Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ιστορία Φαρ-Ουέστ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ιστορία Φαρ-Ουέστ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Παρασκευή 13 Μαρτίου 2015

Το αρχείο της Άγριας Δύσης 5: Ο Τζερόνιμο


Geronimo - Τζερόνιμο
(16 Ιουνίου 1829 - 17 Φεβρουαρίου 1909)

Ο διάσημος Ινδιάνος πολεμιστής που πολέμησε εναντίον του Μεξικού και των ΗΠΑ για την επέκταση των εδαφών των Ινδιάνων Απάτσι, κατά την διάρκεια των "Πολέμων των Απάτσι". Το όνομα "Geronimo" του δόθηκε κατά τη διάρκεια μιας μάχης με στρατιώτες του Μεξικού.

Τον Ιούνιο του 1829 στο φαράγγι Ντοντογιόν, κοντά στον ποταμό Γκίλα της Αριζόνας, γεννιέται το τέταρτο παιδί μιας 10μελούς οικογένειας της φυλής των Απάτσι με το όνομα Μπεντονκόχε, που σημαίνει «Αυτός που χασμουριέται». Ο παππούς του, Μάκο, ήταν αρχηγός της φυλής αυτής. Είχε τρία αδέρφια και τέσσερις αδερφές. Ο μικρός, που πήρε στη συνέχεια το όνομα Τζερόνιμο, από μικρός έδειξε ότι δεν του άρεσε καθόλου να χασμουριέται, αφού ήταν ιδιαίτερα δραστήριος. Έμαθε την ιστορία της φυλής του, έμαθε να πολεμάει και να κυνηγάει ενώ έδειχνε από μικρός τα ηγετικά του προσόντα. Ο Τζερόνιμο βίωσε όπως και οι πρόγονοί του την προσπάθεια των «λευκών» (Ισπανών στην αρχή και Βορειοαμερικανών στη συνέχεια) να προσαρτήσουν τις περιοχές όπου ζούσαν οι Απάτσι, οι οποίοι όλα αυτά τα χρόνια αντιστέκονταν σθεναρά. Το 1846, σε ηλικία 17 ετών, ο Τζερόνιμο γίνεται μέλος του πολεμικού συμβουλίου της φυλής, ενώ ταυτόχρονα επιδεικνύει ιδιαίτερη μαχητικότητα σε μάχες και επιδρομές που γίνονταν κυρίως σε περιοχές του Μεξικού. Ερωτεύεται μια όμορφη Ινδιάνα ονόματι Αλόπη, την παντρεύεται και αποκτούν τρία παιδιά, ζώντας μια απλή και ήσυχη οικογενειακή ζωή.


Ο Geronimo με την δεύτερη οικογένειά του

Ήταν γραφτό, όμως, να αλλάξουν όλα το 1858, όταν μέλη της φυλής, ανάμεσά τους και ο Τζερόνιμο με ολόκληρη την οικογένειά του, ξεκινούν εμπορικό ταξίδι για να πουλήσουν διάφορα προϊόντα τους. Εκείνη την εποχή υπήρχε ειρήνη τόσο με τις διάφορες φυλές των γύρω περιοχών όσο και με τους Μεξικανούς. Στις 6 Μαρτίου 1858 σταματούν στην πόλη Κασκιγέ για εμπορικές συναλλαγές αφήνοντας τα γυναικόπαιδα σε έναν πρόχειρο καταυλισμό λίγο έξω από την πόλη. Μία ομάδα από 400 περίπου Μεξικανούς στρατιώτες επιτίθενται στον καταυλισμό σκοτώνοντας όσους βρίσκουν εκεί, συμπεριλαμβανομένης ολόκληρης της οικογένειας του Τζερόνιμο (την σύζυγό του, τα παιδιά του και την μητέρα του). Ο ίδιος επιστρέφει στην εστία του, βάζει φωτιά σε όλα του τα υπάρχοντα και για έναν χρόνο μένει βυθισμένος σε κατάθλιψη. Ο αρχηγός της φυλής του τον έστειλε στην φυλή ενός άλλου διάσημου Απάτσι πολεμιστή, του Κοτσίσε, για να ζητήσει βοήθεια για να προκληθούν αντίποινα στους Μεξικανούς. Εμφανίζεται ξαφνικά ύστερα από έναν χρόνο και ζητεί από διάφορες φυλές να ξεθάψουν το τσεκούρι του πολέμου!


Πήρε το όνομά του από τους Μεξικανούς, διότι ενώ επιτέθηκε σε Μεξικανούς στρατιώτες οπλισμένος μόνο με ένα μαχαίρι, ήταν τόσο βίαιος, που εκείνοι προσεύχονταν στον Άγιο Ιερώνυμο (Jeronimo), καθώς ήταν έκπληκτοι από αυτό.
Το 1874 οι αμερικανικές αρχές υποχρεώνουν 4.000 Απάτσι να εγκαταλείψουν τις πατρογονικές τους εστίες και τους στέλνουν σε έναν καταυλισμό, σε μια άγονη περιοχή της Αριζόνας.
Οι αγανακτισμένοι και πεινασμένοι Ινδιάνοι, μην έχοντας πλέον άλλη διέξοδο, είναι υποχρεωμένοι να πολεμήσουν. Με ηγέτη τον Τζερόνιμο οι Απάτσι μάχονται με αγριότητα. Το 1878 ο διοικητής της περιοχής, συνταγματάρχης Τζορτζ Κρουκ, καταφέρνει να πείσει τους Ινδιάνους να σταματήσουν να πολεμούν. Οι διάδοχοί του, όμως, ασκούν κάκιστη διοίκηση υποχρεώνοντας και πάλι τον Τζερόνιμο και τους χιλιάδες συντρόφους του να πάρουν τα όπλα. Με τον καιρό ο Τζερόνιμο μένει να πολεμάει μόνος του μαζί με 35 άνδρες, 8 παιδιά και περίπου 100 γυναίκες οι οποίοι συνεχίζουν να πιστεύουν στον αγώνα του. Στο κυνήγι του ρίχνονται χιλιάδες στρατιώτες, ώσπου κάποια στιγμή εντοπίζεται. Έρχεται σε επαφή με τον στρατηγό Μάιλς, που ήταν ο μοναδικός ίσως λευκός στον οποίο ο Τζερόνιμο είχε κάποια εμπιστοσύνη.


Ο Geronimo φωτογραφίζεται με μια μικρή ομάδα πολεμιστών του στο βόρειο Μεξικό, 1886

Ύστερα από 20 χρόνια αντάρτικου ο Τζερόνιμο έχει κουραστεί και θέλει να επιστρέψει στην πατρίδα του και στους ανθρώπους της φυλής του για να ζήσει ειρηνικά. Ερχεται σε συμφωνία με τον στρατηγό να σταματήσει να πολεμάει, με τον όρο να παραχωρήσουν στον ίδιο και στους συντρόφους του μια περιοχή στην οποία θα υπήρχε ό,τι χρειάζονταν για να ζήσουν. Παραδίδεται, αλλά αντί να τον πάνε εκεί όπου του υποσχέθηκαν τον στέλνουν σε φυλακές καταναγκαστικών έργων στη Φλόριντα, όπου παραμένει για δύο χρόνια.
Στη συνέχεια μεταφέρεται ταπεινωμένος στο Φορτ Σιλ της Οκλαχόμας, χωρίς να έχει δικαίωμα επιστροφής στην αγαπημένη του Αριζόνα. Εκεί προσπαθεί να «σωφρονισθεί» μαθαίνοντας το τρόπο ζωής των λευκών αλλά σύντομα αντιλαμβάνεται ότι η διαφορά της κουλτούρας είναι τόσο μεγάλη και οι διαφορές τόσο πολλές που γρήγορα εγκαταλείπει την προσπάθεια. Το μόνο που του επέτρεψε το υπουργείο Πολέμου ήταν να πουλάει φωτογραφίες του για να βγάζει τα προς το ζην, κάτι που για αυτόν ήταν επίσης ατιμωτικό, αφού κατάλαβε ότι είχε πλέον μετατραπεί σε «τουριστικό» αξιοθέατο.


Κατά τα ύστερα χρόνια της ζωής του έγινε διάσημος από δημόσιες εμφανίσεις, όπως στην Παγκόσμια Έκθεση του 1904 στο Σαιντ Λούις. Οδήγησε την παρέλαση του προέδρου Θίοντορ Ρούζβελτ κατά την ορκωμοσία του το 1905. Η αυτοβιογραφία του, η οποία υπαγορεύτηκε από τον ίδιο τον Τζερόνιμο στον Σ. Μ. Μπάρετ, κυκλοφόρησε το 1905. Ο ηλικιωμένος Ινδιάνος, καταλαβαίνοντας ότι το τέλος του δεν ήταν μακριά, διηγήθηκε την ιστορία του στον Σ. Σ. Μπάρετ, αναφέροντας τις απόψεις του για την αντιμετώπιση που είχαν οι ερυθρόδερμοι. Ο ίδιος ευχαρίστησε τον πρόεδρο των ΗΠΑ που επέτρεψε την έκδοση της αυτοβιογραφίας του έτσι ώστε να τη διαβάσουν όλοι και να μάθουν τι ακριβώς συνέβη.
Ο Τζερόνιμο πέθανε στις 17 Φεβρουαρίου 1909 στο Φορτ Σιλ της Οκλαχόμα των ΗΠΑ από πνευμονία, ενώ εξομολογήθηκε στον ανιψιό του πως μετάνιωσε για το γεγονός ότι παραδόθηκε. Μεγάλο του όνειρο ήταν να επιστρέψουν οι Ινδιάνοι στις πατρογονικές τους εστίες, πράγμα που δεν συνέβη ποτέ...


Edward S. Curtis, Πορτραίτο του Geronimo, 1905

Μέρος του κειμένου προέρχεται από:
http://www.tovima.gr
http://el.wikipedia.org/


Κυκλοφόρησε νέο συλλεκτικό τεύχος
ΜΙΚΡΟΣ ΣΕΡΙΦΗΣ #1470
Αναζητήστε το στα περίπτερα!

Παρασκευή 6 Μαρτίου 2015

Το αρχείο της Άγριας Δύσης 4: Η Σέντραλ Πασίφικ (Central Pacific)


Η Σέντραλ Πασίφικ ήταν η μια εκ των δύο εταιρειών που ανέλαβαν το τεράστιο έργο ολοκλήρωσης του διηπειρωτικού σιδηροδρόμου των Η.Π.Α.
Ξεκινώντας τη σιδηροδρομική γραμμή από το Σακραμέντο της Καλιφόρνιας, συνάντησε γρήγορα ένα αξεπέραστο εμπόδιο. Έπρεπε να διασχίσει τις βουνοκορφές της Σιέρα Νεβάδα, του φυσικού τείχους που χωρίζει την Καλιφόρνια από την υπόλοιπη ήπειρο.


Ο Τσαρλς Κρόκερ, διευθυντής των εργασιών, στρατολόγησε χιλιάδες Κινέζους μετανάστες, που αποτελούσαν ένα εργατικό δυναμικό συνηθισμένο στις κακουχίες και με μικρές απαιτήσεις σε τροφή και χρήματα. Οι άνθρωποι αυτοί δούλευαν κρεμασμένοι στο κενό, όπου άνοιγαν τρύπες στους βράχους για να τοποθετηθούν τα εκρηκτικά. Έτσι άνοιξε ευκολότερα ο δρόμος για να περάσουν οι γραμμές.


Ο Charles Crocker



Στα ψηλότερα σημεία της οροσειράς χρειάστηκε να κατασκευαστούν ξύλινα τούνελ σε μήκος δεκάδων μιλίων, για να προστατέψουν τις γραμμές από τις χιονοστιβάδες. Συχνά, τα τούνελ αυτά κατέρρεαν πριν πάρουν την τελική τους μορφή και πολλοί εργάτες έβρισκαν τον θάνατο. Ποιος νοιάζονταν, όμως; Το σημαντικότερο ήταν να προχωράει η γραμμή όσο το δυνατόν γρηγορότερα, καθώς ο συναγωνισμός με την Γιούνιον Πασίφικ ήταν ανηλεής.


Ξύλινα τούνελ που βοηθούσαν να παραμένει η γραμμή ανοιχτή,
παρά τις χιονοπτώσεις



Έτσι, μέσα από αμέτρητες δυσκολίες, οι ατμομηχανές της Σέντραλ Πασίφικ σκαρφάλωναν ξεφυσώντας στα βουνά, χάρη στον σιωπηλό μόχθο της γραφικής στρατιάς των Κινέζων, η οποία χάρισε –όπως πολλοί σήμερα υποστηρίζουν– τον σιδηρόδρομο στην Αμερική…


Κυκλοφόρησε νέο συλλεκτικό τεύχος
ΜΙΚΡΟΣ ΣΕΡΙΦΗΣ #1470
Αναζητήστε το στα περίπτερα!

Πέμπτη 26 Φεβρουαρίου 2015

Το αρχείο της Άγριας Δύσης 3: Οι τραπεζίτες και ο διηπειρωτικός σιδηρόδρομος


Ο διηπειρωτικός σιδηρόδρομος ήταν ένα μεγάλο όνειρο, ένα όραμα πολλών σπουδαίων ανθρώπων για πάρα πολλά χρόνια.
Για να γίνει πραγματικότητα, δεν αρκούσε μόνο η πολιτική βούληση των κυβερνώντων. Δημιουργήθηκαν δύο μεγάλες τεχνικές εταιρείες, η Union Pacific και η Central Pacific, με σκοπό να υλοποιήσουν το έργο. Η μια θα ξεκινούσε την γραμμή από τα ανατολικά και η άλλη από τα δυτικά. Επρόκειτο, ουσιαστικά, για μια τεράστια οικονομική επιχείρηση, η οποία θα έπρεπε να έχει την υποστήριξη των μεγάλων τραπεζιτών της εποχής. Οικονομικά τραστ τα οποία αργότερα θα ίδρυαν τις μεγάλες βιομηχανικές αυτοκρατορίες της Αμερικής. Οι επικεφαλής τους ήταν άνθρωποι με μεγάλα σχέδια αλλά και αδίστακτοι.


Κινέζοι εργάτες δουλεύουν για την Central Pacific
στα εργοτάξια της Σιέρρα Νεβάδα


Επετειακό γραμματόσημο των Η.Π.Α. για την συμπλήρωση 75 χρόνων από την ολοκλήρωση της γραμμής (1944)

Οι «πόλεμοι» που έκαναν μεταξύ τους για την οικονομική κυριαρχία, έγραψαν μια ολόκληρη ιστορία και επηρέασαν τα γεγονότα της Δύσεως. Ενώ εκεί κάτω χιλιάδες άνθρωποι μοχθούσαν και πέθαιναν για να κατακτήσουν μέτρο-μέτρο την ήπειρο, στα πολυτελή γραφεία της Ανατολής, πρόσωπα όπως ο Τζιμ Φισκ, ο Ντάνιελ Ντριού, ο Κορνήλιος Βάντερμπιλτ και άλλοι, κινούσαν τα νήματα της οικονομίας.
Αποτέλεσμα όλης αυτής της δραστηριότητας, υπόγειας και φανερής, ήταν η γέννηση νέων πόλεων, η δημιουργία συμμοριών και φυσικά η εξολόθρευση των ινδιάνικων φυλών…


Φωτογραφία-ντοκουμέντο από την ημέρα που ενώθηκε η γραμμή από την Union και την Central Pacific (10η Μαΐου 1869).
Κάτω, καλλιτεχνική απεικόνιση του γεγονότος.


Κυκλοφόρησε νέο συλλεκτικό τεύχος
ΜΙΚΡΟΣ ΣΕΡΙΦΗΣ #1470
Αναζητήστε το στα περίπτερα!

Σάββατο 15 Φεβρουαρίου 2014

Η Κατάκτηση της Δύσης 12


Επεισόδιο 12: Κόκκινος ουρανός (Tarquinio)

Το κόμικς: Καθώς οι Ηνωμένες Πολιτείες βρίσκονται στα πρόθυρα του Εμφυλίου, ένας Μεξικανός φεουδάρχης, ο Don Hernando Guzman, οραματίζεται να επανακτήσει το Τέξας, υπολογίζοντας στη πιθανότητα διάλυσης της Ένωσης. Έτσι, με τη βοήθεια του μιγά Yaqui, εξοπλίζει την παλιά μάστιγα του Τέξας, τους Comanche, και τους αμολάει εναντίον των αποίκων. Ο ranger Daniel Ross αναζητά τη βάση των Comanche όταν πέφτει στα χέρια τους. Ο αρχηγός των Comanche, ο Cielito ο Σημαδεμένος, ενημερώνει τον Ross ότι επίκειται πογκρόμ έναντι των αποίκων και ότι θα τον αφήσει να ζήσει για να δει τα σκαλπ τους. Ο Ross χρησιμοποιεί κάθε ικμάδα της δύναμης του για να δραπετεύσει. Τον ανακαλύπτουν μισοπεθαμένο ο Pat MacDonald και ο Bill Adams που επιστρέφουν στο Τέξας μετά τα γεγονότα στο Lawrence του Kansas.



Την ίδια στιγμή, το ράντσο των MacDonald δέχεται την επίθεση των Comanche, που συνοδεύονται από τον Yaqui και καλούνται να το υπερασπιστούν μόνο η Brenda Adams, η Linda Carter-Ross, σύζυγος του ranger Daniel και ο γερο-Manuel. Ο Pat με τον μικρό Βill και τον Ross γυρίζουν στο ράντσο μόνο και μόνο για να βρουν τη Linda και τον Manuel νεκρούς και την Brenda να έχει απαχθεί από τους Comanche. Έτσι αρχίζει μια διπλή πορεία. Ο Ross (σε μια φρενίτιδα εκδίκησης) και λιγοστοί Rangers εισβάλλουν στο Μεξικό κυνηγώντας τους Comanche του Cielito ενώ ο Pat και ο Bill αναζητούν τον απαγωγέα της Brenda, που δεν είναι άλλος από τον Yaqui. Στο τέλος οι Rangers καταλύουν την αυτοκρατορία του φεουδάρχη Guzman και ο Pat ξαναβρίσκει την Brenda. Συγκλονισμένος από την περιπέτεια της, της υπόσχεται ότι στο εξής δεν θα την αφήσει ξανά μόνη της και της ζητάει να γίνει γυναίκα του...



Παρατηρήσεις: Σε μεγάλη φόρμα ο D’ Antonio παρουσιάζει μια εκπληκτική ιστορία πάθους και εκδίκησης. Ο μιγάς Yaqui είναι ίσως ο απόλυτος «κακός» της σειράς. Ο Θάνατος της Linda Ross είναι από τις πιο συγκινησιακά φορτισμένες στιγμές της «Κατάκτησης» και προετοιμάζει το έδαφος για την κατάληξη της τραγωδίας του Daniel Ross στο επόμενο τεύχος. Έντονη συγκίνηση και για το θάνατο του γερο-Manuel, ο οποίος ήταν με τους MacDonald από τότε που ο Pat ήταν μικρό παιδάκι. To όνομα Pilar, της φιλενάδας του Yaqui, είναι το όνομα της ηρωίδας στην ταινία Comancheros (1962). Το κόλπο του Ross να εισβάλει στο ράντσο του Guzman χρησιμοποιώντας τα μοσχάρια ως πολιορκητικό κριό μπορείτε να το δείτε να εφαρμόζεται και στον κινηματογράφο από τον John Wayne στην ταινία "Chisum".


Ορισμένα πράγματα για τους Comanche του Texas, για τους οποίους μιλήσαμε και στην παρουσίαση του τεύχους 4. Οι Comanche, λοιπόν, κάποτε φαίνεται πως ήταν μέρος της μεγαλύτερης φυλής των Shoshone και ζούσαν βόρεια στο Wyoming και στο βόρειο Colorado. Αυτό διαφαίνεται εύκολα από μια απλή αντιπαράθεση της γλώσσας των δύο φυλών. Στην ουσία, η γλώσσα των Comanche είναι μια διάλεκτος της γλώσσας των Shoshone. Για να εγκατασταθούν στις νότιες πεδιάδες και στο Texas Panhandle (λέγεται έτσι το βόρειο τετραγωνικό κομμάτι του Texas που εισχωρεί μέσα στην Oklahoma), πρέπει να έδιωξαν από κει τους Pueblo, τους Jumano και τους Apache των πεδιάδων. Αυτό και μόνο μας δείχνει ότι ήταν δεινοί πολεμιστές. Αληθινοί Δωριείς! Στο Texas πρέπει να έφθασαν όχι πολύ αργότερα από τους Ισπανούς, γύρω στα 1700 ή και αργότερα. Πάντως, μέχρι τα μέσα του 18ου αιώνα, βρίσκονταν διάσπαρτοι στο εσωτερικό του Texas, φθάνοντας μέχρι το ύψος του σημερινού Austin. Στις αρχές του 19ου αιώνα πρέπει να υπήρχαν γύρω στους 45.000 Comanche, αν και υπάρχουν και εκτιμήσεις που μιλούν για πολύ λιγότερους.
Στη σελίδα 35, επίσης, βλέπουμε κάποιους Comanche να συζητούν με δέος για τα πνεύματα. Παρόλο που οι Comanche δεν πίστευαν σε κάποιο θεό ή θεούς, εκτιμούσαν πως ο περιβάλλων κόσμος έβριθε πνευμάτων που είχαν «μαγικές» δυνάμεις, την εύνοια των οποίων αναζητούσαν.


Το άλογο οι Comanche το έμαθαν από τους Pueblo ή τους Ισπανούς, γύρω στο 1680 και σύντομα έγινε βασικό και αναπόσπαστο μέρος της κουλτούρας τους. Θεωρούνταν οι καλύτεροι Ινδιάνοι ιππείς και οι καλύτεροι έφιπποι πολεμιστές (με δεύτερους ίσως τους Cheyenne). Λέγεται πως ήταν οι Comanche που κράτησαν τους Ισπανούς κατακτητές στα όρια του Rio Grande μην επιτρέποντας τους να ανέβουν πάνω από το Texas. Οι Comanche ήταν επίσης αυτοί που έδιωξαν τους Ute και τους Apache από τις πεδιάδες. Ενώ κατανίκησαν σε μάχες τόσο τους Osage όσο –επανειλημμένα- και τους Pawnee. Με τους γειτονικούς Wichita ήταν παραδοσιακοί σύμμαχοι, όπως και με τους Kiowa από το 1810 και μετά. Οι Comanche, όπως και οι Wichita, αποδεκατίστηκαν από επιδημία ευλογιάς το 1781. Η ευλογιά ξαναχτύπησε τους Comanche το 1839 και το 1848. Μέχρι το 1851 δεν υπήρχαν πια παρά 12.000 Comanche.


Το 1840 ο αρχηγός Buffalo Hump έκανε τεράστιες επιδρομές στο Texas σκοτώνοντας εκατοντάδες αποίκους. Σε απάντηση οι Τεξανοί δημιουργούν τους Texas Rangers. Αυτή η σύρραξη του 1840 έχει μείνει γνωστή ως ο "Πόλεμος των Comanche", αλλά δεν προσεγγίζεται από τον D’Antonio στη σειρά της Κατάκτησης. Ο Cielito κάνει αναφορά σε κάποια μάχη στο Mesa Verde (σελ. 34) αλλά στα διάφορα χρονολόγια των Comanche δεν καταγράφεται τίποτα σχετικό. Το Mesa Verde (Πράσινο Οροπέδιο) είναι σήμερα εθνικό πάρκο.
Οι Comanche ήταν μοιρασμένοι σε 12 γκρουπ (bands) που κάθε ένα είχε το δικό του αρχηγό (Chief). Τέτοια γκρουπ ήταν οι Quahadis, οι Penatekas, οι Noconis, οι Yamparikas, οι Kotsotekas, οι Tanima, οι Tenawa κλπ. Ιδιαίτερη συναίσθηση της ενότητας της φυλής τους δεν είχαν (όπως είχαν οι Kiowa για παράδειγμα ή οι Arapaho). Σπάνιες ήταν οι περιπτώσεις που κάποια γκρουπ Comanche συνεργάζονταν μεταξύ τους. Σπάνιες ωστόσο ήταν και οι περιπτώσεις που συγκρούονταν μεταξύ τους. Οι αρχηγοί των φυλών ήταν πάντα καλοντυμένοι, ήξεραν κάποια ξένη γλώσσα (κυρίως ισπανικά), ήταν άσοι στο εμπόριο και γενικά είχαν μεγάλο κύρος (βλ. για παράδειγμα τον τρόπο με τον οποίο θίγεται ο Cielito όταν ο Guzman του μιλάει με περιφρόνηση). 


Χάρτης στον οποίο σημειώνεται η περιοχή
που δρούσαν οι Κομάντσι

Βέβαια οι Comanche είχαν την κακή συνήθεια να εμπορεύονται πράγματα που είχαν κλέψει ή και ανθρώπους που είχαν απαγάγει. Αυτό μπορεί να ήταν ένα χούι που το ανέχονταν, μη μπορώντας να κάνουν αλλιώς οι Ισπανοί, αργότερα οι Μεξικάνοι και οι Pueblo, κάθισε όμως πολύ βαρύ στο στομάχι των Αγγλοσαξόνων αποίκων του 19ου αιώνα. Οι Τεξανοί, μέχρι το 1858 είχαν εξοντώσει τουλάχιστον τις εφτά από τις δώδεκα bands των Comanche και είχαν εισβάλει στην αναγνωρισμένη περιοχή τους, την Comancheria, σκοτώνοντας αδιακρίτως πολεμιστές και γυναικόπαιδα. Το 1860 πλέον μόλις 8.000 ιθαγενείς θεωρείται ότι υπήρχαν ακόμα εντός των ορίων της Πολιτείας του Texas.

ΞΕΝΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ


Collana Rodeo 23 (Ιταλία)


Storia del West 14 (Ιταλία)


Raccolta Storia Del West 7 (Ιταλία)


La Route de l' Ouest 108 (Γαλλία)


Historia del Oeste 12 (Ισπανία)


תולדות המערב הפרוע 14 (Ισραήλ)


Il Selvaggio West 14 (Ιταλία)


Divlji Zapad 7 (Σερβία)


Zlatna Serija 67 (Γιουγκοσλαβία)


Pionér II nr 14 (Νορβηγία)

Παραθέτουμε και το παρακάτω εξώφυλλο που προέρχεται από το περιοδικό טקס (Ισραήλ), το οποίο, όμως, δημοσίευε περιπέτειες του Τεξ Ουίλερ και όχι της "Κατάκτησης"! Αυτό ήταν και το μοναδικό εξώφυλλο της σειράς που χρησιμοποίησε ο εκδότης.


Και το ταξίδι για την
Κατάκτηση της Δύσης,
συνεχίζεται...

Έρευνα-κείμενα: CrazyHorse (κατά κόσμον, Μανώλης Εργαζάκης)
Επισκεφθείτε την ιστοσελίδα της "Κατάκτησης": http://kataktisidisis.blogspot.gr/
Επιμέλεια εικονογράφησης-παρουσίασης: adamsjim
Για το blog του CLUB ΦΙΛΩΝ "ΜΙΚΡΟΣ ΣΕΡΙΦΗΣ", 2014
http://mikrosserifis.blogspot.gr/

ΈΡΧΕΤΑΙ ΝΕΟ ΤΕΥΧΟΣ ΤΟΥ
ΜΙΚΡΟΥ ΚΑΟΥ-ΜΠΟΫ!
Εσύ, εξασφάλισες αντίτυπο;

Δευτέρα 15 Ιουλίου 2013

Εμείς προτείνουμε... 175 - Οι Αδελφοί Ντάλτον (Μυθιστόρημα)


«Μην περιμένετε άψογη λογοτεχνία σε αυτό το βιβλίο, έτσι κι αλλιώς δεν του χρειάζεται. Σας διαβεβαιώ, όμως, ότι κάθε γεγονός το οποίο εμπεριέχεται και αφορά εμένα και τα αδέρφια μου είναι απόλυτα αληθές σε κάθε λεπτομέρειά του και είναι η πρώτη αληθινή και η μόνη αυθεντική ιστορία που έχει γραφτεί ποτέ για εμάς…»
Emmett Dalton

Πολλές συμμορίες της Άγριας Δύσης κατάφεραν να γίνουν μύθοι, καμία όμως δεν κατάφερε να φτάσει την Συμμορία των Ντάλτον. Η ιστορία τους είναι μοναδική όχι μόνο για τις παράτολμες ληστείες τους αλλά και για τον τρόπο που πέρασαν στην παρανομία: ξεκινώντας ως εκπρόσωποι του νόμου, αυτός τους γύρισε την πλάτη, αναγκάζοντάς τους να γίνουν εγκληματίες.
Τι πραγματικά έγινε; Πόσο σίγουροι είστε ότι θα κάνατε κάτι διαφορετικό αν ήσασταν στη θέση τους;
Το βιβλίο αυτό, γραμμένο το 1918, αποτελεί την πρώτη ολοκληρωμένη καταγραφή ενός παρανόμου της Άγριας Δύσης. Είναι η πραγματική ιστορία των διαβόητων Αδελφών Ντάλτον, όπως δεν ειπώθηκε ποτέ, από τον Έμμετ… τον «Ψηλό» της συμμορίας.

Ο συγγραφέας: Ο Έμμετ Ντάλτον γεννήθηκε στις 3 Μαΐου του 1871. Όντας ο μικρότερος γιός της οικογένειας Ντάλτον, ακολούθησε τα βήματα των αδελφών του. Πέρασε στη παρανομία, συμμετείχε σε ληστείες τρένων και σε άλλες δραστηριότητες της συμμορίας στην αμερικανική Άγρια Δύση.
Επιπλέον, πήρε μέρος στην τελευταία αποτυχημένη διπλή ληστεία τραπεζών που επιχείρησε η συμμορία, το 1892, στο Kansas. Τέσσερεις πέθαναν στη συμπλοκή, όμως, ο Έμμετ επιβίωσε παρά τις 23 σφαίρες που δέχθηκε. Καταδικάστηκε σε ισόβια, αλλά δεκατέσσερα χρόνια μετά του δόθηκε αμνηστεία. Πατώντας πάνω στην κακή του φήμη, κατάφερε να γίνει συγγραφέας και ηθοποιός του Hollywood.
Πέθανε σε ηλικία 66 ετών, στις 13 Ιουλίου του 1937.

Εκδόσεις: Πηγή
Συγγραφέας: Emmett Dalton
Διαστάσεις: 14 x 21 cm
Σελίδες: 252
Τιμή: 14,00€

2013
50 ΧΡΟΝΙΑ ΜΙΚΡΟΣ ΚΑΟΥ-ΜΠΟΫ
40 ΧΡΟΝΙΑ ΜΙΚΡΟΣ ΑΡΧΗΓΟΣ
ΤΑ ΔΥΟ ΘΡΥΛΙΚΑ ΠΕΡΙΟΔΙΚΑ

Τετάρτη 23 Ιανουαρίου 2013

Ο χάρτης του Λούκυ Λουκ


ΧΑΡΤΗΣ ΤΟΥ ΛΟΥΚΥ ΛΟΥΚ - LUCKY LUKE IM WILDEN WESTEN

Ο χάρτης που δημοσιεύουμε σήμερα προέρχεται από μια παλιά γερμανική έκδοση και περιλαμβάνει όλες τις Πολιτείες των Η.Π.Α. και τα μέρη που έδρασε ο μοναχικός κάου-μπόυ, που δημιούργησε το 1946 ο Βέλγος Morris.
Επίσης, περιέχει φωτογραφίες και ιστορικά στοιχεία από σημαντικά γεγονότα της εποχής της Άγριας Δύσης.
Ένα πολύ όμορφο και συλλεκτικό κομμάτι που το δημοσιεύουμε σε υψηλή ανάλυση, ώστε -αφού το αποθηκεύσετε στον υπολογιστή σας- να μπορείτε να κάνετε μεγέθυνση και να το απολαύσετε (ή ακόμα και να το διαβάσετε, εφόσον γνωρίζετε γερμανικά). Επίσης, μπορείτε να το χρησιμοποιήσετε και σαν wallpaper στην επιφάνεια εργασίας σας.
Ο χάρτης προέρχεται από την προσωπική συλλογή του αγαπημένου φίλου, Βαγγέλη Σαΐτη.

2013
50 ΧΡΟΝΙΑ ΜΙΚΡΟΣ ΚΑΟΥ-ΜΠΟΫ
40 ΧΡΟΝΙΑ ΜΙΚΡΟΣ ΑΡΧΗΓΟΣ
ΤΑ ΔΥΟ ΘΡΥΛΙΚΑ ΠΕΡΙΟΔΙΚΑ

Κυριακή 16 Δεκεμβρίου 2012

Η Κατάκτηση της Δύσης 11


Επεισόδιο 11: ΚΑΝΣΑΣ (Tarquinio)

Το κόμικς: Ενώ πληθαίνουν στο Βορρά οι φωνές ενάντια στο δουλοκτητικό καθεστώς των Νότιων Πολιτειών, ο νεαρός Bill Adams ξεκινάει άλλη μια μέρα δουλειάς στο αγρόκτημα των MacDonald, στο Texas. Τη γαλήνη του διακόπτει η ξαφνική εμφάνιση δυο φυγάδων. Ένας από τους γιους του John Brown, o Elia, τραυματίας στο πόδι και ένας νεαρός έγχρωμος, o Abele. Έντρομοι και οι δυο ζητούν καταφύγιο από τον Bill μιας και καταδιώκονται από κατ' επάγγελμα διώκτες σκλάβων. O Bill, πρώτα τους κρύβει και μετά αναλαμβάνει να τους φυγαδεύσει μέχρι το Kansas. Σύντομα, ωστόσο, τα «κυνηγόσκυλα» του Simon Slade θα βρεθούν πάλι στο κατόπι τους. Η καταδίωξη θα λήξει μετά από ένοπλη αναμέτρηση αλλά νέα δεινά περιμένουν τον Bill και την παρέα του αφού πέφτουν στα χέρια της τοπικής φυλής ιθαγενών, των Wichita! Ο Abele θα είναι αυτός που θα τους βγάλει από τη δύσκολη θέση και η πορεία προς το Kansas συνεχίζεται πλωτά κατά μήκος του ποταμού Arkansas.


Ωστόσο, η διαρκής ιδεολογική σύγκρουση ανάμεσα στον πασιφιστή Adams και τον ακτιβιστή Elia, έχει ως αποτέλεσμα την αποχώρηση του γιου του Brown από την παρέα. Συνεχίζοντας την πορεία τους ο Bill και ο Abele πέφτουν πάνω σε έναν νεαρό που τους συστήνεται ως «Άγριος» Bill! Ο ξανθομάλλης νεαρός θα πάρει μαζί του τους δυο φυγάδες. Όταν οι τελευταίοι ενημερώνονται για την απόφαση των δουλεμπόρων να χτυπήσουν το Lawrence, αφήνουν τον Hickok για να ειδοποιήσουν τους κατοίκους. Μόνο o Abele θα φτάσει στο Lawrence όμως, αφού ο Bill πέφτει στα χέρια των υπέρμαχων της δουλείας. Στο Lawrence βρίσκεται κι ο Pat MacDonald, ο οποίος τη στιγμή που ετοιμάζεται να αναχωρήσει βλέπει την κόλαση να ξεσπά.


Οι Νότιοι επιτίθενται και χάνει η μάνα το παιδί και το παιδί τη μάνα! Κυριολεκτικά! Μετά τη λεηλασία της πόλης εισέρχονται σε αυτή οι οπαδοί του John Brown με επικεφαλής τον ίδιο και τον γιο του, Samuel. Ο Brown ορκίζεται εκδίκηση και ο MacDonald με τον Abele θα πάνε μαζί του αναζητώντας τον Bill Adams. Το παιδί θα σωθεί τελικά αλλά ο MacDonald θα διαπιστώσει ότι οι μέθοδοι του John Brown δεν απέχουν πολύ από αυτές των αντιπάλων του.


Ο Αβραάμ Λίνκολν εμφανίζεται σε αυτό το τεύχος. Την εποχή εκείνη ήταν ακόμη ένας άσημος επαρχιώτης δικηγόρος...


Η σημαία του Κάνσας

Παρατηρήσεις: Το Kansas αναγνωρίστηκε ως περιοχή («territory») των ΗΠΑ το 1854. Η πράξη αναγνώρισής του έκανε λόγο για τη δυνατότητα των κατοίκων της περιοχής να επιλέξουν αν επιθυμούν να εισέλθουν στις ΗΠΑ ως Πολιτεία που αναγνωρίζει το θεσμό της δουλείας (slave state) ή που δεν τον αποδέχεται (free state). Αμέσως άρχισαν να εισρέουν στο Kansas ακτιβιστές υπέρμαχοι και αντίμαχοι της δουλείας (κυρίως από το διπλανό Missouri) και από το 1854 μέχρι το 1858 έγιναν τόσες πολλές συγκρούσεις στην περιοχή ώστε αυτή ονομάστηκε «Ματωμένο Κάνσας». Το Missouri ήταν μια slave state και είχε τον εύλογο φόβο πως αν το Kansas δεν αποδεχόταν τη δουλεία, όλοι οι σκλάβοι τους θα επιχειρούσαν να το σκάσουν προς τα εκεί. Το Lawrence ήταν το προπύργιο των αμπολισιονιστών κι έτσι δέχθηκε τη μήνιν των υπερμάχων της δουλείας δύο φορές, μια το 1855 (The Sacking of Lawrence) και μια καταμεσής του εμφυλίου, το 1863 (The Lawrence Massacre / βλ. τεύχος 25 της σειράς με τίτλο «Οι Αντάρτες»). Οι D’ Antonio και Tarquinio επιτυγχάνουν μια συγκλονιστική εικονογράφηση της πρώτης επιδρομής πλην ωστόσο είναι μάλλον υπερβολικοί καθώς το εύρος των καταστροφών και των νεκρών που παρουσιάζουν, αντιστοιχούν μάλλον στη δεύτερη επιδρομή.


Επάνω, το Lawrence σε φωτογραφία του 1856.

Κάτω, η λεηλασία του Lawrence, από γκραβούρα της εποχής.


Ουσιαστικά οι διώκτες του Abele έχουν το νόμο με το μέρος τους στην προσπάθειά τους να ξαναπιάσουν τον μικρό φυγά, καθώς ο Νόμος «Περί φυγάδων σκλάβων» του 1850, διευκόλυνε τους ιδιοκτήτες σκλάβων να συλλάβουν τους πρώην δούλους τους ή ακόμα να αρπάζουν όποιον μαύρο ήθελαν λέγοντας απλά ότι είχε δραπετεύσει!
O φονταμενταλιστής John Brown ξεκίνησε το, θεόπνευστο όπως έλεγε, ένοπλο αγώνα του για την απελευθέρωση των νέγρων το 1855 και ήδη τον επόμενο χρόνο πραγματοποίησε μεγάλη και αιματηρή επιδρομή εναντίον υπέρμαχων της δουλείας στο Kansas.


Ο John Brown, στα 1859

Παρουσιάστηκε ως ήρωας από τις εφημερίδες του Βορρά και βρισκόταν σε συνεχείς διαβουλεύσεις με αρκετούς γερουσιαστές. Η αγνότητα των κίνητρων του έχει αμφισβητηθεί κατά καιρούς από ιστορικούς. Ωστόσο τελικά ο Brown πέρασε στην ιστορία των ΗΠΑ ως γνήσιος αμερικάνος πατριώτης. Αρκεί να αναλογιστούμε πως οι αρχικοί στίχοι του πασίγνωστου στρατιωτικού εμβατηρίου των ΗΠΑ «Glory, Glory, Hallelujah» αναφερόταν στον John Brown. Το ίδιο το εμβατήριο λεγόταν John Brown’s Body και ξεκινούσε ως εξής:
John Brown's body lies a-mouldering in the grave; (x 3) / His soul's marching on! / Glory, Glory, Hallelujah! / Glory, Glory, Hallelujah!
Ο John Brown είχε 20 παιδιά, αλλά γιους με τα ονόματα που χρησιμοποιεί ο D’Antonio (Elia, Samuel) δεν είχε. Στη σειρά της "Κατάκτησης" εμφανίζεται ακόμη μια φορά, στο τεύχος 16, οπότε θα έχουμε την ευκαιρία να ξαναμιλήσουμε γι’ αυτόν.
Ο James Butler Hickok γεννήθηκε το 1837 στο Homer του Illinois, νοτιοδυτικά του Chicago (το Homer από το 1860 πήρε το όνομα Troy Grove). Τα μαλλιά του ήταν καστανοκόκκινα και όχι ξανθά όπως παρουσιάζονται στη σειρά της Κατάκτησης. Οι περισσότεροι ωστόσο λένε ότι το κύριο χαρακτηριστικό της εμφάνισης του ήταν τα διαπεραστικά μάτια του. Από μικρός διάβαζε τις ιστορίες των ανθρώπων των συνόρων και λαχταρούσε μια ζωή σαν τη δική τους. Πρότυπό του ήταν ο Kit Carson.


Ο Hickok σε σχέδιο του Patrick Nicolle

Ο Hickok ήταν φανατικός αντίμαχος της δουλείας και το πατρικό του στο Illinois λέγεται πως ήταν σταθμός του «Υπόγειου Δικτύου». Λέγεται πως έμαθε το πιστόλι σημαδεύοντας δουλεμπόρους που πλησίαζαν στη φάρμα του πατέρα του. Ο Hickok πράγματι βρισκόταν στο Kansas, αν όχι το 1854, σίγουρα το 1855, όταν η ομοσπονδιακή κυβέρνηση άνοιξε την περιοχή του Arkansas για κτηνοτρόφους και αγρότες. Για τον Hickok θα έχουμε την ευκαιρία να μιλήσουμε πολλές φορές μια και είναι τακτικές οι εμφανίσεις του στη σειρά.
Σε ότι αφορά το υπόγειο δίκτυο (Underground Railroad) δεν υπάρχουν επίσημα αρχεία με τα μέλη του ή τις επιχειρήσεις του. Λέγεται πως το ξεκίνησαν τη δεκαετία του 1840 κουάκεροι από τη Philadelphia που είχαν μετοικήσει στη North Carolina. Ως εμβληματικές μορφές του αναφέρονται ο κουάκερος Levi Coffin και η πρώην σκλάβα Harriet Tubman. Κυρίως -και για ευνόητους λόγους- βοηθούσε σκλάβους από τον Άνω Νότο: το Kentucky, τη Virginia και το Maryland.


Οι Wichita το 1854 ζούσαν ακόμα στο βόρειο Texas, σύντομα ωστόσο, το 1859, θα αναγκαστούν να μετακινηθούν στην Oklahoma και αργότερα στο Νότιο Kansas.

ΞΕΝΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ


Collana Rodeo 19 (Ιταλία)


Epopeia Tri 11 (Βραζιλία)


Storia del West 13 (Ιταλία)


Divljeg Zapada 7 (Κροατία)


Historia del Oeste 11 (Ισπανία)


Pionér 13 (Νορβηγία)

Και το ταξίδι για την
Κατάκτηση της Δύσης,
συνεχίζεται...

Έρευνα-κείμενα: CrazyHorse
Επιμέλεια εικονογράφησης-παρουσίασης: adamsjim
Για το blog του CLUB ΦΙΛΩΝ "ΜΙΚΡΟΣ ΣΕΡΙΦΗΣ"

2012
ΕΤΟΣ ΜΙΚΡΟΥ ΣΕΡΙΦΗ
ΤΑ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΕΡΧΟΝΤΑΙ!
1962-2012
50 ΧΡΟΝΙΑ ΜΙΚΡΟΣ ΣΕΡΙΦΗΣ
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...