Νέες εκδόσεις 690: Νέος Μπλεκ #9

ΟΙ ΧΑΡΤΙΝΟΙ ΗΡΩΕΣ ΠΟΥ ΑΓΑΠΗΣΑΜΕ ΕΠΙΣΤΡΕΦΟΥΝ...
...ΜΕ ΣΠΑΝΙΕΣ ΣΥΝΑΡΠΑΣΤΙΚΕΣ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΕΣ!

Το ένατο τεύχος του "Νέου Μπλεκ" κυκλοφόρησε στα περίπτερα. Ένα περιοδικό που μας γυρίζει στο παρελθόν, θυμίζοντάς μας τις ιστορίες που διαβάζαμε ως παιδιά, ενώ παράλληλα μας βοηθά να γνωρίσουμε πτυχές των αγαπημένων μας ηρώων που δεν γνωρίζαμε. Επίσης, σε αυτό το τεύχος υπάρχει ένας νέος πρωτότυπος διαγωνισμός με δώρο ένα tablet "LENOVO".

Οι ιστορίες που περιέχονται στο τεύχος:
1. Μπλεκ: Η μυστική συγκέντρωση (Α' Δημοσίευση: Μεγάλος Μπλεκ - 1972)
2. Καθηγητής Μυστήριος: Οι ρίζες του Καθηγητή Μυστήριου - Α' επεισόδιο (Α' Δημοσίευση)
3. Ο Τετρακοσάρης - Α' επεισόδιο (Α' Δημοσίευση)
4. Ζαγκόρ: Ο δήμιος της νύχτας (Α' Δημοσίευση: Μεγάλος Μπλεκ - 1973)
5. Ζαγκόρ: Η πόρτα του φόβου (Α' Δημοσίευση: Μεγάλος Μπλεκ - 1972)
6. Μαρκ: Μια περιπέτεια του νεαρού Μαρκ (Α' Δημοσίευση)
7. Ρόυ Ρέης: Ώρες αγωνίας (Α' Δημοσίευση: Ζαγκόρ - 1972)
8. Τομ: Η μαγεμένη καμπάνα (Α' Δημοσίευση: Μπλεκ - 1975)

Το σχόλιό μας: Όπως γράφει στο Editorial του τεύχους ο εκδότης Λεωκράτης Ανεμοδουράς, διακόπτεται η δημοσίευση των ιστοριών του Τομ Κάρτερ, από το επόμενο τεύχος. Πιστεύουμε ότι ο συγκεκριμένος ήρωας άξιζε να βρίσκεται στο περιοδικό, όμως αυτό είναι κάτι εντελώς υποκειμενικό. Η ένστασή μας έγκειται στο γεγονός ότι στο παρόν τεύχος δεν τελειώνει η περιπέτεια του Τομ. Ίσως να έπρεπε να περιμένουμε το τέλος της πριν δείξουμε την... άγουσα στον συμπαθή αυτό νεαρό...

Συγχαρητήρια και πολλές ευχές για το νέο κόμικς των φίλων Νίκου Νικολαΐδη και Κώστα Φραγκιαδάκη ("Ο Τετρακοσάρης") που ξεκινά από αυτό το τεύχος!

Εκδόσεις: Comics & Crosswords Publications Ε.Ε.
Σελίδες: 164
Τιμή: 3,90

ΕΚΔΟΘΗΚΕ ΝΕΟ ΤΕΥΧΟΣ ΤΟΥ
ΜΙΚΡΟΥ ΚΑΟΥ-ΜΠΟΫ!

Εσύ, το απέκτησες;

Κόμικς και Σινεμά 6: Ηλέκτρα / Elektra (2005)

Το "Ηλέκτρα" είναι μια καναδο-αμερικάνικη ταινία του 2005, σε σκηνοθεσία του Rob Bowman. Πρόκειται για ένα spin-off από την ταινία του 2003 "Daredevil", με πρωταγωνίστρια τον χαρακτήρα Elektra Natchios της Marvel Comics (στον ρόλο η Jennifer Garner). Η ιστορία ακολουθεί την Ηλέκτρα, μια γυναίκα εκπαιδευμένη δολοφόνο, της οποίας τα όπλα είναι ένα ζευγάρι sai (παραδοσιακά μικρά σπαθιά που χρησιμοποιούνται στις πολεμικές τέχνες Okinawan.

Για το σενάριο επιστρατεύθηκαν οι Zak Penn, Stuart Zicherman και Raven Metzner, οι οποίοι βασίστηκαν στο κόμικ του Frank Miller. Τα γυρίσματα ξεκίνησαν γύρω στο Μάιο του 2004, στο Βανκούβερ, ενώ ήταν η πρώτη ταινία superhero που κυκλοφόρησε το 2005, ακολουθούμενη από Batman Begins, Fantastic Four και Sky High.

Υπόθεση: Η Elektra επιβιώνει από μια επιθανάτια εμπειρία χάρις στον τυφλό δάσκαλο Stick (Terence Stamp). Κοντά σε αυτόν θα μάθει μια τυφλή πολεμική τέχνη (Kimagure), μια αρχαία μέθοδο πειθαρχίας, καθώς και την ικανότητα να ανασταίνει τους νεκρούς. Η Ηλέκτρα αποβάλλεται σύντομα από την ομάδα του, λόγω της αδυναμίας της να ελέγξει την οργή ​​της. Φεύγει και χρησιμοποιεί την εκπαίδευσή της για να γίνει ένας επαγγελματίας δολοφόνος επί πληρωμή. Στην τελευταία αποστολή που θα αναλάβει να εκτελέσει, έρχεται σε σύγκρουση με τα συναισθήματά της και αρνείται να σκοτώσει τους στόχους της (έναν πατέρα και την κόρη του). Αντίθετα, θα προσπαθήσει να τους προστατεύσει όταν ο πρώην εντολοδόχος της θα στείλει μια άλλη ομάδα δολοφόνων για να πετύχει τον σκοπό του.

Πριν δω αυτή την ταινία, ήμουν σίγουρος ότι θα μου άρεσε. Πρώτον, γιατί η ταινία με τον "Daredevil" της προηγούμενης χρονιάς είχε ανεβάσει πολύ ψηλά τις προσδοκίες μου, και δεύτερον γιατί η Elektra ήταν από τους αγαπημένους μου γυναικείους χαρακτήρες της Marvel. Όπως και να το κάνεις, μια υπερηρωίδα που φοράει κόκκινα κολλητά, είναι μελαχρινή και πολεμάει με sai, είναι αξιολάτρευτη! Η Elektra, όμως, που είδα στην ταινία, δυστυχώς δεν με έπεισε. Όχι σαν ηθοποιός αλλά σαν χαρακτήρας από μεταφορά κόμικ. Δεν μπορώ να φανταστώ ότι η Jennnifer Garner, δεν κατάλαβε τον ρόλο της Elektra, αποδίδοντάς τον λάθος. Μάλλον λάθος ήταν οι οδηγίες που της δόθηκαν από τον σκηνοθέτη, με αποτέλεσμα να απουσιάζει ουσιαστικά το πιο "θηλυκό" κομμάτι της ηρωίδας. Παράλληλα, με διαφοροποιήσεις σε σχέση με το κόμικς παρουσιάστηκαν και άλλα στοιχεία της πρωτότυπης ιστορίας, τα οποία όμως θα μπορούσε κάποιος να τα προσπεράσει αν ο κεντρικός χαρακτήρας ήταν επιτυχημένος. Σε γενικές γραμμές, η ταινία μπορεί να βλέπεται σχετικά ευχάριστα, όμως σίγουρα απέχει πολύ από το να θεωρηθεί επιτυχημένη μεταφορά ενός κόμικ στο σινεμά...

Κριτική: 79/100

Σκηνοθεσία: Rob Bowman
Παραγωγή: Avi Arad, Gary Foster, Arnon Milchan
Μουσική: Christophe Beck
Φωτογραφία: Bill Roe
Ηθοποιοί:
Jennifer Garner ως Elektra Natchios
Laura Ward ως Young Elektra
Terence Stamp ως Stick
Goran Visnjic ως Mark Miller
Kirsten Prout ως Abby Miller
Will Yun Lee ως Kirigi
Cary-Hiroyuki Tagawa ως Roshi
Colin Cunningham ως McCabe
Hiro Kanagawa ως Meizumi
Natassia Malthe ως Typhoid
Bob Sapp ως Stone
Chris Ackerman ως Tattoo
Edison T. Ribeiro ως Kinkou
Jana Mitsoula ως Mrs. Natchios
Kurt Max Runte ως Nikolas Natchios
Jason Isaacs ως DeMarco

ΤΟ ΚΟΜΙΚ

Το μυαλό και το ταλέντο του Φρανκ Μίλλερ δημιούργησαν την Ηλέκτρα. Ελληνίδα, μελαχρινή, όμορφη σαν Λάδι Ελιάς. Πόσες γυναίκες σήμερα έχουν την κουλτούρα να δεχθούν σαν κοπλιμέντο να τις αποκαλέσουν "Λάδι Ελιάς";;

"Ελιάς Έλαιον" αποκαλούσε ο Μάθιου Μάρντοκ (Daredevil) την αγαπημένη του Ελληνίδα συμφοιτήτρια Ηλέκτρα, που γνώρισε ένα απόγευμα του Σεπτεμβρίου στο προαύλιο του Πανεπιστημίου της Νομικής. Η μετέπειτα ιστορία και μύθος της Ηλέκτρα υπήρξε θυελλώδης.

Η Ηλέκτρα και ο Daredevil μετά από χρόνια συναντιούνται, όταν η Ηλέκτρα -ως κυνηγός επικηρυγμένων- κυνηγά τον ίδιο κακοποιό με τον Daredevil, χωρίς να ξέρει όμως ότι εκείνος είναι ο Μάθιου Μάρντοκ. Τον αναγνωρίζει όταν αυτός τη ζώσει, μετά από μια επικίνδυνη συμπλοκή που παραλίγο να της κοστίσει τη ζωή... Η Ηλέκτρα κλαίει όταν θυμάται το παρελθόν τους...

Οι δύο νέοι θα ερωτευθούν, όμως συχνά θα έρχονται σε αντιπαράθεση τα συμφέροντά τους. Ο δολοφόνος κατά συρροή και επάγγελμα "Στόχος", αποφυλακίζεται με ένα σκοπό: να σκοτώσει αυτή που του πήρε τη θέση σαν πρωτοπαλίκαρο του Κίνγκπιν (αρχινονού του εγκλήματος), την Ηλέκτρα... Ο Φρανκ Μίλλερ γνωρίζει ότι το υπέρτατο δράμα ολοκληρώνεται με θάνατο... και η Ηλέκτρα τελικά πεθαίνει... Στα σκαλιά της πόρτας του αγαπημένου της... που δεν ήταν γραφτό να είναι ποτέ μαζί.

Ο Φράνκ Μίλλερ με αυτή του τη δημιουργία ξεκίνησε και μεγάλωσε τη φήμη του. Πριν τους "300" ήταν η Ηλέκτρα... Ίσως το καλύτερο δημιούργημα του... Η ομώνυμη ταινία της ήταν δυστυχώς ένα τίποτα... Βλέπετε δεν ήταν σκηνοθέτης και σεναριογράφος ο δημιουργός της...

Τα σχέδια και τα κείμενα είναι δείγμα μαεστρίας της Ένατης Τέχνης... Καμιά φορά ο κινηματογράφος δεν μπορεί να φτάσει εκεί που φτάνουν τα κόμικς...

Το Daredevil #168, στο οποίο εμφανίστηκε για πρώτη φορά η Ηλέκτρα και το Daredevil #181, στο οποίο έχασε τη ζωή της

Ο θάνατος της Ηλέκτρας

Μέρος του κειμένου και της εικονογράφησης προέρχεται από το http://www.mycomics.gr/

ΕΚΔΟΘΗΚΕ ΝΕΟ ΤΕΥΧΟΣ ΤΟΥ
ΜΙΚΡΟΥ ΚΑΟΥ-ΜΠΟΫ!

Εσύ, το απέκτησες;

Κόμικς και Σινεμά 5 - Δικαστής Ντρεντ / Judge Dredd (1995)

Στο μέλλον, ο Νόμος είναι υπόθεση ενός και μόνο άντρα!

Σκηνοθέτης: Danny Cannon

Ηθοποιοί: Sylvester Stallone, Armand Assante, Rob Schneider, Max von Sydow, James Remar, James Earl Jones, Diane Lane, Ewen Bremner, Jürgen Prochnow, Balthazar Getty, Joan Chen, Mitch Ryan, Adrienne Barbeau

Διάρκεια: 96'

Πρεμιέρα στην Ελλάδα: Παρασκευή 6 Οκτωβρίου 1995

Βρισκόμαστε στο 2139. Ο κόσμος όπως τον ξέρουμε έχει καταστραφεί από πυρηνικούς πολέμους και την εγκληματική βία που ακολούθησε. Ο πλανήτης Γη έχει γίνει σχεδόν ολόκληρος μια απέραντη έρημος και ο κόσμος έχει μαζευτεί στις μεγαλουπόλεις. Ο πληθυσμός έχει αυξηθεί επικίνδυνα, συνεχώς γίνονται εξεγέρσεις από τους εκνευρισμένους πολίτες και τα βίαια επεισόδια έχουν γίνει πια καθημερινότητα στις ειδήσεις. Η αστυνομία έχει αντικατασταθεί από τους Δικαστές, ένα επίλεκτο σώμα, όπου είναι ταυτόχρονα αστυνομικοί, δικαστές και εκτελεστές.

Ο πιο σκληρός Δικαστής είναι ο Dredd, όπου είναι ατρόμητος και εφαρμόζει το νόμο χωρίς να συγχωρεί, γι' αυτό και τον τρέμουν όλοι οι παράνομοι. Ο Dredd, όμως, έχει και πολλούς εχθρούς. Έτσι, κάποια μέρα, θα κατηγορηθεί για φόνο που δεν έπραξε. Έχοντας πέσει θύμα ενός σατανικού σχεδίου, ο Dredd θα ξεφύγει και θα αναζητήσει την εκδίκηση.

Ο Dredd δεν εφαρμόζει απλά το νόμο, αυτός ο ίδιος είναι ο νόμος!

Στην Ελλάδα γνωρίσαμε τον Δικαστή Dredd την δεκαετία του '80, μέσα από το περιοδικό "Αγόρι", ενώ πολλά χρόνια αργότερα κυκλοφόρησαν κάποιες περιπέτειες του και σε ένα δικό του, ανεξάρτητο περιοδικό. Τώρα τελευταία κυκλοφορεί σε τεύχη-τόμους που συγκεντρώνουν όλες τις ιστορίες της αρχικής έκδοσης. Το ιδιόμορφο στοιχείο του κόμικ είναι ότι πέρα από τις μεγάλες δόσεις βίας, το διακρίνουν ένα παράξενο μαύρο χιούμορ, καθώς και αρκετά στοιχεία... μελλοντολογικής σάτιρας. Χαρακτηριστικό του κόμικ είναι το γεγονός ότι ποτέ δεν έχουμε δει το πρόσωπο του Dredd. Ποτέ δεν βγάζει το κράνος του και αυτό είναι ένα βασικό κομμάτι από τα πολλά που φτιάχνουν το παζλ του χαρακτήρα του, έτσι ώστε να αποκλείεται οτιδήποτε ανθρώπινο.

Το κόμικ γεννήθηκε παράλληλα με τη κυκλοφορία του μυθικού περιοδικού “2000 A.D.”. Ο εκδότης και ένας εκ των δημιουργών του τελευταίου, Patt Mills, επιστράτευσε τον συγγραφέα John Wagner, που τον γνώριζε από παλιότερες συνεργασίες, ζητώντας του βοήθεια για να γεμίσει τις σελίδες του καινούργιου περιοδικού. Τον προέτρεψε μάλιστα να δημιουργήσει έναν χαρακτήρα στα πρότυπα του “Βρόμικου Χάρυ“, ενός κινηματογραφικού αντί-ήρωα που ήταν πολύ στα πάνω του εκείνη την εποχή. Κι ενώ ο Wagner σπάει το μυαλό του και εμφανίζει ίσως τον πιο δημοφιλή κόμικ-χαρακτήρα όλων των εποχών, σε συνεργασία με τον “φευγάτο” σχεδιαστή Carlos Ezquerra, αποφασίζει να τα παρατήσει για το όνειρο ενός άλλου περιοδικού που θα αποφέρει περισσότερα χρήματα!

Ο Mills δεν πτοείται, παίρνει τις ιδέες και το σύμπαν του Wagner και σε συνεργασία με τον Peter Harris, φτιάχνουν την πρώτη περιπέτεια του “Δικαστή Ντρεντ”. Καθώς όμως βιάζεται και δεν συμφωνεί με τις αλλαγές που θέλει να κάνει ο Ezquerra στα αρχικά του σχέδια, δίνει το κείμενο στο νεαρό Mike McMahon για να το σκιτσάρει. Ο Ezquerra, εκνευρισμένος από αυτή τη συμπεριφορά, παραιτείται και γυρνάει σε παλιότερα πρότζεκτ του.

Έτσι, τον Μάρτιο του 1977, στο δεύτερο τεύχος του νεότευκτου “2000 A.D.”, γίνεται κάτι -δυσάρεστα- πρωτότυπο, εμφανίζεται η πρώτη ιστορία των αστυνόμων-δικαστών του μέλλοντος (προεξέχοντος του αμείλικτου Ντρεντ) και οι πραγματικοί του δημιουργοί δεν είναι πουθενά στην υλοποίησή της (αν και αναφέρονταν κανονικά ως δημιουργοί).

Η ζωή όμως κάνει κύκλους (και μάλιστα, καμιά φορά γρήγορους) κι έτσι, στο τεύχος 9 ο Wagner θα επιστρέψει και θα ξεκινήσει να γράφει μερικές από τις καλύτερες ιστορίες που έχουν γραφτεί για τον Δικαστή Ντρεντ σε συνεργασία με ένα πλήθος σχεδιαστών — συμπεριλαμβανομένου και του Ezquerra! Η συνέχεια αποδείχθηκε υπέρλαμπρη, ο ήρωας εμφανίστηκε σχεδόν σε κάθε τεύχος του “2000 A.D.”, απέκτησε δικό του κόμικ, μπήκε σε εφημερίδες και σύγχρονα περιοδικά, έγινε ταινίες, video-games, pop icon με λίγα λόγια και για πολλά χρόνια...

Μέρος του κειμένου προέρχεται από:
http://fridge.gr/

2013
50 ΧΡΟΝΙΑ ΜΙΚΡΟΣ ΚΑΟΥ-ΜΠΟΫ

40 ΧΡΟΝΙΑ ΜΙΚΡΟΣ ΑΡΧΗΓΟΣ

ΤΑ ΔΥΟ ΘΡΥΛΙΚΑ ΠΕΡΙΟΔΙΚΑ

Κόμικς και Σινεμά 4 - The Amazing Spider-Man (2012)

Σκηνοθεσία: Marc Webb

Σενάριο: James Vanderbilt, Alvin Sargent, Steve Kloves, Stan Lee, Steve Ditko

Παραγωγή: Avi Arad, Matthew Tolmach, Laura Ziskin

Μουσική: James Horner

Ειδικά εφέ: Sony Pictures Imageworks

Διάρκεια: 136'

Πρωταγωνιστούν:

Andrew Garfield ... Spider-Man / Peter Parker

Emma Stone ... Gwen Stacy

Rhys Ifans ... The Lizard / Dr. Curt Connors

Denis Leary ... Captain Stacy

Martin Sheen ... Uncle Ben

Sally Field ... Aunt May

Irrfan ... Rajit Ratha (as Irrfan Khan)

Campbell Scott ... Richard Parker

Embeth Davidtz ... Mary Parker

Chris Zylka ... Flash Thompson

Max Charles ... Peter Parker (Age 4)

C. Thomas Howell... Jack's Father

Jake Keiffer ... Jack

Kari Coleman ... Helen Stacy

Michael Barra ... Store Clerk

Leif Gantvoort ... Cash Register Thief

Andy Pessoa ... Gordon

Η ιστορία, μέχρι εδώ, είναι γνωστή: το 2002 ο Σαμ Ράιμι ανέλαβε να αναβιώσει κινηματογραφικά τον Άνθρωπο-Αράχνη, το πιο περήφανο, ίσως, λογοτεχνικό παιδί των Marvel Comics και της μακράς λίστας υπερηρώων τους, επιλέγοντας ως πρωταγωνιστή τον Τόμπι Μαγκουάιρ, παρτενέρ του την Κίρστεν Ντανστ, τον Τζέιμς Φράνκο στον ρόλο του πιο στενού φίλου του και τον Γουίλεμ Νταφό να επωμίζεται τον χαρακτήρα του κακού. Η ταινία γνώρισε σαρωτική επιτυχία (όπως και ανέλπιστη υποστήριξη από την πλευρά της κριτικής), ακολούθησε μια συνέχεια αντάξια, αν όχι καλύτερη, του πρώτου φιλμ και η εξωφρενικά δημοφιλής και επικερδής εμπορικά τριλογία που σχηματίστηκε έκλεισε με μια λιγότερο καλή (αλλά εξίσου χρυσοφόρα εισπρακτικά) τελευταία ταινία.

Αρχικά είχε προγραμματιστεί το Spider-Man 4 να προχωρήσει προς παραγωγή το 2011, ωστόσο το 2010, η ταινία ακυρώθηκε μετά την αποχώρηση του Σαμ Ράιμι από το πρότζεκτ. Η Sony ανακοίνωσε ότι η τέταρτη ταινία δεν θα αποτελεί συνέχεια της τριλογίας του Ράιμι αλλά ένα αυτόνομο κεφάλαιο στη σειρά ταινιών που θα ξαναπιάνει την ιστορία από την αρχή. Νέος σκηνοθέτης, νέοι πρωταγωνιστές, με αποτέλεσμα μια νέα εντελώς ταινία...

Υπόθεση: Το “The Amazing Spider-Man” μας διηγείται την ιστορία του Peter Parker (Andrew Garfield), ενός καθόλου δημοφιλούς έφηβου που μεγαλώνει με τον θείο (Martin Sheen) και τη θεία του (Sally Field), καθώς οι γονείς του τον εγκατέλειψαν σε μικρή ηλικία. Ο Peter, όπως συνηθίζουν οι έφηβοι, είναι μπλεγμένος σε υπαρξιακές αναζητήσεις. Εν τω μεταξύ, προσπαθεί να τα βγάλει πέρα και με τα μυστήρια του έρωτα, που έχει βρει στο πρόσωπο της Gwen Stacy (Emma Stone). Κάποια στιγμή ο Peter ανακαλύπτει μια μυστηριώδη βαλίτσα που ανήκε στον πατέρα του και ξεκινά μια αναζήτηση για να καταλάβει τι πραγματικά συνέβη με την εξαφάνιση των γονιών του. H περιπέτεια αυτή θα τον οδηγήσει στο εργαστήριο του Dr. Curt Connors (Rhys Ifans), του παλιού συναδέλφου του πατέρα του. Και όσο ο Spider-Man έρχεται αντιμέτωπος με το alter-ego του Dr. Connors, τον απειλητικό Lizard, ο Peter θα πάρει την μοιραία απόφαση να χρησιμοποιήσει τις δυνάμεις του για να καθορίσει την μοίρα του ως ήρωας.

Η αλήθεια είναι ότι προσωπικά ήμουν αρνητικός με την προοπτική η νέα ταινία να ξαναγυρίζει στην αρχή και να ξαναδιηγείται πάλι το ξεκίνημα του μύθου. Και, δυστυχώς ή ευτυχώς, καταλήγω στο συμπέρασμα ότι είχα δίκιο. Δεν χρειάζονταν να ξαναδούμε το origin! Μια χαρά μας διηγήθηκε την ιστορία ο Ράιμι, μπορούσε η νέα ταινία να ξεκινάει από άλλο σημείο (εκατοντάδες τα επεισόδια από το κόμικ, αν ήθελαν έμπνευση). Μια αχρείαστη -αν και συμπαθής- επανεκκίνηση στην ιστορία του δημοφιλούς κόμικ ήρωα, η οποία επιστρέφει το νεαρό πρωταγωνιστή πίσω στην άγαρμπη εφηβεία του, τον φέρνει εκ νέου σε πρώτη επαφή με τις ικανότητες που θα ορίσουν στο εξής το επικό πεπρωμένο του και αντιπαραθέτει τις θαρραλέες εξορμήσεις του με τα αισθηματικά διλήμματα, που πυροδοτεί η αγάπη για μια συμμαθήτριά του.

Τα αρνητικά στοιχεία της ταινίας είναι πάρα πολλά, με αποτέλεσμα αν με ρωτούσε κάποιος να του πω την άποψή μου γι' αυτήν, σε σχέση με την πρώτη ταινία του Ράιμι, να του απαντούσα: πέρασε και δεν ακούμπησε!

Από πού ν' αρχίσω;

Κατ' αρχήν η ταινία είναι πολύ σύντομη γι' αυτό που διαπραγματεύεται. Σου δίνει την αίσθηση ότι το σενάριο ασχολείται με πολλά δευτερεύοντα, ανούσια πράγματα, με αποτέλεσμα να χάνεται η ουσία της υπόθεσης. Στην προσπάθεια των δημιουργών να μην υπερβεί το έργο την ανεκτή εμπορικά διάρκεια, παρατηρούνται ολοένα και πιο έντονα φαινόμενα σκηνών που μένουν ημιτελείς και χαρακτήρων που εξαφανίζονται μυστηριωδώς. Απέναντι στην υπερκινητική κινηματογράφηση του Raimi, ο Webb παραθέτει μια πιο παραδοσιακή προσέγγιση που παράγει αξιοπρεπή (όχι όμως ιδιαιτέρως εντυπωσιακά) αποτελέσματα στα μεγάλα set-pieces.

Οι σκηνές δράσης είναι ελάχιστες και όπου υπάρχουν είναι είτε σύντομες, είτε πολύ σκοτεινές, με αποτέλεσμα να μην τις ευχαριστιέται ο θεατής. Προσπαθώντας να κάνουν τον ήρωα να φαίνεται ότι έχει... ξεπηδήσει από το κόμικς, τον βάζουν να κάνει χαρακτηριστικές κινήσεις που όμως δείχνουν τον ηθοποιό να φαίνεται πιο ψεύτικος.

Από την άλλη, η εμφάνιση του Λίζαρντ στην οθόνη γίνεται χωρίς τυμπανοκρουσίες, με σκηνές που θυμίζουν περισσότερο… Τζουράσικ Παρκ! Μάλλον μη πειστική η στολή της Σαύρας, κάνει τον χαρακτήρα να φαίνεται πως έχει μεταπηδήσει από κάποια b-movies της δεκαετίας του '80.

Και εντάξει, όλα αυτά θα μπορούσαμε να τα παραβλέψουμε, εάν η νέα ταινία δεν στεκόταν από μόνη της απέναντι στον ίδιο τον ήρωά της, αν δεν δρούσε με τόση ιεροσυλία απέναντι σε κάποια από τα πιο χαρακτηριστικά στοιχεία του Spider-Man που -ειδικά οι παλαιότεροι- γνωρίσαμε. Ο Πήτερ Πάρκερ του Webb είναι ένας εγωιστής, μικρόψυχος και ψιλοπονηρός χαρακτήρας, που εύκολα μπορεί να ξεγελάσει τον αδιάφορο ή ουδέτερο θεατή. Χωρίς ιδιαίτερες ηθικές αναστολές, εκμεταλλεύεται όσο μπορεί τις δυνάμεις που του δόθηκαν, αδιαφορώντας για τα συναισθήματα των άλλων. Πουθενά σε όλη την ταινία, άλλωστε, δεν αναφέρεται και το χαρακτηριστικό σλόγκαν της κόμικ-σειράς "Η μεγάλη δύναμη φέρνει και την μεγάλη ευθύνη".

Επίσης, έχουν αλλάξει πάρα πολλές λεπτομέρειες της αρχικής ιστορίας (και αναφέρομαι στο κόμικς, όχι στην ταινία του Ράιμι), τα οποία ξενίζουν όποιον την έχει διαβάσει.

Ένα από τα ταμπού του κόμικ (αλλά πολύ πετυχημένα και των προηγούμενων ταινιών) ήταν η μάσκα του ήρωα. Ποτέ κανείς δεν έπρεπε να δει το πρόσωπο που κρυβόταν κάτω από τη μάσκα, ούτε φίλος, ούτε συγγενής, ούτε η αγαπημένη του! Ξαφνικά, μένουμε άναυδοι παρακολουθώντας με πόση ευκολία ο Andrew Garfield βγάζει και ξαναβγάζει την μάσκα από το κεφάλι. Μάλλον οι παραγωγοί χάσανε τα αυγά και τα πασχάλια, αδιαφορήσανε για τα παλαιότερα δεδομένα, με αποτέλεσμα η μάσκα να βγει υπερβολικά πολλές φορές για την διάρκεια μιας ταινίας.

Στο ερώτημα εάν γίνεται Spider-man χωρίς Mary Jane, θα σας αφήσουμε να απαντήσετε μόνοι σας...

Η έλλειψη φαντασίας που διακρίνει την ταινία είναι προφανής και παρά τις προσπάθειες των άξιων σεναριογράφων είναι επίσης προφανές ότι έχουμε να κάνουμε με μια ανέμπνευστη συνταγή. Το «Amazing Spider-Man» ακολουθεί μια γνώριμη και κουρασμένη φόρμουλα κόμικ διασκευών, δίχως να επιχειρεί την παραμικρή ανατροπή της και σκοντάφτει πάνω σε αλλεπάλληλα dejavu που φροντίζουν να υπενθυμίζουν διαρκώς ότι η ενθουσιώδης δουλειά του Σαμ Ράιμι πάνω στο ίδιο υλικό υπήρξε απείρως ανώτερη! Α, και επίσης: Tobey Maguire, σ' αγαπώ!!!

2013
50 ΧΡΟΝΙΑ ΜΙΚΡΟΣ ΚΑΟΥ-ΜΠΟΫ

40 ΧΡΟΝΙΑ ΜΙΚΡΟΣ ΑΡΧΗΓΟΣ

ΤΑ ΔΥΟ ΘΡΥΛΙΚΑ ΠΕΡΙΟΔΙΚΑ

Κόμικς και Σινεμά 3 - X-Men (2000)

Σκηνοθεσία: Bryan Singer
Σενάριο: David Hayter
Ηθοποιοί: Patrick Stewart, Hugh Jackman, Ian McKellen, Halle Berry, Anna Paquin, Rebecca Romijn
Διάρκεια: 104 λεπτά
Πρεμιέρα στην Αμερική: 14 Ιουλίου 2000
Πρεμιέρα στην Ελλάδα: Παρασκευή 13 Οκτωβρίου 2000
Παραγωγή: Marvel Enterprises, 20th Century Fox
Προϋπολογισμός: $75.000.000
Συνολικές εισπράξεις: $296.339.527

Στο κοντινό μέλλον, ορισμένοι άνθρωποι εξελίσσονται σε μεταλλαγμένους, κατέχοντας ασυνήθιστες δυνάμεις. Στην κοινωνία των προκαταλήψεων, αυτά τα παιδιά χαρακτηρίζονται ως επιστημονικά παράδοξα και τέρατα της φύσης. Όμως, με την καθοδήγηση του καθηγητή Χ, οι χαρισματικοί μαθητές του έχουν μάθει να ελέγχουν και να κατευθύνουν τις δυνάμεις τους για το καλό της ανθρωπότητας, παρά την συνεχή απόρριψη. Ο μεγαλύτερος αντίπαλος του καθηγητή X είναι ο Μαγκνέτο, έναν από τους πιο προικισμένους μεταλλαγμένους που στρέφεται ενάντια στην ανθρώπινη κοινωνία, πιστεύοντας ότι άνθρωποι και μεταλλαγμένοι δεν μπορούν να συμβιώσουν. Μεταλλαγμένοι Σούπερ ήρωες, παλεύουν για τη σωτηρία του πλανήτη, ενάντια άλλων μεταλλαγμένων που προσπαθούν να αφανίσουν το ανθρώπινο είδος.

Το κόμικς
Οι X-Men είναι μία ομάδα υπερηρώων που πρωταγωνιστούν σε πληθώρα σειρών κόμικς της εταιρίας Marvel Comics. Δημιούργημα των Σταν Λι και Τζακ Κίρμπι, έκαναν την πρώτη τους εμφάνιση στο The X-Men #1, που δημοσιεύθηκε το Σεπτέμβριο του 1963.
Οι X-Men είναι μεταλλαγμένοι που, ως αποτέλεσμα εξελικτικής αλλαγής, γεννήθηκαν με υπεράνθρωπες δυνάμεις ή ιδιότητες που συνήθως εκδηλώνονται κατά την εφηβεία.


Στις ιστορίες τους, πολλοί κοινοί άνθρωποι αντιμετωπίζουν με τρόμο και απόρριψη τους μεταλλαγμένους (οι οποίοι συχνά αναφέρονται ως Homo superiors), καθώς μάλιστα θεωρούνται από τους επιστήμονες ως το επόμενο βήμα της ανθρώπινης εξελικτικής αλυσίδας και επομένως συνιστούν απειλή για την ανθρώπινη κοινωνία. Οι φόβοι αυτοί ενισχύονται και λόγω πολλών μεταλλαγμένων που χρησιμοποιούν τις δυνάμεις τους για εγκληματικές ενέργειες. Οι X-Men δημιουργήθηκαν από τον καθηγητή Τσαρλς Εξέβιερ / Καθηγητής Χ (Charles Xavier / Professor X), έναν πλούσιο μεταλλαγμένο που ίδρυσε μία ακαδημία με σκοπό να εκπαιδεύσει νεαρούς μεταλλαγμένους και να προστατεύσει αυτούς αλλά και τον υπόλοιπο κόσμο από απειλές όπως ο Μαγκνέτο (Magneto) και η Αδελφότητα των Κακών Μεταλλαγμένων ("Brotherhood of Evil Mutants").



Οι X-Men αποτέλεσαν ένα από τα πλέον επιτυχημένα κόμικ που ενσωματώνουν στοιχεία πολυπολιτισμικότητας και παγκοσμιοποιημένης αντίληψης. Tη δεκαετία του '70 εντάχθηκαν στην ομάδα χαρακτήρες από τη Γερμανία, την Ιρλανδία, τον Καναδά, τη Σοβιετική Ένωση, την Κένυα και την Ιαπωνία. Αλλά και τα επόμενα χρόνια η προσθήκη νέων ηρώων από διάφορα μέρη του κόσμου και σε συνδυασμό με την ευαισθησία στην αντιμετώπιση κοινωνικών θεμάτων, ενίσχυσαν μέσα στο κόμικ την αίσθηση της ανοχής έναντι στη διαφορετικότητα και την καταδίκη της αντίληψης περί "φυλετικής ανωτερότητας".
Το όνομα της ομάδας αποτελεί πρωτίστως αναφορά στον "Παράγοντα X", το άγνωστο γονίδιο στο οποίο αποδίδεται η γενετική μετάλλαξη των ηρώων. Σύμφωνα με τον Stan Lee η αρχική του ιδέα ήταν να ονομάσει τη σειρά "Οι Μεταλλαγμένοι".

Η ταινία
Η ταινία είναι πραγματικά αξιόλογη και αξιοπρόσεκτη όχι μονάχα γι' αυτους που μεγάλωσαν διαβάζοντας τα κόμικς της Marvel αλλά και για όσους έκαναν την πρώτη γνωριμία τους με τον φανταστικό αυτό κόσμο μέσω αυτής. Δανειζόμενη βασικά στοιχεία πλοκής από τα πρώτα τεύχη των X-MEN, όπως π.χ. τα βιογραφικά των ηρώων, η ταινία προσδίδει ένα πιο ανθρώπινο χαρακτήρα και εμπλουτίζει με συναισθήματα τους ήρωες. Έτσι έχουμε πλέον να κάνουμε όχι με σούπερ ήρωες τύπου Σούπερμαν αλλά με ανθρώπους που κατέχουν μεν ειδικές δυνάμεις αλλά δε παύουν να έχουν τις προσωπικές τους αδυναμίες και ανησυχίες όπως κάθε άλλος άνθρωπος.

Η κορύφωση του σεναρίου είναι ότι αποφεύγει αυτό που κάνει σχεδόν κάθε άλλη ταινία του είδους, δηλαδή το να χωρίσει άμεσα τους πρωταγωνιστές σε καλούς που θέλουν να σώσουν την ανθρωπότητα και σε κακούς που θέλουν να την καταστρέψουν ή να την υποδουλώσουν. Ναι μεν υπάρχουν δυο παρατάξεις, οι οποίες όμως έχουν κυρίως να κάνουν με τη διαφορετική ιδεολογία συμβίωσης με τους κοινούς ανθρώπους και τον τρόπο με τον οποίο οι τελευταίοι τους αντιμετωπίζουν παρά με την ολοκλήρωση των προσωπικών τους σκοπών (όπως π.χ. κατάκτηση της γης). Με άλλα λόγια δεν υπάρχει άμεσο μίσος αλλά αναπόφευκτη σύγκρουση λόγω διαφορετικής προσέγγισης κάποιων στοιχείων.
Όσον αφορά τώρα τα σκηνικά της ταινίας πρόκειται για έργο τέχνης στον τομέα των εδικών εφέ, με αποκορύφωμα τις μεταμορφώσεις της Μυστίκ.


Παράλληλα, το καστ έχει καταλάβει άψογα τη συμπεριφορά των ηρώων και δεν αποκλίνει σε τίποτα από αυτή του κόμικς. Ο Γούλβεριν, για παράδειγμα, παραμένει απροσάρμοστος στις καταστάσεις και εγωιστής ενω η Storm ναι μεν ανήκει στην ομάδα του καθηγητή Ξαβιέ αλλά ακόμη δεν έχει αντιμετωπίσει το φόβο και το μίσος της για την ανθρωπότητα.
Υπάρχουν, βέβαια και κάποιες διαφοροποιήσεις σε σχέση με το κόμικς, όμως αυτές δεν είναι δραματικές και δεν ξενίζουν ιδιαίτερα τους φαν των X-MEN. Παραδείγματος χάριν η Rogue, κανονικά, γίνετε μέλος των X-Men όταν είναι ενήλικη και όχι με τον τρόπο που παρουσιάζεται στην ταινία.
Σε γενικές γραμμές η πρώτη κινηματογραφική μεταφορά του συγκεκριμένου κόμικς, κρίνεται άκρως επιτυχημένη...


Μέρος του κειμένου προέρχεται από:
http://el.wikipedia.org
http://www.cine.gr