Η συνάντηση του Club Φίλων Μικρός Σερίφης στη Θεσσαλονίκη

Κρατάει χρόνια αυτή η κολόνια...

Το Σάββατο 8 Ιουνίου πραγματοποιήθηκε στη Θεσσαλονίκη μια ακόμη συνάντηση των μελών μας αλλά και φίλων από την Κεντρική και Βόρεια Ελλάδα. Παρευρέθηκαν πολλά παλιά αλλά και νέα πρόσωπα, ανάμεσά τους οι Χρήστος Δίχρης, Άγγελος Νάνος, Βαγγέλης Σάτσιος, Θεοδόσης Στάλιας, Γρηγόρης Τουφεξιάν κ.α.

Οι πρώτοι και πιο... βιαστικοί, συναντήθηκαν περίπου στις 09:00 το πρωί στο Μπίτ Παζάρ και κάθισαν για καφεδάκι. Σύντομα άρχισαν να έρχονται και οι υπόλοιποι. Το καφεδάκι μετά... εξοντωτικής συζητήσεως, μετατράπηκε σε φαγητό μετά... νέας εξοντωτικής συζητήσεως. Βόλτα στα παλαιοπωλεία για αγορές και μετά... νέο καφεδάκι. Στην πορεία κάποιοι έφυγαν, κάποιοι άλλοι ήρθαν. Κοινός παρανομαστής η καλή διάθεση, η φιλία και η μπόλικη αγάπη για τα παλιά περιοδικά!

Μοναδική στενάχωρη στιγμή ήταν όταν έφτασε τηλεφωνικά η είδηση για τον θάνατο του πολυαγαπημένου Πότη Στρατίκη. Μπορεί ο μεγάλος αρχηγός της παρέας και του club μας να μην είναι πια ανάμεσά μας, όμως το σπουδαίο έργο του θα συνεχίσει να μας συντροφεύει. Απόδειξη της σπουδαιότητας αυτού του έργου αποτελούν και οι συναντήσεις μας, που συνεχίζουν να πραγματοποιούνται. Άνθρωποι μέχρι πριν από κάποια χρόνια άγνωστοι μεταξύ τους, συναντιούνται εξαιτίας του έργου και της επιρροής του μεγάλου Πότη Στρατίκη, ενός ανθρώπου που πολλοί από εμάς τον θεωρούμε πνευματικό μας πατέρα.

Αφού η όμορφη παρέα έκλεισε σχεδόν δώδεκα ώρες μαζί, αναγκαστικά διαλύθηκε γιατί έπρεπε κάποιοι να πάνε σπίτι τους!
Με το βλέμμα στο μέλλον, το οποίο ατενίζουμε με αισιοδοξία, συνεχίζουμε να αγαπάμε τον Μικρό Σερίφη και τα άλλα περιοδικά των παιδικών μας χρόνων και ανανεώνουμε το ραντεβού μας για την επόμενη συνάντηση του Club, η οποία θα πραγματοποιηθεί στην Αθήνα (ακριβής ημερομηνία θα ανακοινωθεί μετά το καλοκαίρι). Θα σας περιμένουμε και εκεί!

Club Φίλων Μικρός Σερίφης

Έφυγε από τη ζωή ο Πότης Στρατίκης, πατέρας του Μικρού Σερίφη

Δε νοείται τέλος για τον πολυγραφότατο

και σπουδαίο κύριο Πότη Στρατίκη!

Άφησε πλούσιο έργο και μέσα από αυτό θα τον τιμούμε

κάθε μέρα που θα διαβάζουμε τα βιβλία του...

Ένα αντίο, στον αγαπημένο μας κο Πότη

Θα καταθέσω εδώ κάποια λίγα στοιχεία από την προσωπική μου επαφή και γνωριμία με τον εκλιπόντα.

Τον γνώρισα καθυστερημένα, μόλις το 2006, όταν είχα κλείσει ραντεβού μαζί του στα γραφεία των Εκδόσεων Στρατίκη, για να μου παραχωρήσει μια συνέντευξη. Η αλήθεια είναι ότι κι άλλες φορές στο παρελθόν είχα φτάσει κοντά του, όμως ως πιτσιρικάς δεν έβρισκα το θάρρος να χτυπήσω την πόρτα του. Όντας φανατικός αναγνώστης του Μικρού Σερίφη και των άλλων περιοδικών με πρωταγωνιστές τους ήρωες που αυτός εμπνεύστηκε και δημιούργησε, ένιωθα πάντα ένα δέος και έναν σεβασμό για το πρόσωπό του.

Μάλιστα, στην πρώτη μας εκείνη συνάντηση, του έκανα δώρο μια μπλούζα στην οποία είχα τυπώσει μια εικόνα με τους δικούς του ήρωες -τον Τζιμ Άνταμς και την παρέα του- και θυμάμαι πως του είχε κάνει εντύπωση αυτό. «Προς τι τόσος ενθουσιασμός για την γνωριμία μας;», με είχε ρωτήσει. Όταν του εξήγησα πως ήμουν θαυμαστής του κι ότι ακόμα και μεγάλος συνέχιζα να διαβάζω τα περιοδικά και τα βιβλία του, με συγκίνησε όταν μου είπε: «Ώστε είσαι κι εσύ ένα από τα "παιδιά" μου».

Έτσι ξεκίνησε η φιλία μου με τον κο Πότη. Από τότε και μέχρι να τον καταβάλουν τα προβλήματα υγείας των τελευταίων χρόνων, συναντιόμασταν αρκετά συχνά. Γνωρίζοντάς τον καλύτερα, άρχισα να τον θαυμάζω ολοένα και περισσότερο. Η ακεραιότητα του χαρακτήρα του, η εντιμότητα, η διαύγεια του πνεύματός του, το χιούμορ και ο ξεκάθαρος λόγος του, ήταν στοιχεία μιας σπουδαίας προσωπικότητας.

Έχοντας την αίσθηση ότι χρωστάω πολλά σε αυτόν τον άνθρωπο, αποφάσισα να προχωρήσω το 2009 στην δημιουργία του Club Φίλων Μικρός Σερίφης και να τον φέρω σε επαφή και με άλλα πνευματικά του παιδιά. Αξέχαστες θα μείνουν σε όλους μας οι συναντήσεις των μελών μας μαζί του. Ήταν μεγάλη χαρά για όλους εμάς να τον έχουμε ανάμεσά μας και να μας μιλάει για άλλες εποχές. Όμως, αυτό ήταν και κάτι που το χαιρόταν και ο ίδιος πολύ.

Με τίμησε με την εμπιστοσύνη του και μου ανέθεσε την επιμέλεια των δύο τελευταίων τευχών του Μικρού Σερίφη, το #1469 που εκδόθηκε από το Ίδρυμα Σ.Ο.Φ.Ι.Α., και το #1470 που εκδόθηκε από τον φίλο εκδότη Λεωκράτη Ανεμοδουρά. Ο κος Πότης δεν πίστευε ότι τα περιοδικά αυτά, που ήταν έντυπα μιας άλλης εποχής, είναι δυνατόν να έχουν ακόμα και σήμερα κοινό. Του είχε κάνει εντύπωση το πόσοι νέοι άνθρωποι είχαν συμμετάσχει στις παρουσιάσεις των νέων τευχών και πως υπήρχαν μέλη στο Club μας τόσο μικρής ηλικίας, όπως ο Βαγγέλης, ή ο Κωνσταντίνος από τη Λαμία.

Την επόμενη μέρα της παρουσίασης στην Λέσχη Φίλων Κόμικς, μου είχε τηλεφωνήσει πρωί-πρωί για να μ' ευχαριστήσει που τον τίμησα και για όσα έκανα για εκείνον. Αισθάνθηκα άσχημα και του είπα πως εκείνος είναι που μας τιμά όλους με την φιλία και την αγάπη του. Αυτός ήταν ο Πότης Στρατίκης, ένας άνθρωπος ταπεινός και ντροπαλός απέναντι στους άλλους (όπως ακριβώς και ο Τζιμ Άνταμς) αλλά και περήφανος για όσα ήξερε πως είχε προσφέρει.

Σε μια από τις συζητήσεις μας, μου είχε πει ότι όταν κυκλοφορούσε ο Μικρός Σερίφης, του άρεσε να πηγαίνει να στήνεται απέναντι από περίπτερα και να βλέπει τον ενθουσιασμό στα μάτια των πιτσιρικάδων που αγόραζαν το καινούριο τεύχος. Πιστεύω ότι έναν τέτοιο ενθουσιασμό έβλεπε και στα δικά μας μάτια και γι' αυτό του άρεσε να έρχεται στις συγκεντρώσεις του Club μας.

Για τελευταία φορά είχα μιλήσει μαζί του τηλεφωνικά πριν λίγο καιρό. Ακόμα και τότε αντιμετώπιζε με χιούμορ την κατάστασή του. «Φαίνεται πως τελικά ο χρόνος με κατέβαλε κι εμένα», μου είπε.

Αισθάνομαι περήφανος που τον γνώρισα, που με τίμησε με την φιλία και την εκτίμησή του. Τα ειλικρινή μου συλλυπητήρια στην οικογένειά του.

Καλό ταξίδι, κύριε Πότη. Μακάρι το πνεύμα σου να μας συντροφεύει για πολλά χρόνια ακόμη. Γιατί το έργο σου θα το κάνει σίγουρα. Μια σπουδαία παρακαταθήκη για εμάς, τα παιδιά μας και τις επόμενες γενιές...

Παναγιώτης Πλαφουτζής

Συνεχίστε την ανάγνωση, πατώντας εδώ:

https://selidesnostalgias.blogspot.com/2019/06/blog-post.html

Ο... νέος Κώστας Φραγκιαδάκης

Ο γνωστός σχεδιαστής Κώστας Φραγκιαδάκης, ποζάρει περήφανος, κρατώντας τις τρεις τελευταίες εκδόσεις που περιέχουν δικές του δουλειές:

1. Ήρωες #2, Ανθολογία Ιστοριών

2. Η Χιλιάκριβη και η Λάμια

3. Άγρια Δύση #1

Φίλε, Κώστα, σου ευχόμαστε πάντα επιτυχίες!

Τζ. Κ. Ρόουλινγκ - Τα μυστικά ενός μύθου

Από τους εναλλακτικούς τίτλους των βιβλίων έως τα μέτρα υψίστης ασφαλείας για την περιφρούρηση των μυστικών χειρογράφων της διάσημης συγγραφέως, ο μύθος της γραφής του Χάρι Πότερ αποκαλύπτεται με κάθε λεπτομέρεια στο βιβλίο «J.K. Rowling: A bibliography 1997-2013».

Το βιβλίο του Φίλιπ Γ. Eρινγκτον ασχολείται με το παρασκήνιο της λογοτεχνικής γέννησης του «χρυσού» μάγου από τη Βρετανίδα Τζ. Κ. Ρόουλινγκ και κυκλοφορεί ήδη στα αγγλικά και στα αμερικανικά βιβλιοπωλεία από τον οίκο Bloomsbury.

Δουλειά 544 σελίδων, το βιβλίο διαθέτει διασκεδαστικές πληροφορίες αποκλειστικά για τη δημιουργία των βιβλίων του Πότερ, άγνωστες ακόμη και στον πιο αφοσιωμένο θαυμαστή του διάσημου μάγου.

Με την ταχύτητα που έγιναν δημοφιλείς οι περιπέτειες του Χάρι Πότερ και των φίλων του, το θέμα της ασφάλειας των ιστοριών ήταν πρωτεύον. Ο εκδοτικός οίκος Bloomsbury όφειλε να «κατοχυρώσει την ασφάλεια του σπιτιού της Eμα Μάθιουσον».

«Το πρώτο πράγμα ήταν να διασφαλιστεί ότι θα είχε ένα κομπιούτερ που δεν θα ήταν συνδεδεμένο στο Iντερνετ. Κανένας χάκερ στον κόσμο δεν θα είχε πρόσβαση σε κάτι που δεν ήταν στην πρίζα», αναφέρεται σχετικά.

Οσο για το πώς ξεκίνησαν όλα, το αφεντικό του εκδοτικού οίκου αποκαλύπτει πως στη συντακτική επιτροπή ψήφισε υπέρ του πρώτου βιβλίου «Ο Χάρι Πότερ και η φιλοσοφική λίθος», λόγω διαίσθησης. «Η σιγουριά μου προερχόταν από την τότε 8χρονη κόρη μου, Αλις, που το είχε διαβάσει το προηγούμενο βράδυ και κατέβηκε τις σκάλες ακτινοβολώντας», λέει ο Νιούτον.

Εσείς, αγοράσατε το νέο τεύχος
του Μικρού Σερίφη;
Αν όχι, μπορείτε να το κάνετε τώρα,
πατώντας ΕΔΩ

Απεβίωσε σε ηλικία 88 ετών ο σερίφης Ρόσκο, των "Ντιουκς"

Απεβίωσε τη Δευτέρα σε ηλικία 88 ετών ο ηθοποιός Τζέιμς Μπεστ, γνωστός για τον ρόλο του ως σερίφης Ρόσκο στην δημοφιλή τηλεοπτική σειρά "Ντιουκς" ("Dukes of Hazzard").

Ο Μπεστ είχε εισαχθεί πρόσφατα σε νοσοκομείο με πνευμονία και πέθανε στο Χίκορι της Βόρειας Καρολίνας των ΗΠΑ, μετά από επιπλοκές που παρουσιάστηκαν, όπως δήλωσε ο Στίβι Λάτσο, φίλος και συνεργάτης του ηθοποιού.

Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου ο Μπεστ υπηρέτησε ως αξιωματικός της αστυνομίας στη Γερμανία, προτού ακολουθήσει την καριέρα του ηθοποιού. Είχε συνεργαστεί με κορυφαία ονόματα του κινηματογράφου τις δεκαετίες του ’50 και του ’60, όπως ο Τζίμι Στιούαρτ, ο Πολ Νιούμαν και ο Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ.

Αργότερα, ίδρυσε μια σχολή υποκριτικής στο Λος Άντζελες και ανάμεσα στους μαθητές του ήταν καταξιωμένοι ηθοποιοί και σκηνοθέτες, όπως ο Κλιντ Ίστγουντ, ο Μπαρτ Ρέινολντς και ο Κουέντιν Ταραντίνο.

Ο Μπεστ συμμετείχε σε δεκάδες ταινίες και εκατοντάδες τηλεοπτικές σειρές, ωστόσο η μεγαλύτερη εμπορική του επιτυχία ήρθε με το ρόλο του στη σειρά "Ντιουκς" (1979-1985).

«Διδάχθηκα περισσότερα από τον Τζίμι Μπεστ μπροστά στην κάμερα μέσα σε ένα απόγευμα από ότι με οποιονδήποτε άλλο μέσα σε έναν χρόνο», δήλωσε ο Τζον Σνάιντερ, ο οποίος στη δημοφιλή σειρά υποδυόταν τον Μπο Ντιουκ. «Όταν του ζητούσαν να κλάψει μπροστά στην κάμερα εκείνος ρωτούσε: "Βεβαιως. Από ποιο μάτι;"»...

Κυκλοφόρησε νέο συλλεκτικό τεύχος
ΜΙΚΡΟΣ ΣΕΡΙΦΗΣ #1470
Αναζητήστε το στα περίπτερα!

ΜΑΘΕΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΕΔΩ

Ed Sheeran - I see fire (Βλέπω φωτιά)

Ο Ed Sheeran είναι ένας από τους πιο πολυσυζητημένους τα τελευταία χρόνια, νέους Βρετανούς τραγουδιστές. Η συμμετοχή του στο soundtrack της δεύτερης ταινίας της σειράς “The Hobbit” ήταν μια ευχάριστη έκπληξη για τους φαν των ταινιών αυτών. Ο τίτλος του τραγουδιού που ακούσαμε στο “The Hobbit: The Desolation of Smaug”, είναι “I see fire” και οι στίχοι στην εισαγωγή του τραγουδιού είναι βασισμένοι σε αυτούς του τραγουδιού “Misty Mountain” που είχαμε ακούσει και στο πρώτο soundtrack της ίδιας σειράς ταινιών που ερμήνευε ο Richard Armitage μαζί με το cast της υπόλοιπης αδελφότητας των νάνων!

Το soundtrack του “The Hobbit: The Desolation of Smaug” ήταν και αυτό βασισμένο στην μουσική επένδυση του Sir Howard Shore, με μοναδική τραγουδιστική προσθήκη αυτή του Ed Sheeran στο προαναφερθέν τραγούδι, το οποίο όχι απλά συνέθεσε ο ίδιος αλλά έπαιξε και όλα τα όργανα που ακούγονται σε αυτό!

Εμείς το παρουσιάζουμε εδώ, ως έναν ακόμα φόρο τιμής στην Μέση Γη που τόσο λατρεύουμε... Ακούστε το τραγούδι (αφού πρώτα δυναμώσετε τα ηχεία), απολαμβάνοντας ταυτόχρονα αποσπάσματα από την ταινία...

I see fire

Oh, misty eye of the mountain below
Keep careful watch of my brothers' souls
And should the sky be filled with fire and smoke
Keep watching over Durin's son

If this is to end in fire
Then we shall all burn together
Watch the flames climb high into the night
Calling out father, stand by and we will
Watch the flames burn auburn on the mountain side

And if we should die tonight
Then we should all die together
Raise a glass of wine for the last time
Calling out father, prepare as we will
Watch the flames burn auburn on the mountain side
Desolation comes upon the sky

Now I see fire, inside the mountain
I see fire, burning the trees
And I see fire, hollowing souls
I see fire, blood in the breeze
And I hope that you'll remember me

Oh, should my people fall
Then surely I'll do the same
Confined in mountain halls
We got too close to the flame
Calling out father hold fast and we will
Watch the flames burn auburn on the mountain side
Desolation comes upon the sky

Now I see fire, inside the mountain
I see fire, burning the trees
I see fire, hollowing souls
I see fire, blood in the breeze
And I hope that you'll remember me

And if the night is burning
I will cover my eyes
For if the dark returns then
My brothers will die
And as the sky's falling down
It crashed into this lonely town
And with that shadow upon the ground
I hear my people screaming out

Now I see fire, inside the mountain
I see fire, burning the trees
I see fire, hollowing souls
I see fire, blood in the breeze

I see fire, oh you know I saw a city burning (fire)
I see fire, feel the heat upon my skin (fire)
And I see fire (fire)
And I see fire burn auburn on the mountain side...

Βλέπω φωτιά

Ώ, ομιχλώδες μάτι του βουνού από κάτω
Κράτα με προσεκτική σκοπιά τις ψυχές των αδερφών μου
Και ακόμα και αν ο ουρανός γεμίσει με φωτιά και καπνό
Συνέχισε να προσέχεις τον γιο του Durin

Αν αυτό είναι το τέλος σε φωτιά
Τότε εμείς όλοι πρέπει να καούμε μαζί
Παρακολούθησε τις φωτιές να ανεβαίνουν ψηλά τη νύχτα
Καλώντας τον πατέρα μας, περίμενε κι εμείς θα το κάνουμε
Παρακολούθησε τις φλόγες να καίνε πυρόξανθες στην πλαγιά του βουνού

Και αν είναι να πεθάνουμε σήμερα
Τότε πρέπει να πεθάνουμε όλοι μαζί
Υψώστε ένα ποτήρι κρασί για τελευταία φορά
Καλώντας τον πατέρα μας, προετοιμάσου καθώς το κάνουμε
Παρακολούθησε τις φλόγες να καίνε πυρόξανθες στην πλαγιά του βουνού
Η απομόνωση έρχεται στον ουρανό

Τώρα βλέπω φωτιά, μέσα στο βουνό
Βλέεπω φωτιά, να καίει τα δέντρα
Και βλέπω φωτιά, να αδειάζει ψυχές
Βλέπω φωτιά, αίμα στο αεράκι
Και ελπίζω πως θα με θυμάσαι...

Ώ, αν οι άνθρωποί μου εξοντωθούν
Τότε σίγουρα θα κάνω το ίδιο
Κρυμμένο μέσα στους διαδρόμους του βουνού
πλησιάσαμε πολύ κοντά στη φωτιά
Καλώντας τον πατέρα κρατήστε γρήγορα κι εμείς θα το κάνουμε
Παρακολούθησε τις φλόγες να καίνε πυρόξανθες στην πλαγιά του βουνού
Η απομόνωση έρχεται στον ουρανό

Τώρα βλέπω φωτιά, μέσα στο βουνό
Βλέεπω φωτιά, να καίει τα δέντρα
Και βλέπω φωτιά, να αδειάζει ψυχές
Βλέπω φωτιά, αίμα στο αεράκι
Και ελπίζω πως θα με θυμάσαι...

Και αν η νύχτα καίει
Θα καλύψω τα μάτια μου
Γιατί αν το βράδυ επιστρέψει τότε
Τα αδέρφια μου θα πεθάνουν
Και όπως ο ουρανός πέφτει κάτω
Συντρίβει την μοναχική μου πόλη
Και με αυτή τη σκιά πάνω από το έδαφος
Ακούω τους ανθρώωπους μου να ουρλιάζουν

Τώρα βλέπω φωτιά, μέσα στο βουνό
Βλέεπω φωτιά, να καίει τα δέντρα
Και βλέπω φωτιά, να αδειάζει ψυχές
Βλέπω φωτιά, αίμα στο αεράκι

Βλέπω φωτιά, ω ξέρεις ότι είδα μια πόλη να καίγεται (φωτιά)
Βλέπω φωτιά, νιώθω την ζέστη πάνω στο δέρμα μου (φωτιά)
Και βλέπω φωτιά (φωτιά)
Και βλέπω φωτιά να καίει πυρόξανθη στην πλαγιά του βουνού...

Κυκλοφόρησε νέο συλλεκτικό τεύχος
ΜΙΚΡΟΣ ΣΕΡΙΦΗΣ #1470
Αναζητήστε το στα περίπτερα!

ΜΑΘΕΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΕΔΩ

Για το παιδί που χάθηκε...

«Σήμερα μόνο σιωπή. Για το παιδί που χάθηκε. Για τον ρατσισμό που βίωσε. Για τον πόνο που ένιωσε. Για τον πόνο που νιώθουμε. Για τη σκοτιά που μας πλάκωσε. Κουράγιο στους γονείς... Ο Θεός ας αναπαύσει την ψυχούλα του»...

Γιάννης Κότσιρας

«Ο νεοναζισμός, ο φασισμός, ο ρατσισμός και κάθε αντικοινωνικό και αντιανθρώπινο φαινόμενο συμπεριφοράς δεν προέρχεται από ιδεολογία, δεν περιέχει ιδεολογία, δε συνθέτει ιδεολογία. Είναι η μεγεθυμένη έκφραση–εκδήλωση του κτήνους που περιέχουμε μέσα μας, χωρίς εμπόδιο στην ανάπτυξη του, όταν κοινωνικές ή πολιτικές συγκυρίες συντελούν, βοηθούν, ενισχύουν τη βάρβαρη και αντιανθρώπινη παρουσία του… Και το κακό ελλοχεύει, χωρίς προφύλαξη, χωρίς ντροπή. Δεν είναι θεωρία, σκέψη και αναρχία. Είναι μια παράσταση. Εσείς κι εμείς. Και πρωταγωνιστεί ο θάνατος»...

Μάνος Χατζιδάκις

Το αρχείο της Άγριας Δύσης 5: Ο Τζερόνιμο

Geronimo - Τζερόνιμο
(16 Ιουνίου 1829 - 17 Φεβρουαρίου 1909)

Ο διάσημος Ινδιάνος πολεμιστής που πολέμησε εναντίον του Μεξικού και των ΗΠΑ για την επέκταση των εδαφών των Ινδιάνων Απάτσι, κατά την διάρκεια των "Πολέμων των Απάτσι". Το όνομα "Geronimo" του δόθηκε κατά τη διάρκεια μιας μάχης με στρατιώτες του Μεξικού.

Τον Ιούνιο του 1829 στο φαράγγι Ντοντογιόν, κοντά στον ποταμό Γκίλα της Αριζόνας, γεννιέται το τέταρτο παιδί μιας 10μελούς οικογένειας της φυλής των Απάτσι με το όνομα Μπεντονκόχε, που σημαίνει «Αυτός που χασμουριέται». Ο παππούς του, Μάκο, ήταν αρχηγός της φυλής αυτής. Είχε τρία αδέρφια και τέσσερις αδερφές. Ο μικρός, που πήρε στη συνέχεια το όνομα Τζερόνιμο, από μικρός έδειξε ότι δεν του άρεσε καθόλου να χασμουριέται, αφού ήταν ιδιαίτερα δραστήριος. Έμαθε την ιστορία της φυλής του, έμαθε να πολεμάει και να κυνηγάει ενώ έδειχνε από μικρός τα ηγετικά του προσόντα. Ο Τζερόνιμο βίωσε όπως και οι πρόγονοί του την προσπάθεια των «λευκών» (Ισπανών στην αρχή και Βορειοαμερικανών στη συνέχεια) να προσαρτήσουν τις περιοχές όπου ζούσαν οι Απάτσι, οι οποίοι όλα αυτά τα χρόνια αντιστέκονταν σθεναρά. Το 1846, σε ηλικία 17 ετών, ο Τζερόνιμο γίνεται μέλος του πολεμικού συμβουλίου της φυλής, ενώ ταυτόχρονα επιδεικνύει ιδιαίτερη μαχητικότητα σε μάχες και επιδρομές που γίνονταν κυρίως σε περιοχές του Μεξικού. Ερωτεύεται μια όμορφη Ινδιάνα ονόματι Αλόπη, την παντρεύεται και αποκτούν τρία παιδιά, ζώντας μια απλή και ήσυχη οικογενειακή ζωή.

Ο Geronimo με την δεύτερη οικογένειά του

Ήταν γραφτό, όμως, να αλλάξουν όλα το 1858, όταν μέλη της φυλής, ανάμεσά τους και ο Τζερόνιμο με ολόκληρη την οικογένειά του, ξεκινούν εμπορικό ταξίδι για να πουλήσουν διάφορα προϊόντα τους. Εκείνη την εποχή υπήρχε ειρήνη τόσο με τις διάφορες φυλές των γύρω περιοχών όσο και με τους Μεξικανούς. Στις 6 Μαρτίου 1858 σταματούν στην πόλη Κασκιγέ για εμπορικές συναλλαγές αφήνοντας τα γυναικόπαιδα σε έναν πρόχειρο καταυλισμό λίγο έξω από την πόλη. Μία ομάδα από 400 περίπου Μεξικανούς στρατιώτες επιτίθενται στον καταυλισμό σκοτώνοντας όσους βρίσκουν εκεί, συμπεριλαμβανομένης ολόκληρης της οικογένειας του Τζερόνιμο (την σύζυγό του, τα παιδιά του και την μητέρα του). Ο ίδιος επιστρέφει στην εστία του, βάζει φωτιά σε όλα του τα υπάρχοντα και για έναν χρόνο μένει βυθισμένος σε κατάθλιψη. Ο αρχηγός της φυλής του τον έστειλε στην φυλή ενός άλλου διάσημου Απάτσι πολεμιστή, του Κοτσίσε, για να ζητήσει βοήθεια για να προκληθούν αντίποινα στους Μεξικανούς. Εμφανίζεται ξαφνικά ύστερα από έναν χρόνο και ζητεί από διάφορες φυλές να ξεθάψουν το τσεκούρι του πολέμου!

Πήρε το όνομά του από τους Μεξικανούς, διότι ενώ επιτέθηκε σε Μεξικανούς στρατιώτες οπλισμένος μόνο με ένα μαχαίρι, ήταν τόσο βίαιος, που εκείνοι προσεύχονταν στον Άγιο Ιερώνυμο (Jeronimo), καθώς ήταν έκπληκτοι από αυτό.

Το 1874 οι αμερικανικές αρχές υποχρεώνουν 4.000 Απάτσι να εγκαταλείψουν τις πατρογονικές τους εστίες και τους στέλνουν σε έναν καταυλισμό, σε μια άγονη περιοχή της Αριζόνας.

Οι αγανακτισμένοι και πεινασμένοι Ινδιάνοι, μην έχοντας πλέον άλλη διέξοδο, είναι υποχρεωμένοι να πολεμήσουν. Με ηγέτη τον Τζερόνιμο οι Απάτσι μάχονται με αγριότητα. Το 1878 ο διοικητής της περιοχής, συνταγματάρχης Τζορτζ Κρουκ, καταφέρνει να πείσει τους Ινδιάνους να σταματήσουν να πολεμούν. Οι διάδοχοί του, όμως, ασκούν κάκιστη διοίκηση υποχρεώνοντας και πάλι τον Τζερόνιμο και τους χιλιάδες συντρόφους του να πάρουν τα όπλα. Με τον καιρό ο Τζερόνιμο μένει να πολεμάει μόνος του μαζί με 35 άνδρες, 8 παιδιά και περίπου 100 γυναίκες οι οποίοι συνεχίζουν να πιστεύουν στον αγώνα του. Στο κυνήγι του ρίχνονται χιλιάδες στρατιώτες, ώσπου κάποια στιγμή εντοπίζεται. Έρχεται σε επαφή με τον στρατηγό Μάιλς, που ήταν ο μοναδικός ίσως λευκός στον οποίο ο Τζερόνιμο είχε κάποια εμπιστοσύνη.

Ο Geronimo φωτογραφίζεται με μια μικρή ομάδα πολεμιστών του στο βόρειο Μεξικό, 1886

Ύστερα από 20 χρόνια αντάρτικου ο Τζερόνιμο έχει κουραστεί και θέλει να επιστρέψει στην πατρίδα του και στους ανθρώπους της φυλής του για να ζήσει ειρηνικά. Ερχεται σε συμφωνία με τον στρατηγό να σταματήσει να πολεμάει, με τον όρο να παραχωρήσουν στον ίδιο και στους συντρόφους του μια περιοχή στην οποία θα υπήρχε ό,τι χρειάζονταν για να ζήσουν. Παραδίδεται, αλλά αντί να τον πάνε εκεί όπου του υποσχέθηκαν τον στέλνουν σε φυλακές καταναγκαστικών έργων στη Φλόριντα, όπου παραμένει για δύο χρόνια.

Στη συνέχεια μεταφέρεται ταπεινωμένος στο Φορτ Σιλ της Οκλαχόμας, χωρίς να έχει δικαίωμα επιστροφής στην αγαπημένη του Αριζόνα. Εκεί προσπαθεί να «σωφρονισθεί» μαθαίνοντας το τρόπο ζωής των λευκών αλλά σύντομα αντιλαμβάνεται ότι η διαφορά της κουλτούρας είναι τόσο μεγάλη και οι διαφορές τόσο πολλές που γρήγορα εγκαταλείπει την προσπάθεια. Το μόνο που του επέτρεψε το υπουργείο Πολέμου ήταν να πουλάει φωτογραφίες του για να βγάζει τα προς το ζην, κάτι που για αυτόν ήταν επίσης ατιμωτικό, αφού κατάλαβε ότι είχε πλέον μετατραπεί σε «τουριστικό» αξιοθέατο.

Κατά τα ύστερα χρόνια της ζωής του έγινε διάσημος από δημόσιες εμφανίσεις, όπως στην Παγκόσμια Έκθεση του 1904 στο Σαιντ Λούις. Οδήγησε την παρέλαση του προέδρου Θίοντορ Ρούζβελτ κατά την ορκωμοσία του το 1905. Η αυτοβιογραφία του, η οποία υπαγορεύτηκε από τον ίδιο τον Τζερόνιμο στον Σ. Μ. Μπάρετ, κυκλοφόρησε το 1905. Ο ηλικιωμένος Ινδιάνος, καταλαβαίνοντας ότι το τέλος του δεν ήταν μακριά, διηγήθηκε την ιστορία του στον Σ. Σ. Μπάρετ, αναφέροντας τις απόψεις του για την αντιμετώπιση που είχαν οι ερυθρόδερμοι. Ο ίδιος ευχαρίστησε τον πρόεδρο των ΗΠΑ που επέτρεψε την έκδοση της αυτοβιογραφίας του έτσι ώστε να τη διαβάσουν όλοι και να μάθουν τι ακριβώς συνέβη.

Ο Τζερόνιμο πέθανε στις 17 Φεβρουαρίου 1909 στο Φορτ Σιλ της Οκλαχόμα των ΗΠΑ από πνευμονία, ενώ εξομολογήθηκε στον ανιψιό του πως μετάνιωσε για το γεγονός ότι παραδόθηκε. Μεγάλο του όνειρο ήταν να επιστρέψουν οι Ινδιάνοι στις πατρογονικές τους εστίες, πράγμα που δεν συνέβη ποτέ...

Edward S. Curtis, Πορτραίτο του Geronimo, 1905

Μέρος του κειμένου προέρχεται από:
http://www.tovima.gr
http://el.wikipedia.org/

Κυκλοφόρησε νέο συλλεκτικό τεύχος
ΜΙΚΡΟΣ ΣΕΡΙΦΗΣ #1470
Αναζητήστε το στα περίπτερα!

ΜΑΘΕΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΕΔΩ

Έφυγε από τη ζωή ο Sam Simon, ένας από τους δημιουργούς των Simpsons

Έφυγε σε ηλικία 59 ετών ο Sam Simon, ένας εκ των δημιουργών της δημοφιλούς αμερικανικής σειράς κινουμένων σχεδίων "The Simpsons" από σοβαρό πρόβλημα υγείας που τον ταλαιπωρούσε τους τελευταίους μήνες.

Είχε κερδίσει 9 βραβεία EMMY ως συγγραφέας, σκηνοθέτης και παραγωγός της κωμικής σειράς Simpsons, η οποία είχε πρωτοεμφανιστεί το 1989 και συνεχίζεται μέχρι και σήμερα, ενώ υπήρξε μέλος της δημιουργικής ομάδας και σε άλλες σειρές, όπως το “Taxi” και το “Cheers”.

Εκτός από την καλλιτεχνική του δράση είχε και σημαντική φιλανθρωπική δράση, δωρίζοντας σε οργανώσεις μεγάλο μέρος της περιουσίας του. Όταν οι γιατροί του είπαν πως έχει λίγους μήνες ζωής, ο Σάιμον αποφάσισε να μοιράσει την περιουσία του σε φιλανθρωπικές δραστηριότητες. Σύμφωνα με αμερικανικά μέσα ενημέρωσης, υπολογίζεται πως δώρισε έως και 100 εκατομμύρια δολάρια.

Ο Σαμ Σάιμον ήταν επίσης και φανατικός υπερασπιστής των δικαιωμάτων των ζώων και στήριζε συχνά το έργο της οργάνωσης «Save the Children». Οι οικείοι του ζήτησαν από τον κόσμο να τιμήσει τη μνήμη του, κάνοντας κάτι καλό για τα ζώα.

«Ήταν μία ιδιοφυΐα και ένας μεγάλος ανθρωπιστής με έναν τρόπο όχι μόνο δημόσιο, αλλά και πιο ιδιωτικό. Προσωπικά, του χρωστάω πολύ περισσότερα από όσα θα μπορούσα ποτέ να του ξεπληρώσω, αλλά θα βάλω τα δυνατά μου για να βοηθήσω στη μνήμη του όποιο ζώο μπορώ», δήλωσε ο παραγωγός των «Simpsons», Al Jean.

Κυκλοφόρησε νέο συλλεκτικό τεύχος
ΜΙΚΡΟΣ ΣΕΡΙΦΗΣ #1470
Αναζητήστε το στα περίπτερα!

ΜΑΘΕΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΕΔΩ

Καλό ταξίδι, Mr. Spock!

Ο Mr. Spock δεν βρίσκεται πια ανάμεσά μας. Επιβιβάστηκε πριν λίγες ώρες στο διαστημόπλοιο Enterprise και έφυγε για το μεγάλο ταξίδι...

Σε ηλικία 83 ετών πέθανε ο ηθοποιός Leonard Nimoy, γνωστός για τον ρόλο του "Mr Spock" που άφησε εποχή στις ταινίες "Star Trek". Η είδηση του θανάτου του, που αποτέλεσε σοκ για την βαριά βιομηχανία της έβδομης τέχνης, δημοσιεύθηκε από την εφημερίδα "New York Times", χωρίς ωστόσο να αναφέρονται τα αίτια.

Ωστόσο, εικάζεται πως ο "Mr Spock", έχασε τη ζωή του από χρόνια πνευμονολογικά προβλήματα, όπως είχε διαγνωστεί τον Μάιο του 2013. Ο ίδιος είχε νοσηλευτεί νωρίτερα αυτή την εβδομάδα. Μάλιστα, η σύζυγός του, Susan Bay Nimoy, ήταν αυτή που επιβεβαίωσε το θάνατό του, λέγοντας ότι η αιτία ήταν το τελικό στάδιο της χρόνιας αποφρακτικής πνευμονοπάθειας. Ο "Spock" αποτέλεσε σήμα κατατεθέν της σειράς και των ταινιών που την ακολούθησαν, και αναγνωρίζονταν από τα μεγάλα και μυτερά του αυτιά.

Ο "Mr Spock" ήταν ένας εξωγήινος που υπηρετούσε στο διαστημόπλοιο "Enterprise", ως σύμβουλος της επιστήμης και ήταν ο πρώτος αξιωματικός, ενώ αργότερα έγινε διοικητής του σκάφους. Στόχος του ήταν να αναζητήσει νέους πλανήτες και πολιτισμούς και να φτάσει εκεί όπου ο άνθρωπος δεν είχε φτάσει ποτέ.

Ποιος ξέρει... Ίσως τώρα να ταξιδεύει για να συνεχίσει την αποστολή του...

Καλό ταξίδι, Mr. Spock!

Κυκλοφόρησε νέο συλλεκτικό τεύχος
ΜΙΚΡΟΣ ΣΕΡΙΦΗΣ #1470
Αναζητήστε το στα περίπτερα!

ΜΑΘΕΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΕΔΩ

Η επιστροφή του Μπλεκ. Μία συνέντευξη του Λεωκράτη Ανεμοδουρά.

Ο αγαπητός φίλος Λεωκράτης Ανεμοδουράς παραχώρησε μια συνέντευξη στην ιστοσελίδα http://grekamag.gr/. Αναδημοσιεύουμε ένα μικρό απόσπασμα.

Πώς αποφάσισες να επαναλειτουργήσεις τον εκδοτικό οίκο;

Σπούδασα άσχετο αντικείμενο, επιχειρησιακή έρευνα στο οικονομικό πανεπιστήμιο αλλά πάντοτε υπήρχε στο πίσω μέρος του μυαλού μου η οικογενειακή επιχείρηση. Παρότι είχα σπουδάσει στην Αγγλία και θα μπορούσα να μείνω εκεί, η ασφάλεια της οικογενειακής επιχείρησης με κέρδισε – κάτι το οποίο πιστεύω ότι είναι λάθος γιατί ακόμη κι αν καταλήξεις στην οικογενειακή επιχείριση που το πιθανότερο είναι να καταλήξεις, είναι καλύτερο να έχεις περάσει και από κάπου αλλού. Έκανα μια προσπάθεια να κάνω κάτι πέρα από την οικογενειακή επιχείρηση, τελικά γύρισα όταν τα πράγματα δεν πήγαιναν και πολύ καλά. Από το 2012 προσπαθώ να ξαναζωντανέψω τις εκδόσεις μας. Στην ουσία ήταν μία παρότρυνση από λάτρεις των κόμικ ένας από αυτούς είναι ο Νίκος Νικολαΐδης. Το θέμα των εκδόσεων ειδικά σε μία τέτοια περίοδο είναι ένα είδος ψώνιου, λίγοι κάθονται να ασχοληθούν πια. Το να κάθεσαι να περιμένεις κάθε μήνα το δελτίο με τις πωλήσεις και να μην ξέρεις αν θα μπεις μέσα είναι ένα χτικιό που δε νομίζω ότι ανταμείβεται και τόσο πολύ. Για μένα είναι ικανοποίηση όταν παίρνω στα χέρια μου το περιοδικό και ξέρω ότι έχω συμβάλει και συντονίσει μια ομάδα για να βγει αυτό. Οι δυσκολίες είναι πολλές γιατί όλα καθορίζονται από το τι πουλάς οπότε υπάρχουν μήνες που βγάζεις πολύ λίγα και άλλοι που βγάζεις περισσότερα.

Πώς πάει το εγχείρημα της επαναλειτουργίας;

Το εγχείρημα πάει πάρα πολύ ικανοποιητικά. Είμαστε στο τεύχος 14 και στην αρχή δεν είχα ιδέα αν θα συνεχίσει το περιοδικό. Συνεχίζουμε πολύ δυναμικά με σταθερές πλέον πωλήσεις, κάποιες φορές λίγο πάνω άλλες λίγο πιο κάτω. Έχουμε επιλέξει να έχουμε πολλούς ήρωες σε ένα τεύχος για να δυναμώσουμε την ανταπόκριση, αφού ο κάθε ήρωας έχει το δικό του φανατικό κοινό. Σε ένα πλούσιο τεύχος 164 σελίδων που κοστίζει 3,90 ευρώ και πουλιέται σε όλη την Ελλάδα και στην Κύπρο. Επίσης ετοιμάζουμε ένα site (www.grifos.gr), με πνευματικά παιχνίδια, σταυρόλεξα, κουίζ και Sudoku. Είναι project που με ελκύει πολύ γιατί είναι κάτι καινούριο.

Για να διαβάσετε ολόκληρη τη συνέντευξη πατήστε εδώ: http://grekamag.gr/45412/.

------------------------------------

ΕΤΟΙΜΑΖΟΝΤΑΙ ΝΕΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
ΜΕ ΤΗΝ ΘΡΥΛΙΚΗ ΤΕΤΡΑΔΑ!

Εσύ θα βοηθήσεις;

ΠΑΤΗΣΕ ΕΔΩ ΚΑΙ ΜΑΘΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ!

Νέες εκδόσεις 788: Frog #21

Frog city guide - Ιανουάριος 2015

Πάντα ανανεωμένο κάθε αρχές του μήνα με εκθέσεις και ενδιαφέροντα θέματα, σάς ενημερώνει για ό,τι συμβαίνει στην πιο ερωτική πόλη, πιστό στον πολιτισμό και στην ιδιαίτερη αισθητική, με σεβασμό στον αναγνώστη–επισκέπτη της Θεσσαλονίκης. Γιατί η επικοινωνία είναι τέχνη…

Σε αυτό το τεύχος, δύο φίλοι συναντιούνται: ο Λευτέρης Ταρλαντέζος παίρνει συνέντευξη από τον Γιώργο Βλάχο.

Και ένθετο το "Frog Comic Stories" #3!

------------------------------------

ΕΤΟΙΜΑΖΟΝΤΑΙ ΝΕΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
ΜΕ ΤΗΝ ΘΡΥΛΙΚΗ ΤΕΤΡΑΔΑ!

Εσύ θα βοηθήσεις;

ΠΑΤΗΣΕ ΕΔΩ ΚΑΙ ΜΑΘΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ!

Ποιοι είναι οι τέσσερις νεκροί σκιτσογράφοι της "Charlie Hebdo"

Ο George Wolinski είναι ο πιο γνωστός παγκοσμίως από τους τέσσερις και αγαπημένος στους Έλληνες αναγνώστες που τον γνώρισαν κυρίως μέσα από τα περιοδικά «Μαμούθ» και «Βαβέλ» αλλά και από τα βιβλία «Σκέψεις» και «Ανοιχτή επιστολή στη γυναίκα μου». Ο ίδιος έπεσε νεκρός μαζί με τους Charb, Cadut και Tignous, από τις σφαίρες των δραστών που μιλούσαν άπταιστα γαλλικά και είπαν ότι είχαν σχέσεις με την Αλ Κάιντα. Πρόκειται για τέσσερις από τους σπουδαιότερους σκιτσογράφους του κόσμου...

George Wolinski

Ο George Wolinski γεννήθηκε το 1934 στην Τύνιδα. Το 1960 διέκοψε τις αρχιτεκτονικές του σπουδές και άρχισε να δημοσιεύει σκίτσα του στο ιστορικό περιοδικό κόμικς "Hara-Kiri". Τον Μάη του '68 ίδρυσε το σατιρικό περιοδικό "L' Emrage" σε συνεργασία με τον Sine. Σκίτσα του δημοσιεύονταν στη "Liberation" και στο εβδομαδιαίο "Paris-Match". Μαζί με τον Charb, τον Cabu και τον Tignous ήταν από τα βασικά στελέχη της εφημερίδας "Charlie Hebdo".

Charb

Ο άθεος, κομμουνιστής και άφοβος γελοιογράφος-αρχισυντάκτης της "Charlie Hebdo", ο Stephane Charbonnier (Charb) έφυγε από τη ζωή πιστός στις αρχές του, υπηρετώντας την ελευθερία του λόγου και της έκφρασης. Ο 47χρονος διάσημος σκιτσογράφος που, παρά το σχετικά νεαρό της ηλικίας του, είχε πλούσια καριέρα, ήταν γνωστός για τα πολιτικού περιεχομένου σκίτσα του, αλλά και για τον τρόπο με τον οποίο αντιμετώπισε την καταιγίδα που ξέσπασε το 2011 με τα σκίτσα για τον Μωάμεθ. Τότε ο Charb είχε δηλώσει χαρακτηριστικά: «Θα προτιμούσα να πεθάνω παρά να ζω και να έχω πέσει στα γόνατα». Ο Charb ξεκίνησε να σκιτσάρει -από μαθητής ακόμη- στην "Κονφλάνς Σεντ Ονορίν", καθώς βαριόταν τα μαθηματικά και τα πρώτα του σκίτσα δημοσιεύθηκαν ενώ δεν είχε ακόμη τελειώσει το λύκειο. Εργάστηκε σε ουκ ολίγα έντυπα, γνωστά και μη, όμως η συνεργασία που τον έφερε στο προσκήνιο ήταν αυτή με το σατιρικό έντυπο "Charlie Hebdo" το 1992, στο οποίο ήταν αρχισυντάκτης από το 2009, και έγραφε την στήλη «Ο Charb δεν αγαπά τους ανθρώπους».

Cabu

Μαζί με τον Wolinski, ο Jean Cabut (Cabu) ήταν εμβληματικές φυσιογνωμίες της γαλλικής σκιτσογραφίας. Ο Cabu, όπως και ο Wolinski, έζησαν από κοντά και αποτύπωσαν με το πενάκι τους σημαντικά ιστορικά γεγονότα της σύγχρονης γαλλικής ιστορίας, γεγονότα που τους διαμόρφωσαν και ως δημιουργούς. Ο γεννημένος το 1938 Cabu πήρε μέρος παρά τη θέλησή του στον πόλεμο της Αλγερίας, σκιτσάροντας για το περιοδικό του γαλλικού στρατού "Bled" και για το "Paris-Match". Η εμπειρία του αυτή τον έκανε αντιμιλιταριστή και τον έφερε κοντά σε αναρχικές ιδέες όσον αφορά τις κοινωνικές σχέσεις. O Cabu τη δεκαετία του 1960 ήταν ένας από τους ιδρυτές του περιοδικού "Hara-Kiri" (πρόδρομου του "Charlie Hebdo"), ενώ τις δεκαετίες 1970-1980 απέκτησε αναγνωρισιμότητα εξαιτίας της συνεργασίας του με παιδικά προγράμματα σε τηλεοπτικό κανάλι. Παράλληλα, όλα αυτά τα χρόνια συνεργαζόταν με αρκετά έντυπα μεταξύ των οποίων το "Charlie Hebdo" και το "Le Canard enchaine". Παρότι έχει κατηγορηθεί για σεξιστικά αστεία, ο Cabut είχε ως στόχο ακριβώς την αποδόμηση του σεξισμού.

Tignous

35 χρόνια στην πρώτη γραμμή. Ο Bernard Verlhac, όπως ήταν το πραγματικό όνομα του Tignous, αν και νεότερος από τον Cabu και τον Wolinski, ήταν ένας από τους πιο γνωστούς και αναγνωρίσιμους σκιτσογράφους και καρικατουρίστες της Γαλλίας. Ο 57χρονος σκιτσογράφος ξεκίνησε να δημοσιεύει σκίτσα από το 1980. Μετά το ξεκίνημά του στο σκίτσο και το κόμικς, δημοσιεύει το 1990 τα πρώτα του σχέδια που είχαν ως θέμα γεγονότα της επικαιρότητας στο περιοδικό "L' Idiot International". Εν συνεχεία συνεργάζεται με το "La Grosse Bertha" και με την "Charlie Hebdo". Ο Tignous έδινε επίσης σκίτσα στο αριστερών φρονημάτων περιοδικό "Marianne" και στο καυστικό, χωρίς όμως πολιτικές κατευθύνσεις, "Fluide Glacial". Σκίτσα του έχουν δημοσιευθεί επίσης στην "l' Express", και στην ιστορική εφημερίδα της γαλλικής αριστεράς της "L' Humanite". Ο ίδιος έχει εκδώσει αρκετά άλμπουμ αλλά και βιβλία. Το 2012, σχολιάζοντας τα γεγονότα που είχαν ακολουθήσει τη δημοσίευση των σκίτσων για τον Μωάμεθ, ο Verlhac είχε απαντήσει σε σχετική ερώτηση δημοσιογράφου: «Είναι απλά ζωγραφιές, δεν είναι πρόκληση».

Je Suis Charlie

Λεωφορείο ο... πόθος

Με «όχημα» το μεράκι και την αγάπη τους για τα λεωφορεία περασμένων δεκαετιών, δύο αδέλφια, ένας μηχανικός του Εμπορικού Ναυτικού κι ένας δημοσιογράφος με παρουσία σε εφημερίδες, διαδίκτυο και τηλεόραση, εδώ και 19 χρόνια συλλέγουν αυτοκίνητα, αναβιώνοντας την ιστορία των αστικών συγκοινωνιών! Ο Χάρης και ο Βαγγέλης Λαζαρόπουλος συνεχίζουν την οικογενειακή παράδοση και έχουν καταφέρει να φτιάξουν τον δικό τους... στόλο από 14 παλιά λεωφορεία! «Ο παππούς μας ήταν λεωφορειούχος και από τους πρώτους που άνοιξαν τη γραμμή Αθήνα-Νέα Κοκκινιά», λέει ο 37χρονος Βαγγέλης Λαζαρόπουλος, ο οποίος στον ελεύθερο χρόνο του κόβει κι ενώνει λαμαρίνες, επιδιορθώνει μηχανές, φτιάχνει φθαρμένα καθίσματα και γενικά δίνει ζωή σε παροπλισμένα λεωφορεία, τα οποία επί χρόνια σάπιζαν.

Ο ίδιος εξηγεί πώς ξεκίνησε να συλλέγει με τον αδελφό του παλιά οχήματα: «Το 1995 ξεκινήσαμε να φτιάχνουμε το πρώτο, το οποίο βρήκαμε παρατημένο σε ένα οικόπεδο. Στην πορεία βρήκαμε και άλλα και σήμερα φτάσαμε στα 14 λεωφορεία. Όλα έχουν ελληνικό αμάξωμα και φτιάχτηκαν από το 1957 έως το 1981. Τα επισκευάζουμε, ώστε να είναι έτοιμα να βγουν στον δρόμο».

Καθένα από τα λεωφορεία «κουβαλά» τη δική του ιστορία, φέρνοντας παράλληλα στον νου εικόνες από ταινίες του ασπρόμαυρου ελληνικού κινηματογράφου.

Υπάρχουν και κάποια συλλεκτικά αυτοκίνητα που θεωρούνται μοναδικά, όπως το ιστορικό Mercedes Benz R495, ένα μουσειακό λεωφορείο υπεραστικού τύπου, το οποίο βγήκε από τη γραμμή παραγωγής της Βιαμάξ το 1962, ή το υπεραστικό λεωφορείο που αποτελεί πιστό αντίγραφο του οχήματος στο οποίο γυρίστηκε η ταινία «Η αρχόντισσα και ο αλήτης»!

Τα δύο αδέλφια συμμετέχουν σε διάφορες εκδηλώσεις της Ελληνικής Ομοσπονδίας Οχημάτων Εποχής (ΕΟΟΕ), ενώ έχουν «δανείσει» τα λεωφορεία τους για γυρίσματα διαφημιστικών και θεατρικές παραγωγές...

Για να διαβάσετε ολόκληρο το άρθρο, επισκεφθείτε την διεύθυνση http://www.espressonews.gr/

Μετά, κάντε κι ένα κλικ στο "Παλιά Λεωφορεία", στην αριστερή μας στήλη με τις προτεινόμενες φιλικές μας ιστοσελίδες.

------------------------------------

ΕΤΟΙΜΑΖΟΝΤΑΙ ΝΕΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
ΜΕ ΤΗΝ ΘΡΥΛΙΚΗ ΤΕΤΡΑΔΑ!

Εσύ θα βοηθήσεις;

ΠΑΤΗΣΕ ΕΔΩ ΚΑΙ ΜΑΘΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ!

Εμείς προτείνουμε... 297: Οι αρετές του πολέμου (Ιστορικό μυθιστόρημα)

Ένα μυθιστόρημα για το Μεγαλέξανδρο

Ο Μέγας Αλέξανδρος (356-323 π.Χ.) έγινε βασιλιάς της Μακεδονίας σε ηλικία δεκαεννέα ετών. Έδωσε τις μεγαλύτερες μάχες του και κατέκτησε την πανίσχυρη περσική αυτοκρατορία προτού συμπληρώσει τα είκοσι πέντε του χρόνια. Πέθανε σε ηλικία τριάντα τριών ετών, χωρίς να ηττηθεί ποτέ. Η φήμη του ως εξαίρετου πολεμιστή και αρχηγού δεν έχει ανάλογο στα ιστορικά χρονικά.

Στο βιβλίο αυτό, ο ίδιος ο Αλέξανδρος, σε μια προσπάθεια να βρει "κάποιον που να μπορεί να ακούει χωρίς να κρίνει και που να κρατάει το στόμα του κλειστό", αφηγείται την ιστορία του: "Πάντα ήμουν στρατιώτης. Δε γνώρισα άλλη ζωή. Από παιδί ακόμη ανταποκρίθηκα στο κάλεσμα των όπλων. Δεν πόθησα τίποτε άλλο...". Αυτή λοιπόν είναι η αρχή. Μόνο η αρχή... Το πορτρέτο του μεγαλύτερου στρατηλάτη όλων των εποχών, του ανθρώπου που ήταν ικανός για τα μεγαλύτερα επιτεύγματα και τα μεγαλύτερα σφάλματα, σχηματίζεται μπροστά στα μάτια του αναγνώστη φωτισμένο από ένα καινούργιο φως.

Οι "αρετές του πολέμου" συνδυάζουν τον εξομολογητικό τόνο του προσωπικού ημερολογίου με την κοφτή γραφή των πολεμικών ανακοινωθέντων. Ο Στίβεν Πρέσσφιλντ ζωντανεύει με μοναδικό τρόπο ένα θρυλικό ήρωα που μπορούσε να είναι τολμηρός και ευαίσθητος, παθιασμένος και αφοσιωμένος, αλλά συγχρόνως ανάλγητος και απρόβλεπτος. Επιπλέον, περιγράφοντας αριστοτεχνικά τις συγκρούσεις και αποκαλύπτοντας τις τακτικές των αντιπάλων, ξαναζωντανεύει την αιματηρή ατμόσφαιρα των πεδίων των μαχών, φέρνοντας μπροστά στα μάτια μας ανάγλυφα μια ηρωική όσο και άγρια εποχή.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ (Από το βιβλίο)

Αυτό που ακολουθεί είναι μυθιστορία, όχι ιστορία. Σκηνές και χαρακτήρες έχουν επινοηθεί, συγγραφική αδεία. Τα λόγια που βγαίνουν από το στόμα των ιστορικών προσώπων είναι όλα προϊόν της φαντασίας του συγγραφέως. Μολονότι τίποτε σ' αυτή την ιστορία δεν είναι αντίθετο προς το πνεύμα της ζωής του Αλέξανδρου όπως την κατανόησα εγώ, έχω μεταθέσει ορισμένα ιστορικά γεγονότα για το ενδιαφέρον του θέματος και την πλοκή της ιστορίας. Το λόγο τον οποίο εκφώνησε ο Αλέξανδρος στην Ώπη, όπως αναφέρει ο Αρριανός, τον έκανα πανηγυρικό για το Φίλιππο. Έχω τον Παρμενίωνα στα Εκβάτανα όταν ο Κούρτιος μας λέει ότι ήταν ακόμη στην Περσέπολη. Η δημηγορία που ο Αλέξανδρος εκφωνεί εδώ στον Υδάσπη ποταμό» στην πραγματικότητα έλαβε χώρα στον Ύφαση, ενώ το αίτημα των ανδρών του για επιστροφή στην πατρίδα, που σύμφωνα με τον Αρριανό του μετέφερε ο Κοίνος στον Ύφαση, το μεταθέτω επίσης στον πρώτο ποταμό. Κάνω αυτή την επισήμανση έτσι, ώστε ο ενημερωμένος αναγνώστης να μην πιστέψει ότι τα γεγονότα μπερδεύτηκαν από μόνα τους.

Καί τοίνυν τούτων τών εθνών ήρξεν ούτε
αυτώ όμογλώττων όντων ούτε αλλήλοις, καί
όμως εδυνάσθη αφικέσθαι μέν επί τοσαύτην
γήν τώ αφ' εαυτού φόβω, ώστε καταπλήξαι
πάντας καί μηδένα επιχειρείν αυτώ.

ΞΕΝΟΦΩΝ
«Κύρου παιδεία»

Έγινε κύριος λοιπόν τούτων των εθνών» μολονότι δεν μιλούσαν την ίδια γλώσσα με αυτόν ούτε μεταξύ των, και μπόρεσε μόλα ταύτα να εξαπλώσει την εξουσία του σε τόσο απέραντη έκταση με το φόβο που ενέπνεε, και έκανε όλους να τα χάνουν, και κανείς να μη επιχειρή να αντισταθή σ' αυτόν. (Μετ. Στ. Τζουμελέα, εκδόσεις Ζαχαρόπουλος.)

Βιβλίο πρώτο

Η ΟΡΜΗ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΙΣΤΗ

1

Ένας στρατιώτης

ΠΑΝΤΑ ΗΜΟΥΝ ΣΤΡΑΤΙΩΤΗΣ. Δε γνώρισα άλλη ζωή. Από παιδί ακόμα ανταποκρίθηκα στο κάλεσμα των όπλων. Δεν πόθησα τίποτε άλλο.

Γνώρισα ερωμένες, γόνους αρχόντων, συμμετείχα σε αγώνες και έκανα διάφορες τρέλες όταν βρισκόμουν σε κατάσταση μέθης. Κατέστρεψα αυτοκρατορίες, υποδούλωσα ηπείρους, ανακηρύχτηκα αθάνατος ενώπιον θεών και ανθρώπων. Αλλά πάντα ήμουν ένας στρατιώτης.

Από παιδί ακόμα, το έσκαγα από τον παιδαγωγό μου για να αναζητήσω τη συντροφιά των αντρών στους στρατώνες. Το πεδίο των ασκήσεων και ο στάβλος, η μυρωδιά του δέρματος και του ιδρώτα μού ταιριάζουν απόλυτα. Το ξύσιμο του ακονιού στο σίδερο είναι για μένα ό,τι η μουσική για τους ποιητές. Έτσι ήταν πάντα. Δε θυμάμαι να υπήρξε εποχή που να ήταν αλλιώς.

Θα σκεφτεί κανείς ότι όλα όσα έμαθα οφείλονται στις εκστρατείες και στην πείρα που αποκόμισα από αυτές. Όμως δηλώνω ευθαρσώς: όλα όσα ξέρω, τα γνωρίζω από τα δεκατρία μου και, για να πούμε την αλήθεια, από τα δέκα, κι ακόμα πιο μικρός. Τίποτε δεν έμαθα ως έμπειρος διοικητής που να μην το ήξερα από παιδί.

Όταν ήμουν μικρός, καταλάβαινα ενστικτωδώς το έδαφος, την πορεία, την περίσταση και τα στοιχεία της φύσης. Ήξερα πώς να διαβώ έναν ποταμό και να προβώ στην εξερεύνηση του εδάφους. Πόσες μονάδες με αυτή τη σύνθεση μπορούσαν να διασχίσουν τη μια ή την άλλη απόσταση, πόσο γρήγορα, με πόσο βάρος στην πλάτη, σε ποια κατάσταση θα έφταναν για να πολεμήσουν. Οι στρατιωτικοί σχεδιασμοί ήταν κάτι σαν δεύτερη φύση για μένα. Απλώς κοιτούσα και όλα ήταν ξεκάθαρα. Ο πατέρας μου ήταν ο μεγαλύτερος στρατιώτης της εποχής του, ίσως ο μεγαλύτερος που υπήρξε ποτέ. Κι όμως, όταν ήμουν μικρός του είπα ότι θα τον ξεπερνούσα. Στα είκοσι τρία, το είχα καταφέρει.

Όταν ήμουν μικρός ζήλευα τον πατέρα μου, φοβόμουν ότι η δόξα του θα ήταν τόσο μεγάλη ώστε δε θα έμενε τίποτε για μένα. Στην πραγματικότητα, δε φοβήθηκα ποτέ τίποτε, εκτός από την κακοτυχία που ίσως με εμπόδιζε να εκπληρώσω το πεπρωμένο μου.

Ο στρατός που είχα το προνόμιο να διοικώ ήταν ανίκητος στην Ευρώπη και στην Ασία. Ένωσε τις πόλεις της Ελλάδας και τα νησιά του Αιγαίου. Ελευθέρωσε από τον περσικό ζυγό τις ελληνικές πόλεις της Ιωνίας και της Αιολίας. Υποδούλωσε την Αρμενία, την Καππαδοκία, τη Μικρή και τη Μεγάλη Φρυγία, την Παφλαγονία, την Καρία, τη Λυδία, την Πισιδία, τη Λυκία, την Παμφυλία, ολόκληρη τη Μεσοποταμία και την Κιλικία. Τα μεγαλύτερα οχυρά της Φοινίκης -Βύβλος, Σιδών, Τύρος (και η πόλη των Φιλισταίων, Γάζα)- είχαν πέσει πριν από αυτές. Νίκησε την κεντρική αυτοκρατορία της Περσίας -την Αίγυπτο και την εγγύς Αραβία, τη Μεσοποταμία, τη Βαβυλωνία, τη Μηδία, τη Σουσιανή, την άγρια γη της ίδιας της Περσίας- και τις ανατολικές επαρχίες της Υρκανίας, της Αρίας, της Παρθίας, της Βακτριανής, της Ταπυρίας, της Δραγγιανής, της Αραχωσίας και της Σογδιανής. Διέσχισε τον Ινδό και εισήλθε στην Ινδία. Δεν ηττήθηκε ποτέ.

Αυτή η στρατιωτική δύναμη ήταν αξεπέραστη όχι για τους αριθμούς της, αν και σε κάθε εκστρατεία έμπαινε στο πεδίο της μάχης καλύτερα οργανωμένη και επανδρωμένη, ούτε για τη λαμπρή στρατηγική ή τις τακτικές της, μολονότι δεν ήταν ασήμαντες, ούτε για την ικανότητα της επιμελητείας της, χωρίς την οποία κανένας στρατός δεν μπορεί να επιβιώσει στο πεδίο της μάχης, πόσο μάλλον να νικήσει. Ο στρατός αυτός πέτυχε χάρη στις πολεμικές ικανότητες των αντρών του και κυρίως λόγω του ιδιαίτερου χαρακτηριστικού του, που εκφράζεται με τη λέξη δύναμη, τη θέληση να πολεμήσει. Κανείς στρατηγός της ίδιας ή άλλης ηλικίας δεν ευνοήθηκε τόσο πολύ από την τύχη όπως εγώ - να διοικήσει, δηλαδή, άντρες με τέτοιο πολεμικό πνεύμα, με ανεξάντλητο θάρρος, αφοσιωμένους στους διοικητές τους και στο καθήκον τους.

Τώρα όμως έγινε αυτό που φοβόμουν. Οι άντρες κουράστηκαν από τις κατακτήσεις. Έφτασαν μέχρι την όχθη αυτού του ποταμού της Ινδίας και δε λαχταρούν να τον περάσουν. Πιστεύουν ότι έχουν έρθει πολύ μακριά. Φτάνει πια. Θέλουν να γυρίσουν στην πατρίδα.

Για πρώτη φορά από τότε που ανέλαβα την αρχηγία, θεώρησα απαραίτητο να συστήσω μια μονάδα Ατάκτων -Δυσαρεστημένων- και να τους αποσπάσω από τις κεντρικές μεραρχίες του σώματος. Αυτοί οι άντρες δεν είναι λιποτάκτες ούτε κοινοί εγκληματίες. Είναι εκλεκτά στρατεύματα, παρασημοφορεμένοι παλαίμαχοι, πολλοί από αυτούς εκπαιδευμένοι από τον πατέρα μου και το μεγάλο στρατηγό του Παρμενίωνα. Αλλά είναι τόσο δυσαρεστημένοι από λόγια και πράξεις που έκανα ή παρέλειψα να κάνω, ώστε στην παράταξη μάχης τους τοποθετώ μόνο ανάμεσα σε μονάδες απόλυτα αφοσιωμένες, για να μην κάνουν κάποια λάθος κίνηση τη μοιραία στιγμή. Σήμερα αναγκάστηκα να θανατώσω πέντε αξιωματικούς, όλοι από τη Μακεδονία, των οποίων οι οικογένειες μου είναι ιδιαίτερα αγαπητές, επειδή δεν έσπευσαν να εκτελέσουν μια διαταγή. Δε μου αρέσει διόλου αυτό, όχι μόνο για τη βαρβαρότητα του μέτρου, αλλά επειδή δείχνει έλλειψη φαντασίας από μέρους μου. Πρέπει να διοικώ, λοιπόν, με τον τρόμο και τον καταναγκασμό από δω και μπρος; Εκεί κατάντησε η ιδιοφυΐα μου;

Όταν ήμουν δεκαέξι χρόνων και κάλπαζα για πρώτη φορά επικεφαλής της δικής μου ίλης, ήμουν τόσο συγκλονισμένος που δεν μπορούσα να σταματήσω τα δάκρυά μου. Ο υπασπιστής μου θορυβήθηκε και θέλησε να μάθει τι ήταν αυτό που με είχε ενοχλήσει. Αλλά οι ιππείς στις ίλες κατάλαβαν. Είχα συγκινηθεί από τη θέα τους, από την εξαιρετική τους τάξη, από τις ουλές και τη σιωπή τους, από τα αργασμένα από τα στοιχεία της φύσης πρόσωπά τους. Όταν οι άντρες είδαν την κατάσταση μου, ανταπέδωσαν την αγάπη μου, διότι ήξεραν ότι θα έδινα και τη ζωή μου γι' αυτούς. Στη στρατηγική και στις τακτικές, ακόμα και στην ανδρεία, άλλοι αρχηγοί μπορεί να είναι ίσοι με μένα. Αλλά σ' αυτό κανείς δε με ξεπερνά, δηλαδή στο μέγεθος της αγάπης που νιώθω για τους συμπολεμιστές μου. Αγαπώ ακόμα κι αυτούς που αυτοαποκαλούνται εχθροί μου. Μόνο την κακία και την πονηρία απεχθάνομαι. Αλλά τον εχθρό που στέκεται με γενναιότητα απέναντι μου, αυτόν τον αγκαλιάζω με αγάπη, σαν αδελφό.

Όσοι δεν καταλαβαίνουν τον πόλεμο, πιστεύουν ότι πρόκειται για έναν αγώνα μεταξύ στρατών, φίλου εναντίον εχθρού. Όχι. Μάλλον ο φίλος και ο εχθρός μονομαχούν σαν ένας εναντίον ενός αόρατου ανταγωνιστή, που το όνομά του είναι Φόβος, και πασχίζουν, έστω και εναγκαλισμένοι το θάνατο, να φτάσουν στο ανώτατο όριο των δυνάμεων τους όπου τους περιμένει η τιμή.

Αυτό που καθοδηγεί το στρατιώτη είναι η καρδιά, η ψυχή και η δύναμη, η θέληση να πολεμήσει. Τίποτε άλλο δε μετράει στον πόλεμο. Ούτε τα όπλα ή οι τακτικές ούτε η φιλοσοφία ή ο πατριωτισμός, ούτε ο φόβος του ίδιου του Θεού. Μόνο η αγάπη για δόξα, επιτακτική ανάγκη, έμφυτη στο αίμα των θνητών, που δεν ξεριζώνεται με τίποτε στον άντρα, όπως στο λύκο ή στο λιοντάρι, και που χωρίς αυτή θα ήμαστε ένα μηδενικό.

Κοίτα εκεί, Ιτάνη. Κάπου πέρα από τον ποταμό βρίσκεται η Ακτή του Ωκεανού: η Εσχατιά της Γης. Πόσο απέχει άραγε; Είναι μετά το Γάγγη; Πέρα από τα Αιώνια Χιόνια; Το νιώθω. Με καλεί. Εκεί πρέπει να σταθώ, εκεί όπου κανείς μονάρχης δεν πάτησε το πόδι του πριν από εμένα. Εκεί πρέπει να στήσω το λέοντα, το έμβλημα της Μακεδονίας. Μέχρι τότε δε θα γνωρίσει αναπαμό η καρδιά μου ούτε θα απαλλάξω από κάθε υποχρέωση το στρατό μου.

Γι' αυτό σε κάλεσα εδώ, νεαρέ μου φίλε. Τις ημέρες, μπορώ να αντιμετωπίσω την κατάσταση, επειδή ξέρω ότι τα βλέμματα των αντρών είναι καρφωμένα επάνω μου. Αλλά τις νύχτες, η κρίση του στρατού με συντρίβει.

Θέλω να ξαλαφρώσω. Πρέπει να βάλω σε μια τάξη τις σκέψεις μου. Πρέπει να βρω μια απάντηση για την αποξένωση του στρατού.

Χρειάζομαι κάποιον στον οποίο να μπορώ να μιλήσω, κάποιον που δεν έχει σχέση με τη διοίκηση, που μπορεί να ακούει χωρίς να κρίνει και να κρατάει το στόμα του κλειστό. Είσαι ο μικρός αδελφός της γυναίκας μου, της Ρωξάνης, και συνεπώς κάτω από τη δική μου προστασία. Κανείς άλλος δεν μπορεί να γίνει μέντοράς σου, σε κανέναν άλλο δεν μπορείς να μεταφέρεις αυτή την ιστορία. Αυτοί είναι οι λόγοι που σε εμπιστεύομαι. Επιπλέον ,αναγνωρίζω σε σένα (διότι σε παρακολουθώ στενά από τότε που ήρθες στην υπηρεσία μου, στη Σογδιανή) μια έμφυτη διοικητική ικανότητα και στρατιωτικά χαρίσματα που καμία εκπαίδευση δεν μπορεί να σου δώσει. Είσαι δεκαοκτώ ετών και σε λίγο θα πάρεις το βαθμό σου. Όταν περάσουμε τον ποταμό, θα οδηγήσεις άντρες στη μάχη για πρώτη φορά. Ο ρόλος μου είναι να σε διδάξω, διότι, παρόλο που είσαι βασιλόπουλο στη χώρα σου, εδώ είσαι μόνο ένας βασιλικός παις, ένας μαθητής της σχολής Πολέμου που είναι η σκηνή μου.

Θα μείνεις να ακούσεις την ιστορία μου; Δε θα σε αναγκάσω, διότι όλα όσα θα σου εμπιστευθώ στην προσπάθειά μου να ανακατατάξω τις προτεραιότητές μου μπορεί να σε βάλουν σε κίνδυνο. Όχι όσο ζω, αλλά αργότερα, καθώς αυτοί που θα με διαδεχθούν θα προσπαθήσουν να χρησιμοποιήσουν τη μαρτυρία σου για δικούς τους σκοπούς.

Θα υπηρετήσεις το βασιλιά και συγγενή σου; Πες «ναι» και θα έρχεσαι σε μένα κάθε βράδυ αυτή την ώρα ή σε κάποια ανάπαυλα, αρκεί να έχω λίγο χρόνο. Δε χρειάζεται να μιλάς, μόνο να ακούς, παρόλο που μπορεί να σε χρησιμοποιήσω, αν χρειαστεί, για εμπιστευτικά και εχέμυθα θελήματα. Πες «όχι» και θα σε απαλλάξω αμέσως, χωρίς να σου κρατήσω κακία.

Είπες ότι θεωρείς τιμή σου να με υπηρετήσεις;

Πολύ καλά, νεαρέ μου φίλε.

Κάθισε λοιπόν. Ας αρχίσουμε...

Τίτλος πρωτοτύπου: Alexander - The Virtues of War
Συγγραφέας: Steven Pressfield
Μετάφραση: Βασιλική Κοκκίνου
Εκδόσεις: Πατάκη, 2004
Σελίδες: 512
ISBN: 960-16-1389-7
Τιμή: € 20,38

Επιμέλεια παρουσίασης: adamsjim

ΕΚΔΟΘΗΚΕ ΝΕΟ ΤΕΥΧΟΣ ΤΟΥ
ΜΙΚΡΟΥ ΚΑΟΥ-ΜΠΟΫ!

Εσύ, το απέκτησες;

Έφυγες, όμως όλα θα σε θυμίζουν...

Τα ξημερώματα έφυγε από τη ζωή ο γνωστός μουσικοσυνθέτης Αντώνης Βαρδής, ύστερα από δίμηνη άνιση μάχη με τον καρκίνο.

Ο Αντώνης Βαρδής γεννήθηκε το 1948 στο Μοσχάτο. Σε ηλικία 6 ετών γνώρισε τον Τσιτσάνη, τον Παπαϊωάνου, τον Ζαμπέτα και την Ρένα Ντάλια στο «Φαληρικό», όπου και τραγούδησε για πρώτη φορά.

Στα τέλη του 1965 σε ηλικία 17 ετών μαζί με φίλους του δημιούργησε το συγκρότημα «VICKINGS». Από το 1969-1981 δούλεψε σε μπουάτ της Πλάκας ως μουσικός δίπλα σε καταξιωμένους συνθέτες και τραγουδιστές όπως τους Χρήστο Νικολόπουλο, Τάκη Σούκα, Θανάση Πολυκανδριώτη, Δήμο Μούτση, Γιάννη Σπανό, Λουκιανό Κελαιδώνη, Μάνο Λοίζο, Λάκη Καρνέζη, Γιώργο Νταλάρα, Χαρούλα Αλεξίου, Γιάννη Πάριο, Μανώλη Μητσιά, Βίκυ Μοσχολιού, Δήμητρα Γαλάνη, Αντώνη Καλογιάννη, Βασίλη Παπακωνσταντίνου, Άννα Βίσση, Δημήτρη Ψαριανό, Αδελ. Τζαβάρα, Χαράλαμπο Γαργανουράκη, Νίκο Ξυλούρη, Μαρίζα Κώχ, Μαρία Δημητριάδη, Κωστή Χρήστου, Τάνια Τσανακλίδου κ.ά.

Το 1973 πήρε μέρος σε διαγωνισμό και κέρδισε το δεύτερο βραβείο σύνθεσης, το τραγούδι ερμήνευσε ο Γιώργος Νταλάρας.

Συνεργάστηκε με τους: Στέλιο Καζαντζίδη, Γιάννη Πουλόπουλο, Γιώργο Νταλάρα, Γιάννη Πάριο, Δήμητρα Γαλάνη, Βασίλη Παπακωνσταντίνου, Χαρούλα Αλεξίου, Λίτσα Διαμάντη, Ελευθερία Αρβανιτάκη, Άννα Βίσση, Χάρη και Πάνο Κατσιμίχα, Νίκο Ρωμάνο, Λαυρέντη Μαχαιρίτσα, Κώστα Γανωτή, Αντώνη Ρέμο, Νίκο Βέρτη, Σταμάτη Γονίδη, Ηλία Κλώναριδη, Μανώλη Λιδάκη, Πίτσα Παπαδοπούλου, Μανώλη Μητσιά, Χριστίνα Μαραγκόζη, Μανώλη Αγγελόπουλο, Ελένη Δήμου, Γλυκερία, Μελίνα Ασλανίδου, Ελένη Βιτάλη, Λιζέτα Νικολάου, Χάρη Βαρθακούρη, Κώστα Καραφώτη, Σάκη Ρουβά, Γρηγόρη Πετράκο, Πασχάλη Τερζή, Νατάσα Θεοδωρίδου, Σταμάτη Γονίδη και φυσικά με το γιο του Γιάννη Βαρδή.

Συνολικά είχε συνθέσει 461(!) τραγούδια, τα οποία βρίσκονται καθημερινά στα χείλη όλων μας... Το ελληνικό τραγούδι έχασε έναν μεγάλο τραγουδοποιό και έναν σπουδαίο άνθρωπο...

Παγκόσμια συγκίνηση για τον θάνατο του Ρόμπιν Γουίλιαμς

Παγκόσμια θλίψη έχει προκαλέσει η είδηση του απροσδόκητου χαμού του σπουδαίου ηθοποιού, Ρόμπιν Γουίλιαμς, ο οποίος έφυγε από τη ζωή την Δευτέρα σε ηλικία 63 ετών

Ο Ρόμπιν Γουίλιαμς γεννήθηκε στις 21 Ιουλίου 1951 στο Σικάγο και είχε πάνω από τρεις δεκαετίες σπουδαίας κινηματογραφικής καριέρας. Είχε γίνει διεθνώς γνωστός για το ρόλο του ως Μπάρι Λέβινσον στο αντιπολεμικό έπος «Good Morning Vietnam» («Καλημέρα Βιετνάμ») του 1987. Έχει επίσης κατακτήσει το κοινό σε όλο τον κόσμο με μεγάλες ερμηνείες όπως ο ρόλος του λαμπρού παιδαγωγού στον «Κύκλο των Χαμένων Ποιητών» και στην οικογενειακή κωμωδία «Mrs Doubtfire».

Η απόλυτη, όμως, δικαίωση για την καριέρα του ήρθε μετά τη συνεργασία του με τους πρωτοεμφανιζόμενους τότε Ματ Ντέιμον και Μπεν Άφλεκ στον «Ξεχωριστό Γουίλ Χάντινγκ». Ενσαρκώνοντας τον Σον Μαγκουάιρ, τον σοφό αλλά πικρόχολο ψυχίατρο της ιδιοφυΐας Γουίλ Χάντινγκ (Ματ Ντέιμον), κέρδισε το πρώτο του Όσκαρ για τον Β' Ανδρικό Ρόλο.

Με μία καριέρα 30 ετών, κατά τη διάρκεια της οποίας απέσπασε πάνω από 40 βραβεία, μεταξύ των οποίων και το Όσκαρ, ο Γουίλιαμς ήταν αναμφισβήτητα ένας από τους σημαντικότερους ηθοποιούς της γενιάς του και έμπνευση για τις επόμενες…

Ας θυμηθούμε κάποιους από τους σημαντικότερους ρόλους του... Σίγουρα θα μας λείψει...

«Ποπάυ»

«Cadillac Man»

«Καλημέρα Βιετνάμ»

«Insomnia»

«Μία νύχτα στο μουσείο»

«Τζουμάντζι»

«Mrs. Doubtfire»

«Σκοτεινός Θάλαμος»

«Ο Μπάτλερ»

«Τελική πράξη»

«Ο Κύκλος των Χαμένων Ποιητών»

«Ο ξεχωριστός Γουίλ Χάντινγκ»

«Θα σε βρω στον Παράδεισο»

ΕΚΔΟΘΗΚΕ ΝΕΟ ΤΕΥΧΟΣ ΤΟΥ
ΜΙΚΡΟΥ ΚΑΟΥ-ΜΠΟΫ!

Εσύ, το απέκτησες;