οδηγήσει στον κοινό τους προορισμό.
Το "Hombre", που φέρει την υπογραφή των καταξιωμένων δημιουργών Peter Wiechmann και Rafael Mendez, δημοσιεύτηκε αρχικά σε συνέχειες στο περιοδικό YPS, ενώ περιλαμβάνει σελίδες με έξτρα υλικό για τη ζωή και το θάνατο στην Αγρια Δύση.



Η άποψή μας:
Το διάβασα μέσα σε μια μέρα. Είναι ένα όμορφο βιβλίο που περιλαμβάνει -εκτός από τα 5 επεισόδια με περιπέτειες του ήρωα Hombre- και τέσσερις ενότητες με πληροφορίες για την Άγρια Δύση, συνοδευόμενες από πλούσιο φωτογραφικό υλικό εποχής!
Η αλήθεια είναι ότι βρήκα μέτριο το σενάριο των ιστοριών (ανήκει στον Peter Wiechmann), όμως το όποιο έλλειμμα το αναπληρώνει με τον καλύτερο τρόπο το φανταστικό σχέδιο του Ισπανού σχεδιαστή Rafael Mendez. Η πραγματικά πολύ όμορφη γραμμή του, παραπέμπει σε κλασσικά έργα γουέστερν κόμικ και πολύ δύσκολα θα βρεθεί κάποιος να διαφωνήσει πάνω σ' αυτό. Σε γενικές γραμμές, φυσικά το βιβλίο είναι πανέμορφο και αξίζει να βρίσκεται στη βιβλιοθήκη μας. Ειδικά σε όσους από εμάς λατρεύουμε το γουέστερν κόμικ! Σας το προτείνουμε, λοιπόν, ανεπιφύλακτα...



Τα πέντε επεισόδια των περιπετειών του Hombre που δημοσιεύονται:
1. Ιχνηλάτης
2. Κομαντσέιρος (ναι, οι γνωστοί ληστές που γνωρίσαμε και μέσα από την "Κατάκτηση της Δύσης", μάλιστα υπάρχει και εδώ ένας Τσάκο)
3. Γαλάζια μάτια!
4. Γιατί να πεθάνει ο Σαμ Τ. Χιούστον;
5. Τα κογιότ κυνηγούν σε αγέλες!

Οι τέσσερις ενότητες με πληροφορίες και φωτογραφίες, είναι:
1. Απάτσι εναντίον... Απάτσι!
2. Παράνομοι
3. Ληστείες
4. Ο πυρετός του χρυσού

Ο σχεδιαστής Rafael Mendez (αριστερά)

και ο σεναριογράφος Peter Wiechmann (δεξιά)

Επίσης, στις τελευταίες σελίδες, υπάρχει και ένα κείμενο γραμμένο από τον ίδιο τον Peter Wiechmann, με τίτλο "Το μακρύ ταξίδι του συγγραφέα στην Άγρια Δύση".
Στο εξωτερικό έχει κυκλοφορήσει και ένας δεύτερος τόμος, το εξώφυλλο του οποίου σας παρουσιάζουμε παρακάτω. Είμαστε σίγουροι πως αν η ελληνική έκδοση πάει καλά, οι εκδόσεις Anubis θα προχωρήσουν στην έκδοση και αυτού του τόμου...
Καλές πωλήσεις, λοιπόν...


Π.Π.

Οι ελληνικές ταινίες που λατρέψαμε 1 - Της κακομοίρας (1963)

Σενάριο Σκηνοθεσία: Ντίνος Κατσουρίδης
Παραγωγή: Κώστας Χατζηχρήστος
Βασισμένη στο θεατρικό έργο των Χρήστου και Γιώργου Γιαννακόπουλου
Πρωταγωνιστούν: Κώστας Χατζηχρήστος, Κώστας Δούκας, Νίκος Ρίζος, Νίκος Φέρμας, Ντίνα Τριάντη, Νέλλη Παππά, Θανάσης Μυλωνάς, Μαρίκα Νέζερ, Κώστας Μεντής, Γιώργος Βελέντζας, Γιώργος Ολύμπιος, Υβόννη Βλαδίμηρου
Διάρκεια: 81’


Υπόθεση: Ο Ζήκος είναι χωριάτης από το Καρπενήσι που δουλεύει υπάλληλος στο μπακάλικο του Παντελή και είναι ερωτευμένος με την όμορφη Φιφίκα, η οποία θέλοντας να παίξει μαζί του, προσποιείται ότι ανταποκρίνεται. Ο Παντελής, αν και προχωρημένης ηλικίας, θέλει για λογαριασμό του την νεαρή φίλη της Φιφίκας, Λίτσα. Ο Ζήκος τον κοροϊδεύει για την επιλογή του, αλλά αυτός δεν πτοείται. Προχωρεί στους αρραβώνες, σε συνεννόηση με τον πατέρα της Λίτσας και ερήμην της ίδιας. Ο Παντελής με τον πατέρα της Λίτσας αποφασίζουν να ανακοινώσουν στη Λίτσα την ημέρα των γενεθλίων της ότι ο Παντελής και εκείνη θα αρραβωνιαστούν. Η Λίτσα μόλις το μαθαίνει τρομάζει μόνο με την ιδέα γι' αυτό προσπαθεί να το αποφύγει. Προσπαθεί να το σκάσει με τον αγαπημένο της, με τη βοήθεια της Φιφίκας, όμως τα πράγματα μπερδεύονται όταν ο Ζήκος τους παίρνει είδηση και... αποτρέπει το έγκλημα! Βέβαια, τιμωρείται γι' αυτό με μια γροθιά που του μαυρίζει το καλό του μάτι... Εκείνο, το τσακίρικο...


Σχόλια: Βασισμένο στο ομώνυμο θεατρικό έργο των Χρήστου και Γιώργου Γιαννακόπουλου, έσπασε ρεκόρ εισιτηρίων όταν προβλήθηκε στις αίθουσες. Για πολλούς θεωρείται ως η καλύτερη ελληνική κωμωδία όλων των εποχών. Χρησιμοποιείται παράλληλα και ως τράπεζα με ατάκες, αφού αυτές εκτοξεύονται σε ρυθμό πολυβόλου από τον Ζήκο (Κώστα Χατζηχρήστο), στον καλύτερο ρόλο της καριέρας του!
Είναι μια ταινία που μπορεί να την έχεις δει τριάντα φορές, όμως κάθε φορά γελάς και περισσότερο!


Κάποιες από τις ατάκες:
ΖΗΚΟΣ (ΧΑΤΖΗΧΡΗΣΤΟΣ): Εμένα με το «ρε», να μη μου μιλάς, γιατί εγώ το «ρε» δεν το σηκώνω! Ούτε χειρονομίες δε σηκώνω, ακούς;
ΠΑΝΤΕΛΗΣ: Εσύ μου κάνεις χειρονομίες!
ΖΗΚΟΣ: Σου κάνω χειρονομίες για να μη μου κάνεις εσύ!
ΠΑΝΤΕΛΗΣ: Πού ήσουνα;
ΖΗΚΟΣ: Πού μο 'στειλες;
ΠΑΝΤΕΛΗΣ: Πού σε έστειλα; Να πας κάτι πράγματα της κυρά Παναγιώτας και κάτι λουμίνια της κυρά Θοδώρας!
ΖΗΚΟΣ: Ε, τα λουμίνια! Μου πέσανε!
ΠΑΝΤΕΛΗΣ: Γι' αυτό άργησες;
ΖΗΚΟΣ: Ώσπου να τα μαζώξω, τι να κάνω;
ΠΑΝΤΕΛΗΣ: Να σου κοπανήσω μία...!
ΖΗΚΟΣ: Μην κάνεις χειραψίες γιατί... Πού είσαι; Σε κολλάω μια κουτουλιά στο ψωμοσάκουλο και θα κάνεις δέκα μέρες να φας! Τ' ακούς; Δεν μπορείς να μου συμπεριφέρεσαι έτσι!
ΠΑΝΤΕΛΗΣ: Τι 'ν' αυτά που μου λες ρε;
ΖΗΚΟΣ: (Κορδώνεται) Τι με κοιτάς; Έτσι και ξετυλιχτώ θα γίνω ένα κι ενενήντα και δε θα σε γλυτώνει άνθρωπος!


ΠΑΝΤΕΛΗΣ (ΔΟΥΚΑΣ): Που ήσουνα ρε, τόσην ώρα; Θα σου δώσω μία...
ΖΗΚΟΣ (ΧΑΤΖΗΧΡΗΣΤΟΣ): Για κάνε πως χτυπάς και θα πάω στο υπουργείο Υγρασίας και θα τα πω όλα.
ΠΑΝΤΕΛΗΣ: Βρε άει στο διάολο από δω.
ΖΗΚΟΣ: Μη σπρώχνεις. Εμένα θα με πάρεις με το καλο. Πάρε με με το καλό εμένα να γίνω μούσι να με ξυρίσεις!
ΠΑΝΤΕΛΗΣ: Ζήκο, σε παρακαλώ! Όχι σε μένα αυτά.
ΖΗΚΟΣ: Σιγά μωρέ. Και ποιός είσαι σύ; Ένας μπακαλόγατος είσαι και γω το μπακαλογατί.
ΠΑΝΤΕΛΗΣ: Ζήκο σταμάτα, γιατί θα προβώ σε ωμότητες.
ΖΗΚΟΣ: Μπα, και γω σε τι θα προβώ; Σε ψημενότητες;


ΠΑΝΤΕΛΗΣ: Βρε, σε δουλεύουνε βρε μοσχάρι!
ΖΗΚΟΣ: Δε γεννήθηκε ακόμα άνθρωπος που θα με κοροιδέψει εμένα!
ΠΑΝΤΕΛΗΣ: Γεννήθηκε όμως αυτός που θα σε ξυλοφορτώσει!
ΖΗΚΟΣ: Για κάνε πως χτυπάς κι αν δεν πάω στο Υπουργείο Υγρασίας να τα αναφέρω όλα αυτά...

ΖΗΚΟΣ: Πάω γω. Πάω στο γιατρό τα ψώνια εγώ.
ΠΑΝΤΕΛΗΣ: Να πας στο καλό.
ΖΗΚΟΣ: Τηλεφώνησε η γιατρέσα
ΠΑΝΤΕΛΗΣ: Να πας στο καλό.
ΖΗΚΟΣ: Ησύ θα κάτσεις εδώ πέρα. Πάω γω. Πάω γω που ‘μαι και αδύνατος και ανεβαίνω και κατεβαίνω απάνω στα σκαλιά κι έχω γίνει σα σουβλί. Κι εσύ είσαι 800 κιλά αηδία. Ησύ θα κάτσεις εδώ. Πάω γω. Πάω στο γιατρό εγώ. Το μεγάλο μισθό που παίρνω και τρέχω όλη μέρα μες τσι δρόμοι... μου κρατάς και τον Ικα. Ποιός είναι αυτός ο Ίκας;
ΠΑΝΤΕΛΗΣ: Αυτό όλοι το πληρώνουν!
ΖΗΚΟΣ: Δεν το πληρώνω εγώ! Δε με φτάνει που δε με πληρώνεις, μου κρατάς και τον Ίκα! Και μου λες όλο υπομονή Ζήκο θ' αρρωστήσεις! Πότε θ' αρρωστήσω εγώ;

ΠΑΝΤΕΛΗΣ: Ζήκο! Θα σου ρίξω κλωτσιά και θα σε βάλω γκολ στο γήπεδο Καραισκάκη!
ΖΗΚΟΣ: Μπα; Κι εγώ αργώ ξέρεις να το σφυρίξω οφσάιντ!


ΠΑΝΤΕΛΗΣ: Λοιπόν, πόσο τυρί να κόψω;
ΛΙΤΣΑ (ΤΡΙΑΝΤΗ): Ε, λίγο! Δυο άνθρωποι είμαστε!
ΦΙΦΙΚΑ (ΠΑΠΠΑ): Αχ, όχι τόσο πολύ, κύριε Παντελή.
ΠΑΝΤΕΛΗΣ: Α, δεν είναι πολύ. Μη σας αυταπατά ο όγκος. Εξ άλλου υπολογίστε και τις τρύπες.

(ο Ζήκος μιλάει στο τηλέφωνο με την κυρά-Γιατρέσσα)
ΖΗΚΟΣ: Τι κάνετε κυρία Γιατρέσσα;
ΖΗΚΟΣ: ...ε πως να 'μαστε μαντάμ; Προσεχώς καλύτερα! Σε τι μπορούμε να σας εξυπηρετήσουμε;
ΖΗΚΟΣ: Α... Ναι. Νομίζω πως έχουμε ένα και μοναχικό.Για περιμένετε ολίγον τι.
ΖΗΚΟΣ: ...είναι αυτό που έχει μια τρούπα στη μέση; Δε ξέρω να σας πω τι μάρκα είναι κύρια Γιατρέσσα γιατί τα γράμματα είναι τ' ανάσκελα! Μάλλον δεν θα είναι Ελληνικής κατασκευής θα είναι αλλοδαπής προελεύσεως, γιατί βλέπω πολλά μασκαραλίκια απόξω. Έχει κάτι γατιά, κάτι λιοντάρια...Πάντως εσείς θα τα φάτε; Όχι θα τ' ανάψετε..
ΖΗΚΟΣ: Αν ανάψουν άναψαν.
ΖΗΚΟΣ: ...Μάλιστα. Θα τα στείλω με τον μικρό, μόλις επιστρέψει. Σας μερσώ μαντάμ! Ωρέ ντουβάρ!


ΠΕΛΑΤΗΣ (ΜΕΝΤΗΣ): [Χτυπάει παλαμάκια να έρθει ο Ζήκος]
ΖΗΚΟΣ: Εσύ όχι παλαμάκια! Να παλαμοκροτάν αυτοί που πληρώνουν! Όχι εσύ που θέλουμε τρεις κιμωλίες στο γράψε-σβήσε τη βδομάδα για σένα, έτσι; Κουβάλησες και την ανηψιά σου εδώ πέρα να μας κάνει την όμορφη!
ΠΕΛΑΤΗΣ: Ποια ανηψιά μου βρε; Γυναίκα μου είναι!
ΖΗΚΟΣ: Γυναίκα σου; Δικιά σου;
ΠΕΛΑΤΗΣ: Όχι του γείτονα! Με αγάπησε και με πήρε!
ΖΗΚΟΣ: Σ' αγάπησε; Τι αγάπησε από εσένα βρε κακομούστακε; [Προς τη γυναίκα:] Ο άντρας σου είναι αυτός;
ΓΥΝΑΙΚΑ ΠΕΛΑΤΗ: Ναι!
ΖΗΚΟΣ: Άντρας σου; Καλά να πάθεις! Τι του λιμπίστηκες του κομοδίνου; Εμείς αυτούς στο χωριό, τους πνίγουμε στο νεροχύτη για να μη χαλάσει η ράτσα!


Τις ατάκες τις αντιγράψαμε από το http://homepage.mac.com/anthonysigalas/greekcinema/tainies/1961/kakomoiras/kakomoiras.html