Τρίτη 23 Νοεμβρίου 2010

Τα Χάρτινα Μηνύματα Των Καιρών Μας

Ένας μήνας αφιερωμένος στον Στάθη
στη Λέσχη Φίλων Κόμικς


Τα Χάρτινα μηνύματα των καιρών μας είναι ο τίτλος της έκθεσης με σκίτσα και γελοιογραφίες του Στάθη που παρουσιάζεται από 16 Νοεμβρίου 2010 στον εκθεσιακό χώρο της Λέσχης Φίλων Κόμικς.
Ο Στάθης, κατά κόσμον Στάθης Δ. Σταυρόπουλος, είναι σήμερα ένας από τους δημοφιλέστερους σκιτσογράφους με μεγάλες συμπάθειες στους αναγνώστες, αλλά και στους πολιτικούς, στους δημοσιογράφους, στους συναδέλφους του. Κι αυτό, διαμέσου όχι μόνο των γελοιογραφιών. Καπετάνιος στο «Ναυτίλο» στην εφημερίδα Ελευθεροτυπία, ο Στάθης έχει περάσει εδώ και χρόνια, και σε ένα λόγο πιο άμεσο. Σατιρίζει, καυτηριάζει, συζητάει, απαντάει. Γράφει -ως δημοσιογράφος- όσα πολλές φορές δεν φτάνει να πει ο σκιτσογράφος. Γράφει για όλα αυτά, που πολλές φορές δεν μπορεί να σκιτσάρει ένας δημοσιογράφος.
Ανήκει σε μια γενιά έντονα πολιτικοποιημένων γελοιογράφων. Το σκίτσο του άρτιο σχεδιαστικά και εικονογραφικά, πλούσιο σε ιστορικές παραπομπές και διακειμενικά υπονοούμενα. Η περιγραφικότητα των μορφών του, η λεπτομέρεια στα σκηνικά και τις στολές εποχής, οι γραμμοσκιάσεις και οι σχεδιαστικές του ισορροπίες, έχουν κάνει το πενάκι του να βρει την δική του «μανιέρα», γλιστρώντας επιδέξια ανάμεσα στη καρικατούρα και σε ένα πιο «ρεαλιστικό» σχέδιο. Ο λόγος του καυστικός και άκρως πολιτικός, είναι καθημερινά σημείο αναφοράς για πολλούς αναγνώστες του. Μια γελοιογραφία που πολλές φορές ισορροπεί περισσότερο στην «Πολιτική» και λιγότερο στη «Γελοιογραφία». Μέχρι σήμερα έχουν δημοσιευτεί 29 προσωπικά άλμπουμ με συλλογές γελοιογραφιών και πολιτικών κόμικς.
Ο Στάθης με το έργο του μας προτρέπει να ξεφύγουμε από την εικόνα που έχουμε για την γελοιογραφία, ως μέρος αποκλειστικά μιας εφημερίδας και να την δούμε ως ένα έργο τέχνης που μπορούμε να αποκτήσουμε. Έργα όπως αυτά που φέρνει στη Λέσχη Φίλων Κόμικς, δημιουργίες της τελευταίας πενταετίας, με θέματα της επικαιρότητας.

Το Σάββατο 20 Νοεμβρίου στις 8μ.μ. εγκαινιάστηκε η έκθεση με πρωτότυπα σκίτσα και γελοιογραφίες του Στάθη, στη Λέσχη Φίλων Κόμικς. Για τον Στάθη και το έργο του μίλησαν ο Άρης Μαλανδράκης, δημοσιογράφος, και ο Μάνος Στεφανίδης, κριτικός τέχνης.
Επίσης παρευρέθηκαν, εκτός από τον δημιουργό, οι Σπύρος Ορνεράκης και Κώστας Μητρόπουλος.
Το Σάββατο 4 Δεκεμβρίου στις 8.00μ.μ θα γίνει η παρουσίαση του τελευταίου άλμπουμ του Στάθη «Τα Ανδρείκελα» από τις εκδόσεις Λιβάνη, από τον ίδιο τον δημιουργό, στη Λέσχη Φίλων Κόμικς.

Διάρκεια έκθεσης:
16 Νοεμβρίου έως 16 Δεκεμβρίου 2010.
Ώρες λειτουργίας:
Τρίτη έως Παρασκευή 6μ.μ. – 10μ.μ.
Σάββατο έως Κυριακή 10π.μ – 2μ.μ. και 6μ.μ. – 10μ.μ.
Λέσχη Φίλων Κόμικς, Αγ. Ειρήνης 5 Μοναστηράκι.
Για πληροφορίες
Λέσχη Φίλων Κόμικς, Σταματία Αντωνάτου, Υπεύθυνη Δημοσίων Σχέσεων
Τηλ.: 210 3318168, 6974 926755, e-mail: erma_jaguar@hotmail.com

Νέες εκδόσεις 21 - Super Condom (Comic Book)


SUPER CONDOM
Κείμενα & Σχέδια: Τάσος Μαραγκός
32 Σελ. Έγχρωμο. Τιμή: 5,50 €
Εκδόσεις: Jemma Press
ISBN: 978-960-6732-55-3

Γεννημένο από ένα ατύχημα σε εργοστάσιο προφυλακτικών και προικισμένο με υπερδυνάμεις πέρα από κάθε φαντασία, ένα προφυλακτικό αναλαμβάνει να υπερασπιστεί το δικαίωμα μας στο ασφαλές σεξ και να μας προστατεύσει από κάθε λογής ανέραστους εχθρούς…
Κυρίες και κύριοι, ο Τάσος Μαραγκός σας παρουσιάζει το… Super Condom!
Το αλμπουμάκι αυτό συλλέγει 40 στριπάκια του παράδοξου υπερήρωα, τα οποία δημοσιεύτηκαν στην L.G.B.T. εφημερίδα City Uncovered απο το 2006 μέχρι και το 2008, αλλά και μια ολοκαίνουργια ιστορία του Super Condom και του πιστού του sidekick, Δονητή!

Ο Τάσος Μαραγκός (Tasmar) γεννήθηκε στη Σύρο το 1977. Η ενασχόληση του με την δημιουργία κόμικς ξεκινάει το 1998 όταν πηγαίνει στη Θεσσαλονίκη για να σπουδάσει γραφιστική.
Έχει συμμετάσχει σε διάφορες ομαδικές εκθέσεις σε Ελλάδα και εξωτερικό και έχει συνεργαστεί με περιοδικά του χώρου και όχι μόνο. Το 2004 αυτοεκδίδει το bigBANG το οποίο βραβεύεται με Comicdom Award ως το καλύτερο ελληνικό fanzine για τα έτη 2005 και 2006. Μετά το 2007 το bigBANG εκδίδεται πλέον από τις εκδόσεις Ένατη Διάσταση. Το 2007 αυτοεκδίδει το τεύχος 0 του Krak komiks το οποίο γίνεται και η προσωπική του σειρά κόμικς, μετά την συνεργασία του με την Giganto books. To 2009, στα Comicdom Awards, το τρίτο τεύχος του Krak komiks βραβεύτηκε για το εξώφυλλο του και το 2010 το τέταρτο τεύχος ως το καλύτερο κόμικς της περασμένης χρονιάς.
Τον Νοέμβριο του 2010 κυκλοφορεί το Super Condom από την εκδοτική Jemma Press, ένα μίνι άλμπουμ που συλλέγει τα comic strips που δημοσιεύτηκαν στην L.G.B.T. εφημερίδα City Uncovered από το 2006 μέχρι και το 2008. Η συνεργασία του με την εκδοτική Jemma Press συνεχίζεται και στο Krak komiks με πρώτη προγραμματισμένη έκδοση το τεύχος 6 για τον Απρίλιο του 2011. Σήμερα ζει στη Θεσσαλονίκη όπου διδάσκει και σχεδιάζει κόμικς.
Περισσότερα νέα του μπορείτε να βρείτε στο blog: krakkomiks.blogspot.com.

Αξέχαστες Ιστορίες 20 - Χαράτσι και αίμα στο Μούντυ-Σταρ


Η περιπέτεια που παρουσιάζουμε σήμερα, γράφτηκε το 1976 από τον συγγραφέα Μανώλη Αγριμανάκη και δημοσιεύθηκε στο τεύχος 553 του Μικρού Κάου-μπόυ. Πρόκειται για μια πολύ καλή έμπνευση του συγγραφέα, ο οποίος είχε αρχίσει τότε να γράφει στο περιοδικό (οι ιστορίες του δημοσιεύονταν εμβόλιμα σε αυτές του Γιώργου Μαρμαρίδη).
Υπόθεση: Οι τέσσερις μικροί μας φίλοι βρίσκονται στα βουνά και πλησιάζουν σε μια απομονωμένη ορεινή κωμόπολη, το Μούντυ Σταρ, όταν συναντούν στο δρόμο τους ένα κάρο. Σ’ αυτό επιβαίνουν ένας άνδρας με την γυναίκα του και το μωρό τους. Πρόκειται για μια οικογένεια που αναγκάστηκε να φύγει από το Μούντυ Σταρ γιατί εκεί βασιλεύει μια πολύ σκληρή συμμορία που έχει βαλθεί να κάνει δική της όλη την πόλη! Αναγκάζουν τους κατοίκους να τους πληρώνουν με μεγάλα χρηματικά ποσά για να τους παρέχουν –υποτίθεται– προστασία, με απώτερο σκοπό να τους αναγκάσουν να φύγουν. Ακόμα και ο σερίφης, δεν μπορεί να κάνει τίποτα γιατί του έχουν απαγάγει τον γιο και τον απειλούν με τη ζωή του. Ακούγοντας όλα αυτά, ο Τζιμ καταφέρνει να πείσει τον άντρα να επιστρέψει με την οικογένειά του στο Μούντυ Σταρ. Ο ίδιος με τους φίλους του, θα προσπαθήσουν να επαναφέρουν την τάξη στην πόλη… Τα πράγματα, όμως, δεν θα είναι καθόλου εύκολα καθώς ο άγνωστος αρχηγός της συμμορίας είναι πολύ έξυπνος και τα παιδιά πολύ γρήγορα θα πέσουν στα χέρια του...


Κριτική: 3/5
Η περιπέτεια δημοσιεύτηκε και μία δεύτερη φορά, στο τεύχος 945 του Μικρού Κάου-μπόυ και ίσως να υπάρχει ήδη στη συλλογή σας...

Σάββατο 20 Νοεμβρίου 2010

Η ομιλία του αρχηγού Σηάτλ


Ιστορικά στοιχεία:
Το έτος 1855 στην Πολιτεία του Όρεγκον, βρίσκεται σε εξέλιξη μια ωμή εισβολή λευκών αποίκων στις ινδιάνικες περιοχές. Ο κυβερνήτης της Πολιτείας, Ισαάκ Στήβενς, καταργεί με διάταγμα τα δικαιώματα των Ινδιάνων πάνω στη γη τους και προσπαθεί να τους πείσει να εγκατασταθούν σε ελεγχόμενους καταυλισμούς με την προοπτική της αφομοίωσης και της προσαρμογής σε έναν άλλο τρόπο ζωής. Ο αρχηγός Σηάτλ, της φυλής των Ντουαμίς, πηγαίνει με τους ακολούθους του στο Φορτ Έλλιοτ για να διαπραγματευτεί τη συνθήκη παραχώρησης εδαφών. Εκεί, μπροστά στον διοικητή του Οχυρού και πλήθος κόσμου, ο Σηάτλ, θα εκφωνήσει έναν πολύ όμορφο λόγο, λαμπρό δείγμα της ρητορικής τέχνης των Ινδιάνων της Αμερικής, που φημίζονταν για την απαράμιλλη ευγλωττία τους. Είναι βέβαιο πως οι μάρτυρες που κατέγραψαν αργότερα την συγκεκριμένη ομιλία, άλλαξαν ή παραποίησαν κάποια από τα λεγόμενα του ερυθρόδερμου αρχηγού. Όμως, είναι επίσης βέβαιο πως σε γενικές γραμμές αυτά ήταν τα λόγια που ειπώθηκαν από τα χείλη του.
Βλέποντας κάποιος εκ των υστέρων την ομιλία αυτή διαπιστώνει πως μοιάζει σχεδόν προφητική, σαν ένα όραμα των όσων επρόκειτο να συμβούν στους ινδιάνικους πληθυσμούς της αμερικάνικης ηπείρου. Η απειλή που διαχέεται στις τελευταίες γραμμές της ομιλίας δεν είναι ψεύτικη. Μπορεί να έχει περάσει περισσότερο από ένας αιώνας όμως τα εκατομμύρια θανάτων που προκάλεσαν οι σφαγές και οι επιδημίες, στοιχειώνουν πάντα την συλλογική συνείδηση των Αμερικανών. Τώρα πια η σύγχρονη κοινωνία αποδέχεται τα εγκλήματα εκείνων των γενεών και προσπαθεί να επανορθώσει τις αδικίες. Ταυτόχρονα, όλοι αναρωτιούνται: ποιος ήταν τελικά ο λόγος που οδήγησε σ’ αυτή τη γενοκτονία;…

Το κείμενο της ομιλίας:
«Ο ουρανός πάνω από τα κεφάλια μας, αυτός που αμέτρητους αιώνες τώρα χύνει δάκρυα ευσπλαχνίας για τον λαό μου, ο ουρανός, που μοιάζει αναλλοίωτος και αιώνιος, μπορεί ν' αλλάξει σύντομα.
Σήμερα είναι ξάστερος. Αύριο ίσως γεμίσει σύννεφα. Τα λόγια μου όμως είναι σαν τα άστρα που μένουν ίδια πάντα και γι' αυτό ο μεγάλος αρχηγός της Ουάσιγκτον μπορεί να είναι σίγουρος για όσα λέει ο Σηάτλ, σίγουρος όσο και πως γυρίζει ο ήλιος ή ότι οι εποχές αλλάζουν.
Ο Λευκός Αρχηγός λέει πως ο μεγάλος Αρχηγός στην Ουάσιγκτον μας στέλνει μήνυμα φιλίας και θέλησης καλής. Καλοσύνη του, γιατί γνωρίζουμε πως, από την πλευρά του, δεν έχει και πολύ ανάγκη τη φιλία μας. Ο λαός του είναι μεγάλος: σαν το χορτάρι που σκεπάζει τα απέραντα λιβάδια. Ο λαός μου είναι μικρός: σαν τα σκόρπια δέντρα στον κάμπο που τα σαρώνει η καταιγίδα.
Ο Μεγάλος και, υποθέτω καλός Λευκός Αρχηγός, μας παραγγέλνει πως θέλει ν’ αγοράσει τη γη μας, αλλά είναι πρόθυμος να μας παραχωρήσει τόση ώστε να ζήσουμε άνετα.
Αυτό στ’ αλήθεια μοιάζει δίκαιο, μπορώ να πω και γενναιόδωρο, γιατί ο ερυθρόδερμος δεν έχει πια δικαιώματα που οφείλει να τα σέβεται κανείς• μοιάζει επίσης και σοφή αυτή η πρόταση, αφού από δω και πέρα δεν θα ‘χουμε ανάγκη μεγάλες εκτάσεις.
Κάποτε ο λαός μας σκέπαζε τη γη αυτή όπως τα κύματα της ανεμοδαρμένης θάλασσας σκεπάζουν τον στρωμένο κοχύλια βυθό της, αλλά έχει πια από καιρό περάσει αυτή η εποχή, μαζί και το μεγαλείο των φυλών μας• τώρα δεν μένει παρά μια θλιβερή ανάμνηση.
Δεν θα μακρηγορήσω θρηνώντας την πρόωρη παρακμή μας ούτε και θα κατηγορήσω τους χλωμοπρόσωπους αδελφούς μου πως την επέσπευσαν• ίσως φταίμε κι εμείς. Η νιότη δεν κρατιέται: όταν τα παλικάρια μας θυμώνουν για μια πραγματική ή φανταστική αδικία, όταν βάφουν κι ασχημίζουν το πρόσωπό τους με μαύρο χρώμα, σημαίνει πως η καρδιά τους είναι μαύρη, και τότε συχνά φέρονται σκληρά κι ανελέητα• ούτε οι γέροντες ούτε οι γερόντισσες μπορούν να τα συγκρατήσουν.
Έτσι ήταν πάντα. Έτσι ήταν από τότε που ο λευκός άνθρωπος άρχισε να διώχνει τους προγόνους μας προς τα δυτικά. Αλλά ας ελπίσουμε πως οι εχθροπραξίες μεταξύ μας δεν θα επαναληφθούν. Εμείς θα χάναμε τα πάντα και τίποτα δεν θα κερδίζαμε.
Τα παλικάρια μας νομίζουν την εκδίκηση για νίκη, ακόμα και με τίμημα την ίδια τη ζωή τους• οι γέροι όμως, που τον καιρό του πολέμου μένουνε πίσω, και οι μανάδες που ίσως χάσουν παιδιά, ξέρουν καλύτερα.


Ο καλός μας πατέρας στην Ουάσιγκτον -θαρρώ πως είναι και δικός μας πατέρας τώρα αφότου ο βασιλιάς Γεώργιος μετακίνησε τα σύνορά του προς τα βόρεια-, ο μεγάλος και καλός πατέρας μας, λέω λοιπόν, μας παραγγέλνει πως αν συμμορφωθούμε, θα μας προστατεύσει: η δύναμη των θαρραλέων πολεμιστών του θα ορθωθεί ακλόνητο τείχος για μας, και τα μεγαλόπρεπα (θαυμαστά) πολεμικά καράβια του θα γεμίσουν τα λιμάνια μας, έτσι που οι παλιοί εχθροί μας από τον Βορρά, οι Χάιντας και οι Τσίμσιανς, θα πάψουν να φοβερίζουν τις γυναίκες, τα παιδιά και τους γέροντές μας.
Τότε, θα γίνει αληθινός πατέρας μας, κι εμείς αληθινά παιδιά του. Μπορεί όμως ποτέ να γίνει αυτό;
Ο Θεός σας δεν είναι και δικός μας! Ο Θεός σας αγαπάει τον λαό σας και μισεί τον δικό μου! Αγκαλιάζει στοργικά, με τα γερά προστατευτικά του μπράτσα, τον χλωμοπρόσωπο άνθρωπο και τον οδηγεί κρατώντας τον από το χέρι όπως πατέρας τον μικρό του γιο• αλλά έχει ξεχάσει τα ερυθρόδερμα παιδιά του -αν είναι στ’ αλήθεια δικά του παιδιά. Και ο δικός μας Θεός όμως, το Μεγάλο Πνεύμα, φαίνεται πως κι αυτός μας εγκατέλειψε.
Ο Θεός σας αυξάνει κάθε μέρα τη δύναμη του λαού σας. Γρήγορα θα κατακλύσετε τη χώρα. Ο λαός μας υποχωρεί σαν πλημμυρίδα που γίνεται άμπωτη, τα νερά της τραβιούνται και δεν ξαναγυρίζουν. Δεν μπορεί να αγαπάει τον λαό μας ο Θεός των λευκών ανθρώπων, αλλιώς θα μας προστάτευε. Μοιάζουμε μ’ ορφανά που δεν έχουν πού να στραφούν για βοήθεια.
Πώς να γίνουμε αδέρφια; Πώς ο Θεός σας να γίνει θεός μας, να ξαναφέρει την ευημερία μας, να ξυπνήσει μέσα μας τα όνειρα της επιστροφής του μεγαλείου μας;
Αν έχουμε έναν κοινό ουράνιο πατέρα, τότε μεροληπτεί, γιατί μόνο τα χλωμοπρόσωπα παιδιά του επισκέφθηκε. Εμείς ποτέ μας δεν τον είδαμε.
Όχι! Είμαστε δύο ξεχωριστές φυλές με ρίζες διαφορετικές και άλλο πεπρωμένο. Λίγα αυτά που μας ενώνουν! Για μας, οι στάχτες των προγόνων μας είναι ιερές και ο τόπος όπου αναπαύονται οι νεκροί μας, χώμα αγιασμένο. Εσείς περιπλανιέστε μακριά από τους τάφους των προγόνων σας, δίχως αυτό να σας στενοχωρεί, καθώς φαίνεται. Το σιδερένιο χέρι του Θεού σας έγραψε τη θρησκεία σας σε πέτρινες πλάκες για να μην την ξεχάσετε. Ο Ερυθρόδερμος ποτέ δεν μπόρεσε να την καταλάβει ή να τη θυμάται. Η δική μας θρησκεία είναι οι παραδόσεις των προγόνων μας -τα όνειρα που στέλνει το Μεγάλο Πνεύμα στους γερόντους μας τις ήσυχες ώρες της νύχτας και τα οράματα που έθρεψαν οι αρχηγοί- και είναι γραμμένη στις καρδιές του λαού μας. Οι δικοί σας νεκροί παύουν να αγαπούν εσάς και τη γη όπου γεννήθηκαν, μόλις διαβούν το κατώφλι του τάφου και περπατήσουν πέρα από τ’ αστέρια. Ξεχνιούνται γρήγορα, και δεν ξαναγυρίζουνε ποτέ. Οι δικοί μας νεκροί δεν ξεχνούν τον όμορφο κόσμο που τους έδωσε ζωή.
Αγαπάνε ακόμα τις πρασινισμένες κοιλάδες του, τα κελαρυστά ποτάμια του, τα υπέροχα βουνά του, τα απομονωμένα λαγκάδια του, τις στεφανωμένες με πράσινο λίμνες του… Κι επιστρέφουν συχνά από τους Τόπους του Ευτυχισμένου Κυνηγιού, για να επισκεφθούν με τρυφερή και βαθιά στοργή τις μοναχικές καρδιές. Για να τις καθοδηγήσουν, να τις παρηγορήσουν, να τις ανακουφίσουν…
Νύχτα και μέρα δεν μπορούν να συνυπάρξουν. Ο ερυθρόδερμος πάντοτε ξεμάκραινε μόλις πλησίαζε ο λευκός, όπως η αυγινή δροσιά μπροστά στον ήλιο που ανατέλλει.
Ωστόσο η πρότασή σας ακούγεται δίκαιη, και νομίζω πως ο λαός μου θα τη δεχτεί και θα αποσυρθεί στον καταυλισμό που του προσφέρετε. Λίγη σημασία έχει πού θα περάσουμε τις μέρες που μας μένουν. Δεν θα είναι πολλές. Η νύχτα των Ινδιάνων προμηνύεται βαθιά κι ατελείωτη.


Λίγα φεγγάρια ακόμα. Λίγοι χειμώνες. Κι ούτε ένας από τους απογόνους εκείνων των ισχυρών που κάποτε διέσχιζαν αυτή τη χώρα, δεν θα απομείνει για να θρηνεί πάνω από τους τάφους ενός λαού, κάποτε πιο ελπιδοφόρου και δυνατού από τον δικό σας…
Μα γιατί να θρηνώ τον πρόωρο χαμό του λαού μου; Η μια φυλή διαδέχεται την άλλη, το ένα έθνος το άλλο, όπως τα κύματα της θάλασσας. Αυτή είναι η φυσική τάξη, και άσκοπη η θλίψη. Ίσως η ώρα της δικής σας πτώσης αργήσει, όμως θα φτάσει σίγουρα, γιατί ακόμη κι ο λευκός άνθρωπος, που ο Θεός του ήρθε και κουβέντιασε μαζί του όπως φίλος σε φίλο, δεν θα γλιτώσει από την κοινή μοίρα. Ίσως τελικά να είμαστε αδέρφια.
Θα δούμε. Θα σκεφτούμε την πρότασή σας, και όταν αποφασίσουμε, θα σας ειδοποιήσουμε. Αν όμως τη δεχτούμε, θέτω εδώ και τώρα τούτο τον όρο: δεν θα μας αρνηθείτε το δικαίωμα να επισκεπτόμαστε ανενόχλητοι όποτε θέλουμε τους τάφους των προγόνων μας, των φίλων και των παιδιών μας.
Κάθε κομάτι αυτής της γης είναι ιερό στην συνείδηση του λαού μου. Κάθε πλαγιά, κάθε κοιλάδα, κάθε συστάδα δέντρων στοιχειώνεται από κάποιο λυπητερό ή χαρούμενο γεγονός, ημερών από καιρό χαμένων…
Κι όταν ο ερυθρόδερμος χαθεί και η ανάμνηση της φυλής μου θα έχει γίνει μύθος για τον λευκό άνθρωπο, αυτές οι ακτές θα πάλλονται από τους αόρατους νεκρούς της φυλής μου… Και όταν τα παιδιά των παιδιών σας θα νομίζουν πως είναι μόνα τους στα χωράφια, στους δρόμους ή μέσα στη σιγαλιά του αδιάβατου δάσους, να ξέρουν πως μόνα τους δεν θα είναι!
Σ’ ολόκληρη τη γη, δεν έχει ούτε ένα μέρος που να ανήκει στη μοναξιά. Ποτέ δεν θα είναι μόνος του ο Λευκός άνθρωπος! Ας είναι δίκαιος και ας φερθεί ευγενικά στον λαό μου, γιατί οι νεκροί δεν είναι ανίσχυροι.
Νεκροί είπα; Δεν υπάρχει θάνατος. Απλώς ο ένας κόσμος διαδέχεται τον άλλο…».


Δύο βιβλία που κυκλοφορούν στην Ελλάδα περιλαμβάνουν την ομιλία του αρχηγού Σηάτλ. Πρόκειται για το «Η εξουσία των ίσκιων», από τις εκδόσεις "Ελεύθερος Τύπος" και για το «Πού είναι ο αετός;», από τις εκδόσεις "Κοάν". Αξίζει να τα αναζητήσετε, καθώς είναι από τα βιβλία που πρέπει να μην λείπουν από την βιβλιοθήκη ενός λάτρη της Άγριας Δύσης.

Παρασκευή 19 Νοεμβρίου 2010

Ο Μικρός Ήρωας επέστρεψε!


Το είδαμε, μας άρεσε και είπαμε να το αναρτήσουμε για να γελάσουμε και λιγάκι (είπαμε, το χιούμορ μας δεν πρέπει να το χάνουμε!)...
Πρόκειται για ένα σκίτσο-γελοιογραφία του Γιάννη Καλαϊτζή.

Πέμπτη 18 Νοεμβρίου 2010

Νέες εκδόσεις 20 - Hombre, Το μονοπάτι του Λύκου (Comic Book)


Εκδόσεις: Anubis
Μετάφραση: Ηλίας Τσιάρας
Σχήμα: 20,5 x 28
Σελίδες: 96
Εκτύπωση: Ασπρόμαυρη (εσωτερικά)
Τιμή: €13,90

Από τον Εκδότη
Προτού ακόμα το πρόσωπό του εμφανιστεί σε μια αφίσα επικηρυγμένων με τις κατηγορίες για φόνο, ληστεία και εμπρησμό, ο Μπάλτιμορ Ο'Χάρα δραπετεύει στους ερημότοπους της Αγριας Δύσης. Ο πράκτορας της Πίκερτον και έμπειρος ιχνηλάτης Ρόνεγκαλ Ντώσον λαμβάνει την εντολή να φέρει το φυγά ενώπιον της δικαιοσύνης. Τώρα, οι δυο αντίπαλοι βρίσκονται αντιμέτωποι σε μια δραματική αναμέτρηση. Και οι δύο είναι μαχητές: ο ένας επιβάλλει το νόμο, ο άλλος πολεμά για την ελευθερία. Και οι δύο βαδίζουν στο μονοπάτι του Λύκου - μια πορεία που θα τους οδηγήσει στον κοινό τους προορισμό.
Το "Hombre", που φέρει την υπογραφή των καταξιωμένων δημιουργών Peter Wiechmann και Rafael Mendez, δημοσιεύτηκε αρχικά σε συνέχειες στο περιοδικό YPS, ενώ περιλαμβάνει σελίδες με έξτρα υλικό για τη ζωή και το θάνατο στην Αγρια Δύση.



Η άποψή μας:
Το διάβασα μέσα σε μια μέρα. Είναι ένα όμορφο βιβλίο που περιλαμβάνει -εκτός από τα 5 επεισόδια με περιπέτειες του ήρωα Hombre- και τέσσερις ενότητες με πληροφορίες για την Άγρια Δύση, συνοδευόμενες από πλούσιο φωτογραφικό υλικό εποχής!
Η αλήθεια είναι ότι βρήκα μέτριο το σενάριο των ιστοριών (ανήκει στον Peter Wiechmann), όμως το όποιο έλλειμμα το αναπληρώνει με τον καλύτερο τρόπο το φανταστικό σχέδιο του Ισπανού σχεδιαστή Rafael Mendez. Η πραγματικά πολύ όμορφη γραμμή του, παραπέμπει σε κλασσικά έργα γουέστερν κόμικ και πολύ δύσκολα θα βρεθεί κάποιος να διαφωνήσει πάνω σ' αυτό. Σε γενικές γραμμές, φυσικά το βιβλίο είναι πανέμορφο και αξίζει να βρίσκεται στη βιβλιοθήκη μας. Ειδικά σε όσους από εμάς λατρεύουμε το γουέστερν κόμικ! Σας το προτείνουμε, λοιπόν, ανεπιφύλακτα...



Τα πέντε επεισόδια των περιπετειών του Hombre που δημοσιεύονται:
1. Ιχνηλάτης
2. Κομαντσέιρος (ναι, οι γνωστοί ληστές που γνωρίσαμε και μέσα από την "Κατάκτηση της Δύσης", μάλιστα υπάρχει και εδώ ένας Τσάκο)
3. Γαλάζια μάτια!
4. Γιατί να πεθάνει ο Σαμ Τ. Χιούστον;
5. Τα κογιότ κυνηγούν σε αγέλες!

Οι τέσσερις ενότητες με πληροφορίες και φωτογραφίες, είναι:
1. Απάτσι εναντίον... Απάτσι!
2. Παράνομοι
3. Ληστείες
4. Ο πυρετός του χρυσού

Ο σχεδιαστής Rafael Mendez (αριστερά)
και ο σεναριογράφος Peter Wiechmann (δεξιά)

Επίσης, στις τελευταίες σελίδες, υπάρχει και ένα κείμενο γραμμένο από τον ίδιο τον Peter Wiechmann, με τίτλο "Το μακρύ ταξίδι του συγγραφέα στην Άγρια Δύση".
Στο εξωτερικό έχει κυκλοφορήσει και ένας δεύτερος τόμος, το εξώφυλλο του οποίου σας παρουσιάζουμε παρακάτω. Είμαστε σίγουροι πως αν η ελληνική έκδοση πάει καλά, οι εκδόσεις Anubis θα προχωρήσουν στην έκδοση και αυτού του τόμου...
Καλές πωλήσεις, λοιπόν...


Π.Π.

Τετάρτη 17 Νοεμβρίου 2010

Οι ελληνικές ταινίες που λατρέψαμε 1 - Της κακομοίρας (1963)


Σενάριο Σκηνοθεσία: Ντίνος Κατσουρίδης
Παραγωγή: Κώστας Χατζηχρήστος
Βασισμένη στο θεατρικό έργο των Χρήστου και Γιώργου Γιαννακόπουλου
Πρωταγωνιστούν: Κώστας Χατζηχρήστος, Κώστας Δούκας, Νίκος Ρίζος, Νίκος Φέρμας, Ντίνα Τριάντη, Νέλλη Παππά, Θανάσης Μυλωνάς, Μαρίκα Νέζερ, Κώστας Μεντής, Γιώργος Βελέντζας, Γιώργος Ολύμπιος, Υβόννη Βλαδίμηρου
Διάρκεια: 81’


Υπόθεση: Ο Ζήκος είναι χωριάτης από το Καρπενήσι που δουλεύει υπάλληλος στο μπακάλικο του Παντελή και είναι ερωτευμένος με την όμορφη Φιφίκα, η οποία θέλοντας να παίξει μαζί του, προσποιείται ότι ανταποκρίνεται. Ο Παντελής, αν και προχωρημένης ηλικίας, θέλει για λογαριασμό του την νεαρή φίλη της Φιφίκας, Λίτσα. Ο Ζήκος τον κοροϊδεύει για την επιλογή του, αλλά αυτός δεν πτοείται. Προχωρεί στους αρραβώνες, σε συνεννόηση με τον πατέρα της Λίτσας και ερήμην της ίδιας. Ο Παντελής με τον πατέρα της Λίτσας αποφασίζουν να ανακοινώσουν στη Λίτσα την ημέρα των γενεθλίων της ότι ο Παντελής και εκείνη θα αρραβωνιαστούν. Η Λίτσα μόλις το μαθαίνει τρομάζει μόνο με την ιδέα γι' αυτό προσπαθεί να το αποφύγει. Προσπαθεί να το σκάσει με τον αγαπημένο της, με τη βοήθεια της Φιφίκας, όμως τα πράγματα μπερδεύονται όταν ο Ζήκος τους παίρνει είδηση και... αποτρέπει το έγκλημα! Βέβαια, τιμωρείται γι' αυτό με μια γροθιά που του μαυρίζει το καλό του μάτι... Εκείνο, το τσακίρικο...


Σχόλια: Βασισμένο στο ομώνυμο θεατρικό έργο των Χρήστου και Γιώργου Γιαννακόπουλου, έσπασε ρεκόρ εισιτηρίων όταν προβλήθηκε στις αίθουσες. Για πολλούς θεωρείται ως η καλύτερη ελληνική κωμωδία όλων των εποχών. Χρησιμοποιείται παράλληλα και ως τράπεζα με ατάκες, αφού αυτές εκτοξεύονται σε ρυθμό πολυβόλου από τον Ζήκο (Κώστα Χατζηχρήστο), στον καλύτερο ρόλο της καριέρας του!
Είναι μια ταινία που μπορεί να την έχεις δει τριάντα φορές, όμως κάθε φορά γελάς και περισσότερο!


Κάποιες από τις ατάκες:
ΖΗΚΟΣ (ΧΑΤΖΗΧΡΗΣΤΟΣ): Εμένα με το «ρε», να μη μου μιλάς, γιατί εγώ το «ρε» δεν το σηκώνω! Ούτε χειρονομίες δε σηκώνω, ακούς;
ΠΑΝΤΕΛΗΣ: Εσύ μου κάνεις χειρονομίες!
ΖΗΚΟΣ: Σου κάνω χειρονομίες για να μη μου κάνεις εσύ!
ΠΑΝΤΕΛΗΣ: Πού ήσουνα;
ΖΗΚΟΣ: Πού μο 'στειλες;
ΠΑΝΤΕΛΗΣ: Πού σε έστειλα; Να πας κάτι πράγματα της κυρά Παναγιώτας και κάτι λουμίνια της κυρά Θοδώρας!
ΖΗΚΟΣ: Ε, τα λουμίνια! Μου πέσανε!
ΠΑΝΤΕΛΗΣ: Γι' αυτό άργησες;
ΖΗΚΟΣ: Ώσπου να τα μαζώξω, τι να κάνω;
ΠΑΝΤΕΛΗΣ: Να σου κοπανήσω μία...!
ΖΗΚΟΣ: Μην κάνεις χειραψίες γιατί... Πού είσαι; Σε κολλάω μια κουτουλιά στο ψωμοσάκουλο και θα κάνεις δέκα μέρες να φας! Τ' ακούς; Δεν μπορείς να μου συμπεριφέρεσαι έτσι!
ΠΑΝΤΕΛΗΣ: Τι 'ν' αυτά που μου λες ρε;
ΖΗΚΟΣ: (Κορδώνεται) Τι με κοιτάς; Έτσι και ξετυλιχτώ θα γίνω ένα κι ενενήντα και δε θα σε γλυτώνει άνθρωπος!


ΠΑΝΤΕΛΗΣ (ΔΟΥΚΑΣ): Που ήσουνα ρε, τόσην ώρα; Θα σου δώσω μία...
ΖΗΚΟΣ (ΧΑΤΖΗΧΡΗΣΤΟΣ): Για κάνε πως χτυπάς και θα πάω στο υπουργείο Υγρασίας και θα τα πω όλα.
ΠΑΝΤΕΛΗΣ: Βρε άει στο διάολο από δω.
ΖΗΚΟΣ: Μη σπρώχνεις. Εμένα θα με πάρεις με το καλο. Πάρε με με το καλό εμένα να γίνω μούσι να με ξυρίσεις!
ΠΑΝΤΕΛΗΣ: Ζήκο, σε παρακαλώ! Όχι σε μένα αυτά.
ΖΗΚΟΣ: Σιγά μωρέ. Και ποιός είσαι σύ; Ένας μπακαλόγατος είσαι και γω το μπακαλογατί.
ΠΑΝΤΕΛΗΣ: Ζήκο σταμάτα, γιατί θα προβώ σε ωμότητες.
ΖΗΚΟΣ: Μπα, και γω σε τι θα προβώ; Σε ψημενότητες;


ΠΑΝΤΕΛΗΣ: Βρε, σε δουλεύουνε βρε μοσχάρι!
ΖΗΚΟΣ: Δε γεννήθηκε ακόμα άνθρωπος που θα με κοροιδέψει εμένα!
ΠΑΝΤΕΛΗΣ: Γεννήθηκε όμως αυτός που θα σε ξυλοφορτώσει!
ΖΗΚΟΣ: Για κάνε πως χτυπάς κι αν δεν πάω στο Υπουργείο Υγρασίας να τα αναφέρω όλα αυτά...

ΖΗΚΟΣ: Πάω γω. Πάω στο γιατρό τα ψώνια εγώ.
ΠΑΝΤΕΛΗΣ: Να πας στο καλό.
ΖΗΚΟΣ: Τηλεφώνησε η γιατρέσα
ΠΑΝΤΕΛΗΣ: Να πας στο καλό.
ΖΗΚΟΣ: Ησύ θα κάτσεις εδώ πέρα. Πάω γω. Πάω γω που ‘μαι και αδύνατος και ανεβαίνω και κατεβαίνω απάνω στα σκαλιά κι έχω γίνει σα σουβλί. Κι εσύ είσαι 800 κιλά αηδία. Ησύ θα κάτσεις εδώ. Πάω γω. Πάω στο γιατρό εγώ. Το μεγάλο μισθό που παίρνω και τρέχω όλη μέρα μες τσι δρόμοι... μου κρατάς και τον Ικα. Ποιός είναι αυτός ο Ίκας;
ΠΑΝΤΕΛΗΣ: Αυτό όλοι το πληρώνουν!
ΖΗΚΟΣ: Δεν το πληρώνω εγώ! Δε με φτάνει που δε με πληρώνεις, μου κρατάς και τον Ίκα! Και μου λες όλο υπομονή Ζήκο θ' αρρωστήσεις! Πότε θ' αρρωστήσω εγώ;

ΠΑΝΤΕΛΗΣ: Ζήκο! Θα σου ρίξω κλωτσιά και θα σε βάλω γκολ στο γήπεδο Καραισκάκη!
ΖΗΚΟΣ: Μπα; Κι εγώ αργώ ξέρεις να το σφυρίξω οφσάιντ!


ΠΑΝΤΕΛΗΣ: Λοιπόν, πόσο τυρί να κόψω;
ΛΙΤΣΑ (ΤΡΙΑΝΤΗ): Ε, λίγο! Δυο άνθρωποι είμαστε!
ΦΙΦΙΚΑ (ΠΑΠΠΑ): Αχ, όχι τόσο πολύ, κύριε Παντελή.
ΠΑΝΤΕΛΗΣ: Α, δεν είναι πολύ. Μη σας αυταπατά ο όγκος. Εξ άλλου υπολογίστε και τις τρύπες.

(ο Ζήκος μιλάει στο τηλέφωνο με την κυρά-Γιατρέσσα)
ΖΗΚΟΣ: Τι κάνετε κυρία Γιατρέσσα;
ΖΗΚΟΣ: ...ε πως να 'μαστε μαντάμ; Προσεχώς καλύτερα! Σε τι μπορούμε να σας εξυπηρετήσουμε;
ΖΗΚΟΣ: Α... Ναι. Νομίζω πως έχουμε ένα και μοναχικό.Για περιμένετε ολίγον τι.
ΖΗΚΟΣ: ...είναι αυτό που έχει μια τρούπα στη μέση; Δε ξέρω να σας πω τι μάρκα είναι κύρια Γιατρέσσα γιατί τα γράμματα είναι τ' ανάσκελα! Μάλλον δεν θα είναι Ελληνικής κατασκευής θα είναι αλλοδαπής προελεύσεως, γιατί βλέπω πολλά μασκαραλίκια απόξω. Έχει κάτι γατιά, κάτι λιοντάρια...Πάντως εσείς θα τα φάτε; Όχι θα τ' ανάψετε..
ΖΗΚΟΣ: Αν ανάψουν άναψαν.
ΖΗΚΟΣ: ...Μάλιστα. Θα τα στείλω με τον μικρό, μόλις επιστρέψει. Σας μερσώ μαντάμ! Ωρέ ντουβάρ!


ΠΕΛΑΤΗΣ (ΜΕΝΤΗΣ): [Χτυπάει παλαμάκια να έρθει ο Ζήκος]
ΖΗΚΟΣ: Εσύ όχι παλαμάκια! Να παλαμοκροτάν αυτοί που πληρώνουν! Όχι εσύ που θέλουμε τρεις κιμωλίες στο γράψε-σβήσε τη βδομάδα για σένα, έτσι; Κουβάλησες και την ανηψιά σου εδώ πέρα να μας κάνει την όμορφη!
ΠΕΛΑΤΗΣ: Ποια ανηψιά μου βρε; Γυναίκα μου είναι!
ΖΗΚΟΣ: Γυναίκα σου; Δικιά σου;
ΠΕΛΑΤΗΣ: Όχι του γείτονα! Με αγάπησε και με πήρε!
ΖΗΚΟΣ: Σ' αγάπησε; Τι αγάπησε από εσένα βρε κακομούστακε; [Προς τη γυναίκα:] Ο άντρας σου είναι αυτός;
ΓΥΝΑΙΚΑ ΠΕΛΑΤΗ: Ναι!
ΖΗΚΟΣ: Άντρας σου; Καλά να πάθεις! Τι του λιμπίστηκες του κομοδίνου; Εμείς αυτούς στο χωριό, τους πνίγουμε στο νεροχύτη για να μη χαλάσει η ράτσα!


Τις ατάκες τις αντιγράψαμε από το http://homepage.mac.com/anthonysigalas/greekcinema/tainies/1961/kakomoiras/kakomoiras.html

Τρίτη 16 Νοεμβρίου 2010

Σινεμά και DVD 7 - Avatar (2009)


Σενάριο/Σκηνοθεσία: James Cameron
Παραγωγή: Η.Π.Α./Μ. Βρετανία
Διάρκεια: 162΄
Πρωταγωνιστούν: Zoe Saldana, Giovanni Ribisi, Sigourney Weaver, Sam Worthington, Michelle Rodriguez, Laz Alonso, Joel Moore, CCH Pounder, Wes Studi

Η ιστορία εκτυλίσσεται στο μέλλον, όπου ο Τζέικ, τραυματισμένος βετεράνος πολέμου, μεταφέρεται στον πλανήτη Πανδώρα, που κατοικείται από μια ανθρωποειδή φυλή.
Τεχνολογικό θαύμα είναι η νέα ταινία του Κάμερον. Μια εντυπωσιακή περιπέτεια ψηφιακής τεχνολογίας με πολύ συγκίνηση αλλά και πολιτικές και ιστορικές νύξεις που διαδραματίζεται το 2154. Εισβολείς από τη Γη αναζητούν ένα πολύτιμο μετάλλευμα στον πλανήτη Πανδώρα κι είναι έτοιμοι να καταστρέψουν ένα σπουδαίο πολιτισμό.
Η ταινία κινείται ταυτόχρονα σε πολλούς άξονες και -χρησιμοποιώντας σύμβολα και απλά σχήματα εικόνων και νοημάτων- δημιουργεί, όπως και ο «Τιτανικός», διαχρονικά και οικουμενικά αρχέτυπα. Με λίγα λόγια όλοι θα έχουν ένα λόγο για να λατρέψουν το «Avatar».


Όσο για την ψηφιακή τεχνολογία και το (απίστευτης τελειότητας) 3D (φροντίστε να δείτε την ταινία σε ανάλογη αίθουσα ή με τα ειδικά γυαλιά στο σπίτι) ανοίγει νέους δρόμους στην 7 Τέχνη -άραγε για πόσο ακόμα θα την λέμε «7η» αυτή τη νέα τέχνη;



Πολιτική και ιστορική αλληγορία, συγκινητικό ερωτικό δράμα, καταδίωξη, περιπέτεια και -πρώτα απ’ όλα- τεχνολογικό θαύμα, το «Avatar» διευρύνει τα τεχνολογικά όρια του σινεμά. Καταφέρνει όμως να πει και μερικά πολύ σημαντικά πράγματα για την αμερικανική ιστορία -ή μάλλον για τον τρόπο που η Αμερική αρνείται να καταλάβει και τους ξένους πολιτισμούς και τελικά τους καταστρέφει.



Το έτος 2154 άποικοι από τη Γη αναζητούν στον πλανήτη Πανδώρα ένα πανάκριβο μετάλλευμα κι είναι έτοιμοι να καταπατήσουν και να καταστρέψουν τον πολιτισμό των ιθαγενών Νάβι, μιας φυλής που θυμίζει τους Ινδιάνους της Αμερικής. Πριν την τελική καταστροφή, όμως, θα προσπαθήσουν να τους πείσουν να φύγουν μόνοι τους στέλνοντας το avatar ενός βετεράνου πεζοναύτη.
Avatar, στη γλώσσα της ταινίας, είναι ένα υβριδικό σώμα το οποίο έχει εξωτερικά χαρακτηριστικά Νάβι και ανθρώπινη ψυχοσύνθεση και κατευθύνεται από μακριά μέσω ενός πολύπλοκου ηλεκτρονικού συστήματος.
Πρώτο ενδιαφέρον στοιχείο της ταινίας ο ίδιος ο πεζοναύτης, που τον ερμηνεύει ο Ουόρθινγκτον. Ανάπηρος, καθηλωμένος σε καροτσάκι, περπατά και πάλι μέσω του avatar και παίρνει πίσω τη ζωή που του στέρησαν. Γρήγορα ερωτεύεται και μια Νάβι (Ζόε Σαλντάνα) η οποία τον μυεί στον πολιτισμό τους που μοιάζει με τον πολιτισμό των αυτοχθόνων της Αμερικής: πνεύματα προγόνων που συνυπάρχουν με τους ζωντανούς, ζώα που δημιουργούν δεσμούς με τους Νάβι και δέντρα που κουβαλούν μια κοσμική ενέργεια απαραίτητη στην ισορροπία της φύσης.



Οι άποικοι ούτε τον καταλαβαίνουν ούτε τον σέβονται αυτόν τον πολιτισμό, όπως εξάλλου έγινε και με τον πολιτισμό των Ινδιάνων. Στην κατάκτηση της Δύσης ζητούμενο ήταν η εξάπλωση και η εκμετάλλευση του ορυκτού πλούτου της Αμερικής. Στον πλανήτη Πανδώρα του «Avatar» ζητούμενο είναι και πάλι η εξόρυξη ενός σπάνιου μεταλλεύματος και η εξάλειψη των ιθαγενών.
Ο Κάμερον όμως (Καναδός στην καταγωγή) έχει κρύψει κι άλλες αλληγορικές νύξεις στην ταινία: «σοκ και δέος» ονομάζει την επιχείρηση ο ράμπο-συνταγματάρχης (σχηματικά προβλέψιμος ο χαρακτήρας του Στήβεν Λανγκ), ενώ λίγο αργότερα δηλώνει ότι θέλει να απαντήσει «στον τρόμο, με τρόμο». Ακριβώς όπως και ο πρόεδρος Μπους. Κάποια στιγμή χρησιμοποιούν επίσης τον κωδικό «Βαλκυρίες», ο οποίος βέβαια δημιουργεί επιπλέον συνειρμούς, ακόμη και με τις θρυλικές σκηνές των ναπάλμ (που «μυρίζει νίκη») στο «Αποκάλυψη τώρα!».



Όλα αυτά είναι κρυμμένα με αριστοτεχνικό τρόπο, δεν «βγάζουν μάτι» δηλαδή, δεν αποτελούν κάποιο είδος «ιστορικού μαθήματος». Θετικό; Ναι, βέβαια, διότι σκοπός της ταινίας είναι η ψυχαγωγία και η επαφή της με ένα μεγάλο κοινό. Και αρνητικό όμως, διότι τα σχήματα που χρησιμοποιούνται δημιουργούν απλοποιήσεις με αποτέλεσμα να γίνεται εξαιρετικά απλό και το τελικό νόημα της ταινίας. Με τον ίδιο τρόπο απλοποιούνται και οι χαρακτήρες και γίνονται σχηματικοί και χάνουν από την ουσία και τις πολλές διαστάσεις που θα έπρεπε να έχουν. Λέγοντας «διαστάσεις», όμως, μπαίνουμε στο άλλο σημαντικό στοιχείο της ταινίας. Την ψηφιακή τεχνολογία και τον τόπο που οι ηθοποιοί απέκτησαν ένα ψηφιακό περίβλημα. Αυτό που έχω να πω μόνο είναι ότι η τεχνολογία τρέχει τόσο πολύ που, σε λίγα χρόνια, θα μπορούμε να γυρίζουμε 100% τέλειες ταινίες (διότι ακόμη κι εδώ υπάρχουν ορισμένες ατέλειες) ακόμη και χωρίς ηθοποιούς. Ή ίσως με ηθοποιούς που έχουν πεθάνει. Ποιος δεν θέλει να δει τον Χάμφρεϊ Μπόγκαρντ να παίζει με τον Χιθ Λέτζερ;
Άφησα για το τέλος την ερωτική ιστορία (πολύ λειτουργική όχι όμως όσο το απόλυτο ρομάντζο του «Τιτανικού») και την εξαιρετική παρουσία της Σιγκούρνι Γουίβερ σε ένα ρόλο που κλείνει το μάτι στους φανατικούς της επιστημονικής φαντασίας, 30 ακριβώς χρόνια μετά την θριαμβευτική της είσοδο στο «Αλιεν»…




Μέρος του κειμένου ανήκει στον Ορέστη Ανδρεαδάκη.

Αξέχαστες Ιστορίες 19 - Εν ονόματι του Νόμου


Στα πλαίσια της επετείου των 48 χρόνων από την έκδοση του Μικρού Σερίφη, θα παρουσιάσουμε σήμερα την περιπέτεια-σταθμό που δημοσιεύθηκε στο πρώτο τεύχος του περιοδικού. Να υπενθυμίσουμε ότι το πρώτο τεύχος του Μικρού Σερίφη κυκλοφόρησε στις 13 Νοεμβρίου 1962 με τον τίτλο "Εν ονόματι του Νόμου", στο εξώφυλλο. Το περιοδικό ήταν παιδικό, παρά την προχωρημένη (για την εποχή) εμφάνισή του. Η πολύ όμορφη εικονογράφηση (δημιουργίες του ζωγράφου Θέμου Ανδρεόπουλου), κέρδισε αμέσως την προσοχή των αναγνωστών της εποχής και σε συνδυασμό με τα κείμενα του -γνωστού στον χώρο, από τότε- Πότη Στρατίκη, εκτόξευσαν πολύ γρήγορα τις πωλήσεις του περιοδικού στα ύψη! Μια νέα εποχή είχε αρχίσει και το άστρο ενός νέου ήρωα ανέτειλε: του Τζιμ Άνταμς...
Αν και οι πρώτες ιστορίες που δημοσιεύθηκαν ήταν πολύ απλοϊκές, ωστόσο σε κάποιους από εμάς έχουν χαραχτεί στη μνήμη γιατί αποτελούν αφετηρία αυτού που αργότερα ονομάστηκε "Μύθος της Θρυλικής Τετράδας"...


Ας δούμε την υπόθεση της πρώτης περιπέτειας:
Ο θρύλος ξεκινάει εδώ! Ο κάπταιν Κούπερ, ο αρχηγός των σερίφηδων του Τέξας, καλεί στο γραφείο του τον νεαρό σερίφη του Έλτζιν, Τζιμ Άνταμς. Του ζητά να τεθεί στις υπηρεσίες του και να τον στέλνει σε κάθε γωνιά της Αμερικής. Το Ελληνόπουλο δέχεται, αφού πρώτα συμφωνεί με τον αρχηγό του, να τον ακολουθήσει και ο παιδικός του φίλος, ο Πεπίτο Γκονζάλες. Τα δύο παιδιά αναλαμβάνουν άμεσα την πρώτη τους αποστολή: ο σερίφης της κωμόπολης Μπίβιλ, έχει προβλήματα με τη συμμορία των αδελφών Μπρόντερ και κινδυνεύει… Όταν οι δύο φίλοι φτάνουν εκεί, βρίσκουν το γραφείο του σερίφη πολιορκημένο! Ο αντιπρόσωπος του νόμου έχει συλλάβει τον έναν από τους αδελφούς Μπρόντερ και οι κάτοικοι ζητούν να τους τον παραδώσει για να τον λιντσάρουν!...
Κριτική: 1/5


Από τότε, η συγκεκριμένη ιστορία δημοσιεύθηκε άλλες 6 φορές, σε 5 διαφορετικά περιοδικά (σημαντική πληροφορία για συλλέκτες)!
Αναλυτικά οι 7 εκδόσεις της ιστορίας είναι οι εξής:
1η: Εν ονόματι του νόμου (Μικρός Σερίφης 1)
2η: Εν ονόματι του νόμου (Μικρός Σερίφης Ανατύπωσις 1)
3η: Εν ονόματι του νόμου (Έξτρα Μικρός Σερίφης 500)
4η: Εν ονόματι του νόμου (Γίγας του Φαρ-Ουέστ 1)
5η: Εν ονόματι του νόμου (Μικρός Σερίφης 781)
6η: Εν ονόματι του νόμου (Μικρός Σερίφης 1232)
7η: Εν ονόματι του νόμου (Club Φίλων Μικρός Σερίφης Magazine 7)



Δημοσιεύουμε τα εξώφυλλα από το τεύχος 1 της Ανατύπωσης του Μικρού Σερίφη, από το τεύχος 1232 του Μικρού Σερίφη και από το τεύχος 7 του Magazine του Club μας, στο οποίο δημοσιεύθηκε η ιστορία για τελευταία φορά.

Π.Π.

Κυριακή 14 Νοεμβρίου 2010

Οι παλιοί φίλοι που δεν τους ήξερα...

Μικρός Σερίφης!

Το άκουσμα και μόνο αυτών των δύο λέξεων, ήταν πάντα για μένα αιτία σκιρτήματος και τεντώματος των αυτιών! Είπε κάποιος κάτι για τον Μικρό Σερίφη; Ποιος ήταν; Ο τάδε συμμαθητής μου;
Πρέπει να τον ρωτήσω! Διαβάζει κι αυτός Μικρό Σερίφη; Κι αν ναι, διαβάζει μόνο Μικρό Σερίφη, ή διαβάζει και Μικρό Κάου-μπόυ και Μικρό Αρχηγό; Έχει συλλογή; Μήπως του μιλήσω και ανταλλάξουμε κανένα διπλό τεύχος;
Αλλά, πάλι… Κι αν άκουσα λάθος; Μήπως είπε κάτι άλλο ή εγώ δεν κατάλαβα καλά; Μήπως γίνω ρεζίλι, αν πάω να τον ρωτήσω; Σκέψου να μου πει: «Τι πράγμα; Μικρός Σερίφης; Διαβάζεις ακόμα τέτοια πράγματα;». Θα μου πέσουν τα μούτρα! Άσε, καλύτερα, δεν του λέω τίποτα…
Το αγαπημένο μου περιοδικό, ήταν το δικό μου αγαπημένο. Δεν μπορούσα να ξέρω αν κι άλλα παιδιά το αγαπούσαν όπως εγώ… Για μένα, πάντως, ήταν το καλύτερο! Δεν μ’ ένοιαζε τίποτε άλλο…
Μεγαλώνοντας, είναι αλήθεια ότι αποκόπηκα κι εγώ αρκετά από την ανάγνωση αυτών των περιοδικών. Σημαντικό ρόλο έπαιξε, φυσικά, και η διακοπή της έκδοσής τους και η συνέχεια της πορείας τους με επανεκδόσεις. Δεν είχα το νου μου, πια, μην χάσω το καινούριο εβδομαδιαίο τεύχος…
Όταν άρχισε να με πιάνει και πάλι ένας παλιμπαιδισμός (ή μήπως μια βαθιά νοσταλγία για τα ανέμελα παιδικά χρόνια που έφυγαν και δεν ξαναγυρίζουν;), επέστρεψα στην ανάγνωση των παλιών αγαπημένων μου τευχών.
Σταδιακά, άρχισα να ασχολούμαι περισσότερο μ’ αυτά. Αισθάνθηκα πως κάποια στιγμή έπρεπε να γράψω κάτι, να αποδώσω –αν θέλετε– έναν φόρο τιμής στα περιοδικά που με μεγάλωσαν. Έτσι, έφτασα στην συγγραφή του λευκώματος, που σύντομα θα έχετε την ευκαιρία να απολαύσετε. Το επόμενο βήμα ήταν να «ξυπνήσω» το παιδικό κομμάτι που κρύβει ο καθένας μας μέσα του. Δημιούργησα το Club φίλων Μικρού Σερίφη και έτσι έλυσα και την παιδική μου απορία: ΝΑΙ, Ο ΜΙΚΡΟΣ ΣΕΡΙΦΗΣ, ΗΤΑΝ ΤΟ ΑΓΑΠΗΜΕΝΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΚΑΙ ΑΛΛΩΝ ΠΟΛΛΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ! Κάποια από αυτά τα παιδιά είναι τώρα φίλοι μου, τόσα χρόνια αργότερα! Ποιος να το φανταζόταν!
Ελπίζω να κατανοείτε πως στο Club του Μικρού Σερίφη, «κάτι γίνεται». Μία σχεδόν «νεκρή υπόθεση», ζωντάνεψε ξαφνικά και άρχισε να παίρνει και πάλι σάρκα και οστά! Ποιος να το πίστευε πριν από λίγα χρόνια πως θα ξανακυκλοφορούσε ο Μικρός Σερίφης;
Εμείς, απλά συνεχίζουμε, προσπαθώντας να κάνουμε ότι καλύτερο! Να είμαστε καλά όλοι και να χαιρόμαστε αυτό που κάνουμε!...
Και μην ξεχνάτε… Μέχρι να συνετιστεί ο Πελεγκρίνο και να πάψει να κλωτσάει τον Πεπίτο, εμείς θα είμαστε εδώ να σας ενώνουμε!...

Παναγιώτης Πλαφουτζής

Σάββατο 13 Νοεμβρίου 2010

48 χρόνια Μικρός Σερίφης!


Διπλωμένος στην πίσω τσέπη του παντελονιού ή κρυμμένος μέσα σε κάποιο σχολικό βιβλίο, συντροφιά στις καλοκαιρινές διακοπές ή τις κρύες χειμωνιάτικες νύχτες, δώρο επιβράβευσης για τους καλούς βαθμούς στο σχολείο ή αγορασμένος με το τελευταίο χαρτζιλίκι, ο Μικρός Σερίφης ήταν πάντα εκεί, σύντροφος και φίλος σε καιρούς δύσκολους και χαλεπούς.
Τον ευχαριστούμε…

Πέμπτη 11 Νοεμβρίου 2010

Πολεμιστές της Αρχαιότητας


Όπως ήδη γνωρίζετε, εδώ και λίγο καιρό κυκλοφορεί μια νέα συλλεκτική σειρά της DeAgostini Hellas, με τίτλο "Πολεμιστές της Αρχαιότητας".
Πρόκειται για μια σειρά από μεταλλικές μινιατούρες με φιγούρες αρχαίων πολεμιστών, ζωγραφισμένες στο χέρι. Πολύ καλή και προσεγμένη έκδοση, όπως μας έχει συνηθίσει άλλωστε ο συγκεκριμένος Οίκος.
Αυτό το οποίο δεν γνωρίζουν πολλοί είναι ότι, η DeAgostini, συνηθίζει να κυκλοφορεί δοκιμαστικά τα τέσσερα πρώτα τεύχη της κάθε σειράς, σε επιλεγμένες περιοχές και σε συγκεκριμένο τιράζ. Τα τεύχη αυτά αποτελούν ανεπίσημη έκδοση, τυπώνονται σε μικρό τιράζ, κυκλοφορούν σε επιλεγμένες κάθε φορά περιοχές και όσα τεύχη δεν πωληθούν καταστρέφονται. Η τακτική αυτή ακολουθείται για να διαπιστώνει η εταιρεία την απήχηση της σειράς στο κοινό, πριν διακινδυνεύσει μια πιθανώς αποτυχημένη πανελλήνια κυκλοφορία. Επίσης, δοκιμάζονται κατ' αυτόν τον τρόπο τα υλικά που προστατεύουν τις φιγούρες, τα dvd ή τα συναρμολογούμενα κομμάτια ενός μοντέλου.
Μπορεί η δοκιμαστική σειρά να μην τα πάει καλά, οπότε να μην κυκλοφορήσει ποτέ ολοκληρωμένη ή να κυκλοφορήσει τελικά μετά από πολλούς μήνες...
Χαρακτηριστικά σας αναφέρουμε ότι είναι πιθανόν να αλλάξει εν μέρει και ο τίτλος της σειράς στην κανονική της έκδοση.
Γιατί σας τα λέμε τώρα όλα αυτά, θα μας πείτε...
Αιτία της παραπάνω ανάλυσης, στάθηκε ασφαλώς η σειρά "Πολεμιστές της Αρχαιότητας", που σας αναφέραμε. Το γιατί, έχει να κάνει με κάτι το πολύ ιδιαίτερο που παρατηρήσαμε στο πρώτο τεύχος που κυκλοφόρησε στις 9 Σεπτεμβρίου. Να σας αναφέρουμε, επίσης, ότι τον περασμένο Ιανουάριο είχαμε σταθεί τυχεροί και είχαμε βρει και αγοράσει και το αντίστοιχο πρώτο τεύχος της δοκιμαστικής έκδοσης. Οπότε, αγοράζοντας τον Σεπτέμβρη και τη νέα έκδοση, διαπιστώσαμε έκπληκτοι μια τρομερή αλλαγή στο εξώφυλλο.


Όπως έχετε την ευκαιρία να δείτε κι εσείς (αποκλειστικά στο δικό μας blog), στην κανονική έκδοση έχει αλλάξει η ασπίδα του Μακεδόνα πολεμιστή! Και δεν έχει αλλάξει, φυσικά, μόνο στο εξώφυλλο του περιοδικού... Άλλαξε και στην μεταλλική φιγούρα!
Μετά από προσωπική επικοινωνία με την εταιρεία, μάθαμε ότι αιτία για την αλλαγή αποτέλεσε μια πρωτοβουλία των υπευθύνων της DeAgostini Hellas που ζήτησαν από την μητρική εταιρεία να αλλάξει η ασπίδα του Μακεδόνα πολεμιστή και να ξανασχεδιαστεί από την αρχή, για να απεικονίζει το Αστέρι της Βεργίνας! Ένα μεγάλο μπράβο, λοιπόν, στους Έλληνες υπεύθυνους της εταιρείας που δεν προχώρησαν σε μια επιπόλαιη έκδοση, αλλά πρόσεξαν και την παραμικρή λεπτομέρεια –ειδικά σε κάτι που αφορούσε ένα τόσο ευαίσθητο θέμα!
Το σημαντικότερο, ίσως, είναι πως από εδώ και στο εξής, σε όσες χώρες δεν είχε κυκλοφορήσει η σειρά και θα κυκλοφορήσει στο προσεχές μέλλον, οι νέες εκδόσεις θα περιλαμβάνουν την καινούρια ασπίδα (αν και αυτό θα μπορεί να το αποφασίζει ο κατά τόπους εκδοτικός Οίκος, όπως μας είπαν).
Μακάρι, να συναντήσουμε και στο μέλλον τέτοιου είδους πρωτοβουλίες από ελληνικούς Οίκους…
Π.Π.

Τετάρτη 10 Νοεμβρίου 2010

Αξέχαστες Ιστορίες 18 - Επίορκος


Η περιπέτεια στην οποία θα αναφερθούμε σήμερα είναι πολύ παλιά και δημοσιεύθηκε αρχικά στο τεύχος 315 του Μικρού Κάου-μπόυ, με τον τίτλο "Επίορκος". Πρόκειται για μια από τις πρώτες ιστορίες που έγραψε ο Γιώργος Μαρμαρίδης για το περιοδικό και μπορείτε να την εντοπίσετε και στις δύο επανεκδόσεις της, στον Μικρό Αρχηγό: τεύχη 201 και 525.
Υπόθεση: Σε μια πολύ δυνατή περιπέτεια, τα τέσσερα θρυλικά παιδιά καταθέτουν το μέγιστο των δυνατοτήτων τους! Η ιστορία ξεκινά όταν ανακαλύπτουν τρεις ανθρώπινους σκελετούς δεμένους σε πασσάλους. Οι άνθρωποι αυτοί δεθήκαν ζωντανοί εκεί και αφεθήκαν να φαγωθούν από τα όρνεα. Λίγες ώρες αργότερα, τα παιδιά, πέφτουν πάνω σε έναν Ινδιάνο ο οποίος βρίσκεται και αυτός δεμένος σε πασσάλους. Αυτός είναι ακόμη ζωντανός και καταφέρνουν να τον συνεφέρουν. Προς μεγάλη τους έκπληξη όμως, εκείνος τους φέρεται πάρα πολύ άσχημα και δεν τους δείχνει καμία ευγνωμοσύνη. Στην αναζήτηση που ξεκινούν ο Τζιμ με τους φίλους του, θα αποκαλυφθεί ότι, ο Ινδιάνος που έσωσαν, είναι ο αρχηγός μιας ομάδας ερυθρόδερμων που εκδικείται τους εχθρούς της δένοντάς τους σε πασσάλους και αφήνοντάς τους στα όρνεα!...
Κριτική: 4/5


Για να μην μπερδευτείτε, πρέπει να σημειώσουμε ότι στις επανεκδόσεις, στον Μικρό Αρχηγό, η περιπέτεια αυτή δημοσιεύθηκε με άλλον τίτλο: "Οι τρεις σκελετοί"...

Τρίτη 9 Νοεμβρίου 2010

Η Κατάκτηση της Δύσης 5


Επεισόδιο 5: ΟΙ ΜΙΣΘΟΦΟΡΟΙ (Tarquinio)

Το κόμικς: Βρισκόμαστε στα 1846, έτος έναρξης του Μεξικανο-αμερικανικού πόλεμου. Ο Pat MacDonald περιδιαβαίνει τα Βραχώδη Όρη, όταν δέχεται την επίθεση μιας αρκούδας. Η απρόσμενη έλευση του Kit Carson (έχουν να ιδωθούν από τότε που κυνηγούσαν μαζί κάστορες, δέκα χρόνια νωρίτερα) και του συντρόφου του Alistair McRimmon (Mac) σώζει τον ήρωα μας. Στη συνέχεια ο Pat ακολουθεί τον Carson, ο οποίος οδηγεί το εκστρατευτικό σώμα του αντισυνταγματάρχη John Fremont, 60 άντρες δηλαδή, εναντίον της υπό Μεξικάνικη κυριαρχία California, με σκοπό την προσάρτησή της στις ΗΠΑ. Ο Fremont ελπίζει σε βοήθεια των γκρίνγκος της California ώστε να ευδοκιμήσει το τολμηρό σχέδιο του. Όταν όμως χάνεται η επικοινωνία με τον «σύνδεσμό» του, τον φεουδάρχη Anderson, στέλνει τον Carson και τον Pat να μάθουν τι συνέβη.


Ο MacDonald κυνηγημένος από Μεξικανούς στρατιώτες φθάνει στην έπαυλη του Anderson μόνο και μόνο για να πέσει πάνω στο αίσθημά του, την Regina Duarte, η οποία τώρα είναι γυναίκα του φεουδάρχη. Σύντομα o Pat καταλαβαίνει πως ο Anderson και ο Μεξικανός στρατιωτικός διοικητής είναι συνεννοημένοι ώστε να καταλάβουν την California για λογαριασμό τους. O Pat κι ο Carson αγωνίζονται να ξεσκεπάσουν τα κρυφά σχέδια του Anderson ενώ ο Mac ενημερώνει τον Fremont για την κατάσταση. Το σχέδιο του Anderson αποκαλύπτεται, ο ίδιος όμως το σκάει. Ενώ η επανάσταση ξεσπάει, ο Pat τον προφταίνει στην έπαυλη του, από απροσεξία όμως βρίσκεται στο έλεός του. H Regina θυσιάζει τη ζωή της για να σώσει τον MacDonald κι αυτός παίρνει εκδίκηση στέλνοντας τον δολοφόνο της στον άλλο κόσμο. Η επανάσταση φαίνεται να πνέει τα λοίσθια, σώζεται όμως από την άφιξη του Fremont και των ανδρών του τη τελευταία στιγμή. Η California ενσωματώνεται στις ΗΠΑ.


Παρατηρήσεις: Ο πόλεμος Αμερικής –Μεξικού του 1846-1848 είχε ως αφορμή την αίτηση προσχώρησης του Texas στις Ηνωμένες Πολιτείες που έγινε στις αρχές του 1845. Στις 4 Ιουλίου του 1845 η αίτηση έγινε δεκτή από το κογκρέσο αν και ήταν ευνόητο ότι με αυτή την απόφαση ουσιαστικά κήρυττε τον πόλεμο στο Mexico. Η στρατιωτική ισχύς των δυο χωρών ήταν εξαιρετικά άνιση. 44.000 Μεξικανοί εναντίον 100.000 Αμερικανών (τακτικός στρατός και εθελοντές).

Χάρτης του Μεξικού, το 1847
(περιλαμβάνει και την Καλιφόρνια)

Πίνακας που απεικονίζει την πολιορκία της Βέρα Κρουζ
(Μάρτιος 1847)

Στην ουσία υπήρξε ένας κατακτητικός, άδικος και ληστρικός πόλεμος κατά τον οποίο η Αμερική απέσπασε από το Mexico όχι μόνο το Texas, αλλά και τη Nevada, την Arizona, το New Mexico και την California, όπως και άλλες ακόμα εκτάσεις που αργότερα ενσωματώθηκαν στις πολιτείες της Utah, του Kansas, του Wyoming, του Colorado. Με τη συνθήκη του Guadalupe Hidalgo πού έληξε τον πόλεμο, το Mexico έχασε περίπου το 55% των εδαφών που κατείχε προπολεμικά.


Η συνθήκη του Guadalupe Hidalgo,
με την οποία τερματίστηκε ο πόλεμος

Δυο από τα χαρακτηριστικά επεισόδια του πολέμου ήταν η επιστροφή του Santa Anna στην προεδρία του Mexico και η μαζική λιποταξία και προσχώρηση στις τάξεις του Μεξικανικού στρατού χιλιάδων καθολικών από την Ευρώπη, κυρίως την Ιρλανδία, που είχαν στρατολογηθεί με το ζόρι από τις ΗΠΑ. Προτίμησαν να πολεμήσουν για τους ομόδοξούς τους Μεξικάνους, παρά για τους προτεστάντες Αμερικάνους. Προκαλεί εντύπωση που ο D’ Antonio αγνοεί αυτό το κομμάτι του πολέμου γεμάτο ωμότητες και σφαγές από πλευράς Αμερικάνων και ηρωικές στιγμές σαν την αντίσταση των μεξικανών μαθητών στο φρούριο Chapultepec, και εστιάζει στην εν πολλοίς γιαλαντζί και αναίμακτη προσάρτηση της, ήδη αποσχισθείσας από το Mexico, California! Η δικαιολογία βέβαια είναι ότι ο D’Antonio σχολάει τον Pat από τους Rangers το 1845, ένα χρόνο πριν την έναρξη ενός πολέμου όπου οι Rangers πρωτοστάτησαν. Για κάποιο λόγο ο D’Antonio επέλεξε να μη καταπιαστεί με τη σύγκρουση αυτή.

Ο συνταγματάρχης (και αργότερα Στρατηγός)
John Fremont

Η σημερινή σημαία της Πολιτείας της Καλιφόρνια

Άλλα στοιχεία:
Η αρκούδα που επιτίθεται στον Pat στην αρχή της ιστορίας είναι αναφορά στην σημαία της California.
Σκηνές ανθολογίας, η… ξιφομαχία του Pat MacDonald με τον λοχαγό Guzman και η αναμέτρηση του με έναν… καρχαρία.
Πρώτη εμφάνιση του Σκωτσέζου Mac.
O Fremont έγινε γνωστός ως «Ιχνηλάτης» (pathfinder), και αποτελεί μια από τις πιο αμφιλεγόμενες προσωπικότητες της αμερικάνικης ιστορίας του 19ου αιώνα.
Το 5ο τεύχος της ελληνικής έκδοσης, κυκλοφόρησε με περίπου έναν χρόνο διαφορά σε σχέση με τα τέσσερα πρώτα.

Η πρώτη εμφάνιση του Σκωτσέζου, Μακ,
ήταν χαρακτηριστική της μετέπειτα πορείας του...




Εξώφυλλα των τριών ιταλικών εκδόσεων
που περιλάμβαναν το συγκεκριμένο επεισόδιο

Εξώφυλλο της δεύτερης βραζιλιάνικης έκδοσης

Έρευνα-κείμενα: CrazyHorse
Επιμέλεια εικονογράφησης-παρουσίασης: adamsjim
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...