Φωτογραφίες που αποτύπωσαν την Ιστορία της ανθρωπότητας (Μέρος Ι')

Η γνωστή φράση «μια εικόνα αξίζει όσο χίλιες λέξεις» ειπώθηκε για πρώτη φορά το 1911 από τον Αμερικανό εκδότη Άρθουρ Μπρίσμπειν. Τη μεγάλη «επιτυχία» της μάλλον την οφείλει στο ότι βρίσκει εφαρμογή σε πολλές φωτογραφίες, κυρίως όμως στις ιστορικές. Δεν είναι ψέμα ότι μια εικόνα μπορεί με μεγαλύτερη λεπτομέρεια και γλαφυρότητα να διηγηθεί ένα μεγάλο ιστορικό γεγονός από οποιοδήποτε έγγραφο, όποιος και αν είναι ο συγγραφέας.

Οι φωτογραφίες που ακολουθούν κάνουν αυτό ακριβώς: διηγούνται ιστορίες. Κάποιες από αυτές είναι λυπητερές, κάποιες αισιόδοξες, όλες όμως απεικονίζουν το παρελθόν με τέτοιο τρόπο ώστε σήμερα, μετά από τόσα χρόνια, να το κατανοούμε και να το συμβουλευόμαστε.

Ίσως οι πόλεμοι, η φτώχεια, οι αγώνες για την ελευθερία και τα μικρά θαύματα του παρελθόντος, να μας διδάξουν πώς να γίνουμε καλύτεροι, πώς να δημιουργήσουμε μια πιο όμορφη κοινωνία για τα παιδιά μας...

Ρώσοι στρατιώτες προετοιμάζονται για την μάχη του Κουρσκ, Ιούλιος του 1943.

Ένας πυροσβέστης δίνει νερό σε ένα κοάλα κατά τις καταστροφικές πυρκαγιές στη Βικτώρια της Αυστραλίας , το 2009

Ο Hector Pieterson (1964-1976) σκοτώθηκε σε ηλικία 12 ετών, όταν η αστυνομία άνοιξε πυρ κατά διαμαρτυρίας φοιτητών, και ήταν ένας από τους πρώτους νεκρούς της σφαγής στις 6 Ιουνίου 1976 στο Soweto. Η εικόνα του έγινε το σύμβολο της εξέγερσης και της αντίστασης στη βαρβαρότητα της κυβέρνησης του Απαρτχάιντ.

Ένας Ρώσος στρατιώτης παίζει ένα εγκαταλελειμμένο πιάνο στην Τσετσενία το 1994.

Η 8η Μαρτίου καθιερώθηκε ως μέρα της γυναίκας σε ανάμνηση μιας μεγάλης εκδήλωσης διαμαρτυρίας που έγινε στις 8 Μαρτίου του 1857 από τις εργάτριες κλωστοϋφαντουργίας στη Νέα Υόρκη, οι οποίες διαδήλωναν ζητώντας καλύτερες συνθήκες εργασίας. Ηταν μία από τις πρώτες κινήσεις διεκδίκησης δικαιωμάτων από γυναίκες.

Χριστιανοί προστατεύουν μουσουλμάνους κατά τη διάρκεια προσευχής, το 2011 στο Κάιρο της Αιγύπτου.

Η Terri Gurrola (Αμερικανίδα στρατιώτης) συναντά την κόρη της μετά από απουσία της επί 7 μήνες στο Ιράκ.

Μια γυναίκα κάθεται ανάμεσα στα συντρίμμια που προκάλεσαν ο σεισμός και το τσουνάμι στο Natori, της Βόρειας Ιαπωνίας, τον Μάρτιο του 2011.

Η κηδεία του Zanjeer του σκύλου που έσωσε χιλιάδες ζωές κατά τη διάρκεια των εκρήξεων στη Βομβάη τον Μάρτιο του 1993. Ο Zanjeer κατάφερε να εντοπίσει πάνω από 3.329 κιλά εκρηκτικής ύλης RDX , 600 πυροκροτητές , 249 χειροβομβίδες και 6406 πυρομαχικά. Κηδεύτηκε με τιμές το 2000.

Ο 29χρονος Hhaing Το Yu κρατά με απόγνωση το πρόσωπο του κοντά στην πρωτεύουσα της Μιανμάρ. Πίσω του ότι απέμεινε από το σπίτι του μετά το πέρασμα του κυκλώνα Ναργκίς, τον Μάιο του 2008. Ο κυκλώνας άφησε εκατομμύρια ανθρώπους άστεγους και έγινε αιτία να χαθούν πάνω από 100.000 ζωές.

Ένα Ρώσος βετεράνος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου βρήκε επιτέλους το τανκ μέσα στο οποίο έζησε τις περισσότερες μέρες του πολέμου, να στέκεται σε μια μικρή ρωσική πόλη ως μνημείο.

Κατά τη διάρκεια μαζικών πλημμυρών στη πόλη Cuttack, της Ινδίας, το 2011, ένας ηρωικός χωρικός έσωσε πολλές αδέσποτες γάτες από το θάνατο χρησιμοποιώντας ένα καλάθι στο κεφάλι του.

«Περίμενε και εμένα Μπαμπά» από τον Claude P. Dettloff, New Westminster, Καναδάς, 1η Οκτωβρίου 1940.

Παλιά τρόλεϊ στην συμβολή Πανεπιστημίου και Πατησίων, ημέρα εθνικής εορτής στην Αθήνα του 1980.

Οι τάφοι ενός ερωτευμένου ζευγαριού, σε ξεχωριστά νεκροταφεία: Μιας καθολικής γυναίκας και του Προτεστάντη συζύγου της. Ολλανδία, 1888.

Κυκλοφόρησε νέο συλλεκτικό τεύχος
ΜΙΚΡΟΣ ΣΕΡΙΦΗΣ #1470
Αναζητήστε το στα περίπτερα!

ΜΑΘΕΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΕΔΩ

Το αρχείο της Άγριας Δύσης 5: Ο Τζερόνιμο

Geronimo - Τζερόνιμο
(16 Ιουνίου 1829 - 17 Φεβρουαρίου 1909)

Ο διάσημος Ινδιάνος πολεμιστής που πολέμησε εναντίον του Μεξικού και των ΗΠΑ για την επέκταση των εδαφών των Ινδιάνων Απάτσι, κατά την διάρκεια των "Πολέμων των Απάτσι". Το όνομα "Geronimo" του δόθηκε κατά τη διάρκεια μιας μάχης με στρατιώτες του Μεξικού.

Τον Ιούνιο του 1829 στο φαράγγι Ντοντογιόν, κοντά στον ποταμό Γκίλα της Αριζόνας, γεννιέται το τέταρτο παιδί μιας 10μελούς οικογένειας της φυλής των Απάτσι με το όνομα Μπεντονκόχε, που σημαίνει «Αυτός που χασμουριέται». Ο παππούς του, Μάκο, ήταν αρχηγός της φυλής αυτής. Είχε τρία αδέρφια και τέσσερις αδερφές. Ο μικρός, που πήρε στη συνέχεια το όνομα Τζερόνιμο, από μικρός έδειξε ότι δεν του άρεσε καθόλου να χασμουριέται, αφού ήταν ιδιαίτερα δραστήριος. Έμαθε την ιστορία της φυλής του, έμαθε να πολεμάει και να κυνηγάει ενώ έδειχνε από μικρός τα ηγετικά του προσόντα. Ο Τζερόνιμο βίωσε όπως και οι πρόγονοί του την προσπάθεια των «λευκών» (Ισπανών στην αρχή και Βορειοαμερικανών στη συνέχεια) να προσαρτήσουν τις περιοχές όπου ζούσαν οι Απάτσι, οι οποίοι όλα αυτά τα χρόνια αντιστέκονταν σθεναρά. Το 1846, σε ηλικία 17 ετών, ο Τζερόνιμο γίνεται μέλος του πολεμικού συμβουλίου της φυλής, ενώ ταυτόχρονα επιδεικνύει ιδιαίτερη μαχητικότητα σε μάχες και επιδρομές που γίνονταν κυρίως σε περιοχές του Μεξικού. Ερωτεύεται μια όμορφη Ινδιάνα ονόματι Αλόπη, την παντρεύεται και αποκτούν τρία παιδιά, ζώντας μια απλή και ήσυχη οικογενειακή ζωή.

Ο Geronimo με την δεύτερη οικογένειά του

Ήταν γραφτό, όμως, να αλλάξουν όλα το 1858, όταν μέλη της φυλής, ανάμεσά τους και ο Τζερόνιμο με ολόκληρη την οικογένειά του, ξεκινούν εμπορικό ταξίδι για να πουλήσουν διάφορα προϊόντα τους. Εκείνη την εποχή υπήρχε ειρήνη τόσο με τις διάφορες φυλές των γύρω περιοχών όσο και με τους Μεξικανούς. Στις 6 Μαρτίου 1858 σταματούν στην πόλη Κασκιγέ για εμπορικές συναλλαγές αφήνοντας τα γυναικόπαιδα σε έναν πρόχειρο καταυλισμό λίγο έξω από την πόλη. Μία ομάδα από 400 περίπου Μεξικανούς στρατιώτες επιτίθενται στον καταυλισμό σκοτώνοντας όσους βρίσκουν εκεί, συμπεριλαμβανομένης ολόκληρης της οικογένειας του Τζερόνιμο (την σύζυγό του, τα παιδιά του και την μητέρα του). Ο ίδιος επιστρέφει στην εστία του, βάζει φωτιά σε όλα του τα υπάρχοντα και για έναν χρόνο μένει βυθισμένος σε κατάθλιψη. Ο αρχηγός της φυλής του τον έστειλε στην φυλή ενός άλλου διάσημου Απάτσι πολεμιστή, του Κοτσίσε, για να ζητήσει βοήθεια για να προκληθούν αντίποινα στους Μεξικανούς. Εμφανίζεται ξαφνικά ύστερα από έναν χρόνο και ζητεί από διάφορες φυλές να ξεθάψουν το τσεκούρι του πολέμου!

Πήρε το όνομά του από τους Μεξικανούς, διότι ενώ επιτέθηκε σε Μεξικανούς στρατιώτες οπλισμένος μόνο με ένα μαχαίρι, ήταν τόσο βίαιος, που εκείνοι προσεύχονταν στον Άγιο Ιερώνυμο (Jeronimo), καθώς ήταν έκπληκτοι από αυτό.

Το 1874 οι αμερικανικές αρχές υποχρεώνουν 4.000 Απάτσι να εγκαταλείψουν τις πατρογονικές τους εστίες και τους στέλνουν σε έναν καταυλισμό, σε μια άγονη περιοχή της Αριζόνας.

Οι αγανακτισμένοι και πεινασμένοι Ινδιάνοι, μην έχοντας πλέον άλλη διέξοδο, είναι υποχρεωμένοι να πολεμήσουν. Με ηγέτη τον Τζερόνιμο οι Απάτσι μάχονται με αγριότητα. Το 1878 ο διοικητής της περιοχής, συνταγματάρχης Τζορτζ Κρουκ, καταφέρνει να πείσει τους Ινδιάνους να σταματήσουν να πολεμούν. Οι διάδοχοί του, όμως, ασκούν κάκιστη διοίκηση υποχρεώνοντας και πάλι τον Τζερόνιμο και τους χιλιάδες συντρόφους του να πάρουν τα όπλα. Με τον καιρό ο Τζερόνιμο μένει να πολεμάει μόνος του μαζί με 35 άνδρες, 8 παιδιά και περίπου 100 γυναίκες οι οποίοι συνεχίζουν να πιστεύουν στον αγώνα του. Στο κυνήγι του ρίχνονται χιλιάδες στρατιώτες, ώσπου κάποια στιγμή εντοπίζεται. Έρχεται σε επαφή με τον στρατηγό Μάιλς, που ήταν ο μοναδικός ίσως λευκός στον οποίο ο Τζερόνιμο είχε κάποια εμπιστοσύνη.

Ο Geronimo φωτογραφίζεται με μια μικρή ομάδα πολεμιστών του στο βόρειο Μεξικό, 1886

Ύστερα από 20 χρόνια αντάρτικου ο Τζερόνιμο έχει κουραστεί και θέλει να επιστρέψει στην πατρίδα του και στους ανθρώπους της φυλής του για να ζήσει ειρηνικά. Ερχεται σε συμφωνία με τον στρατηγό να σταματήσει να πολεμάει, με τον όρο να παραχωρήσουν στον ίδιο και στους συντρόφους του μια περιοχή στην οποία θα υπήρχε ό,τι χρειάζονταν για να ζήσουν. Παραδίδεται, αλλά αντί να τον πάνε εκεί όπου του υποσχέθηκαν τον στέλνουν σε φυλακές καταναγκαστικών έργων στη Φλόριντα, όπου παραμένει για δύο χρόνια.

Στη συνέχεια μεταφέρεται ταπεινωμένος στο Φορτ Σιλ της Οκλαχόμας, χωρίς να έχει δικαίωμα επιστροφής στην αγαπημένη του Αριζόνα. Εκεί προσπαθεί να «σωφρονισθεί» μαθαίνοντας το τρόπο ζωής των λευκών αλλά σύντομα αντιλαμβάνεται ότι η διαφορά της κουλτούρας είναι τόσο μεγάλη και οι διαφορές τόσο πολλές που γρήγορα εγκαταλείπει την προσπάθεια. Το μόνο που του επέτρεψε το υπουργείο Πολέμου ήταν να πουλάει φωτογραφίες του για να βγάζει τα προς το ζην, κάτι που για αυτόν ήταν επίσης ατιμωτικό, αφού κατάλαβε ότι είχε πλέον μετατραπεί σε «τουριστικό» αξιοθέατο.

Κατά τα ύστερα χρόνια της ζωής του έγινε διάσημος από δημόσιες εμφανίσεις, όπως στην Παγκόσμια Έκθεση του 1904 στο Σαιντ Λούις. Οδήγησε την παρέλαση του προέδρου Θίοντορ Ρούζβελτ κατά την ορκωμοσία του το 1905. Η αυτοβιογραφία του, η οποία υπαγορεύτηκε από τον ίδιο τον Τζερόνιμο στον Σ. Μ. Μπάρετ, κυκλοφόρησε το 1905. Ο ηλικιωμένος Ινδιάνος, καταλαβαίνοντας ότι το τέλος του δεν ήταν μακριά, διηγήθηκε την ιστορία του στον Σ. Σ. Μπάρετ, αναφέροντας τις απόψεις του για την αντιμετώπιση που είχαν οι ερυθρόδερμοι. Ο ίδιος ευχαρίστησε τον πρόεδρο των ΗΠΑ που επέτρεψε την έκδοση της αυτοβιογραφίας του έτσι ώστε να τη διαβάσουν όλοι και να μάθουν τι ακριβώς συνέβη.

Ο Τζερόνιμο πέθανε στις 17 Φεβρουαρίου 1909 στο Φορτ Σιλ της Οκλαχόμα των ΗΠΑ από πνευμονία, ενώ εξομολογήθηκε στον ανιψιό του πως μετάνιωσε για το γεγονός ότι παραδόθηκε. Μεγάλο του όνειρο ήταν να επιστρέψουν οι Ινδιάνοι στις πατρογονικές τους εστίες, πράγμα που δεν συνέβη ποτέ...

Edward S. Curtis, Πορτραίτο του Geronimo, 1905

Μέρος του κειμένου προέρχεται από:
http://www.tovima.gr
http://el.wikipedia.org/

Κυκλοφόρησε νέο συλλεκτικό τεύχος
ΜΙΚΡΟΣ ΣΕΡΙΦΗΣ #1470
Αναζητήστε το στα περίπτερα!

ΜΑΘΕΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΕΔΩ

Το αρχείο της Άγριας Δύσης 4: Η Σέντραλ Πασίφικ (Central Pacific)

Η Σέντραλ Πασίφικ ήταν η μια εκ των δύο εταιρειών που ανέλαβαν το τεράστιο έργο ολοκλήρωσης του διηπειρωτικού σιδηροδρόμου των Η.Π.Α.

Ξεκινώντας τη σιδηροδρομική γραμμή από το Σακραμέντο της Καλιφόρνιας, συνάντησε γρήγορα ένα αξεπέραστο εμπόδιο. Έπρεπε να διασχίσει τις βουνοκορφές της Σιέρα Νεβάδα, του φυσικού τείχους που χωρίζει την Καλιφόρνια από την υπόλοιπη ήπειρο.

Ο Τσαρλς Κρόκερ, διευθυντής των εργασιών, στρατολόγησε χιλιάδες Κινέζους μετανάστες, που αποτελούσαν ένα εργατικό δυναμικό συνηθισμένο στις κακουχίες και με μικρές απαιτήσεις σε τροφή και χρήματα. Οι άνθρωποι αυτοί δούλευαν κρεμασμένοι στο κενό, όπου άνοιγαν τρύπες στους βράχους για να τοποθετηθούν τα εκρηκτικά. Έτσι άνοιξε ευκολότερα ο δρόμος για να περάσουν οι γραμμές.

Ο Charles Crocker

Στα ψηλότερα σημεία της οροσειράς χρειάστηκε να κατασκευαστούν ξύλινα τούνελ σε μήκος δεκάδων μιλίων, για να προστατέψουν τις γραμμές από τις χιονοστιβάδες. Συχνά, τα τούνελ αυτά κατέρρεαν πριν πάρουν την τελική τους μορφή και πολλοί εργάτες έβρισκαν τον θάνατο. Ποιος νοιάζονταν, όμως; Το σημαντικότερο ήταν να προχωράει η γραμμή όσο το δυνατόν γρηγορότερα, καθώς ο συναγωνισμός με την Γιούνιον Πασίφικ ήταν ανηλεής.

Ξύλινα τούνελ που βοηθούσαν να παραμένει η γραμμή ανοιχτή,
παρά τις χιονοπτώσεις

Έτσι, μέσα από αμέτρητες δυσκολίες, οι ατμομηχανές της Σέντραλ Πασίφικ σκαρφάλωναν ξεφυσώντας στα βουνά, χάρη στον σιωπηλό μόχθο της γραφικής στρατιάς των Κινέζων, η οποία χάρισε –όπως πολλοί σήμερα υποστηρίζουν– τον σιδηρόδρομο στην Αμερική…

Κυκλοφόρησε νέο συλλεκτικό τεύχος
ΜΙΚΡΟΣ ΣΕΡΙΦΗΣ #1470
Αναζητήστε το στα περίπτερα!

ΜΑΘΕΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΕΔΩ

Το αρχείο της Άγριας Δύσης 3: Οι τραπεζίτες και ο διηπειρωτικός σιδηρόδρομος

Ο διηπειρωτικός σιδηρόδρομος ήταν ένα μεγάλο όνειρο, ένα όραμα πολλών σπουδαίων ανθρώπων για πάρα πολλά χρόνια.

Για να γίνει πραγματικότητα, δεν αρκούσε μόνο η πολιτική βούληση των κυβερνώντων. Δημιουργήθηκαν δύο μεγάλες τεχνικές εταιρείες, η Union Pacific και η Central Pacific, με σκοπό να υλοποιήσουν το έργο. Η μια θα ξεκινούσε την γραμμή από τα ανατολικά και η άλλη από τα δυτικά. Επρόκειτο, ουσιαστικά, για μια τεράστια οικονομική επιχείρηση, η οποία θα έπρεπε να έχει την υποστήριξη των μεγάλων τραπεζιτών της εποχής. Οικονομικά τραστ τα οποία αργότερα θα ίδρυαν τις μεγάλες βιομηχανικές αυτοκρατορίες της Αμερικής. Οι επικεφαλής τους ήταν άνθρωποι με μεγάλα σχέδια αλλά και αδίστακτοι.

Κινέζοι εργάτες δουλεύουν για την Central Pacific

στα εργοτάξια της Σιέρρα Νεβάδα

Επετειακό γραμματόσημο των Η.Π.Α. για την συμπλήρωση 75 χρόνων από την ολοκλήρωση της γραμμής (1944)

Οι «πόλεμοι» που έκαναν μεταξύ τους για την οικονομική κυριαρχία, έγραψαν μια ολόκληρη ιστορία και επηρέασαν τα γεγονότα της Δύσεως. Ενώ εκεί κάτω χιλιάδες άνθρωποι μοχθούσαν και πέθαιναν για να κατακτήσουν μέτρο-μέτρο την ήπειρο, στα πολυτελή γραφεία της Ανατολής, πρόσωπα όπως ο Τζιμ Φισκ, ο Ντάνιελ Ντριού, ο Κορνήλιος Βάντερμπιλτ και άλλοι, κινούσαν τα νήματα της οικονομίας.

Αποτέλεσμα όλης αυτής της δραστηριότητας, υπόγειας και φανερής, ήταν η γέννηση νέων πόλεων, η δημιουργία συμμοριών και φυσικά η εξολόθρευση των ινδιάνικων φυλών…

Φωτογραφία-ντοκουμέντο από την ημέρα που ενώθηκε η γραμμή από την Union και την Central Pacific (10η Μαΐου 1869).
Κάτω, καλλιτεχνική απεικόνιση του γεγονότος.

Κυκλοφόρησε νέο συλλεκτικό τεύχος
ΜΙΚΡΟΣ ΣΕΡΙΦΗΣ #1470
Αναζητήστε το στα περίπτερα!

ΜΑΘΕΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΕΔΩ

Φωτογραφίες που αποτύπωσαν την Ιστορία της ανθρωπότητας (Μέρος Θ')

Η γνωστή φράση «μια εικόνα αξίζει όσο χίλιες λέξεις» ειπώθηκε για πρώτη φορά το 1911 από τον Αμερικανό εκδότη Άρθουρ Μπρίσμπειν. Τη μεγάλη «επιτυχία» της μάλλον την οφείλει στο ότι βρίσκει εφαρμογή σε πολλές φωτογραφίες, κυρίως όμως στις ιστορικές. Δεν είναι ψέμα ότι μια εικόνα μπορεί με μεγαλύτερη λεπτομέρεια και γλαφυρότητα να διηγηθεί ένα μεγάλο ιστορικό γεγονός από οποιοδήποτε έγγραφο, όποιος και αν είναι ο συγγραφέας.

Οι φωτογραφίες που ακολουθούν κάνουν αυτό ακριβώς: διηγούνται ιστορίες. Κάποιες από αυτές είναι λυπητερές, κάποιες αισιόδοξες, όλες όμως απεικονίζουν το παρελθόν με τέτοιο τρόπο ώστε σήμερα, μετά από τόσα χρόνια, να το κατανοούμε και να το συμβουλευόμαστε.

Ίσως οι πόλεμοι, η φτώχεια, οι αγώνες για την ελευθερία και τα μικρά θαύματα του παρελθόντος, να μας διδάξουν πώς να γίνουμε καλύτεροι, πώς να δημιουργήσουμε μια πιο όμορφη κοινωνία για τα παιδιά μας...

Ο Πύργος του Άιφελ υπό κατασκευή τον Ιούλιο του 1888

Αθήνα, Οδός Πανεπιστημίου στα τέλη δεκαετίας 1950

Η οδός Αθηνάς, όπως αποτυπώθηκε από τη φωτογραφική μηχανή το 1923. Πίσω από τον φακό ήταν ο Βασίλης Τσακυράκης

Ήταν 25 Ιουλίου 2000 όταν για πρώτη φορά στην ιστορία του, από το 1961 που πρωτοκατασκευάστηκε, αεροσκάφος Κονκόρντ της Air France τυλίχθηκε στις φλόγες κι εν συνεχεία συνετρίβη, παρασέρνοντας στο θάνατο 113 επιβάτες και πλήρωμα.

Οι καμήλες της Κομοτηνής. Οι καμήλες του Βελιτίν Ντεβετζί πήγαιναν στις πιο δύσβατες περιοχές της οροσειράς της Ροδόπης κι έπαιρναν ξύλα, ώστε να τα κατεβάσουν στην πόλη και να τα αγοράσουν οι άνθρωποι για να ζεσταθούν (φωτογραφία του 1934)

Πόρος, Ακτή Ηρώων, 1953

Ο Θανάσης Βέγγος και ο Θόδωρος Αγγελόπουλος, κατά την διάρκεια των γυρισμάτων της ταινίας «Το Βλέμμα του Οδυσσέα», στη Φλώρινα

Οι Καπετάνιοι των μεγάλων μονάδων του ΕΛΑΣ, στη σύσκεψη της Λαμίας στις 16/11/1944. Διακρίνεται ο Άρης Βελουχιώτης.

Ο Αδόλφος Χίτλερ σε επιθεώρηση στρατεύματος

Όλη η πόλη της Βέροιας συγκεντρώνεται για την κατάδυση του τίμιου σταυρού, το 1908

Η αδιάσπαστη αλυσίδα στον Τάφο του Βασιλιά Τουταγχαμών

Ο ENIAC (Electronic Numerical Integrator and Computer), ο οποίος κατασκευάστηκε στις ΗΠΑ, ήταν ο πρώτος υπολογιστής που υπήρξε ποτέ. Συνδύαζε για πρώτη φορά την υψηλή ταχύτητα των ηλεκτρονικών με την ικανότητα να προγραμματίζεται για πολλά σύνθετα προβλήματα. Μπορούσε να κάνει προσθέσεις και αφαιρέσεις 5000 φορές το δευτερόλεπτο, χίλιες φορές γρηγορότερα από οποιοδήποτε άλλο μηχάνημα

Οι κάτοικοι του Χαϊδαρίου υποδέχονται την πρώτη γραμμή λεωφορείου που τους ενώνει με το κέντρο της Αθήνας, στα μισά του περασμένου αιώνα

Μια από τις τελευταίες φωτογραφίες του αξέχαστου δίδυμου Stanley Laurel - Oliver Hardy (1956)

12 Οκτωβρίου 1944. To τελευταίο γερμανικό όχημα στο ύψος της Εθνικής Βιβλιοθήκης. Οι Αθηναίοι ήδη πανηγυρίζουν....

------------------------------------

ΕΤΟΙΜΑΖΟΝΤΑΙ ΝΕΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
ΜΕ ΤΗΝ ΘΡΥΛΙΚΗ ΤΕΤΡΑΔΑ!

Εσύ θα βοηθήσεις;

ΠΑΤΗΣΕ ΕΔΩ ΚΑΙ ΜΑΘΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ!