Σινεμά και DVD 1 - Inception (2010)

Σενάριο-σκηνοθεσία: Christopher Nolan
Διάρκεια: 148΄
Ηθοποιοί: Leonardo DiCaprio, Joseph Gordon-Levitt, Ellen Page, Ken Watanabe, Cillian Murphy

Είναι αδιαμφισβήτητο γεγονός πως τα τελευταία χρόνια ο αμερικανικός κινηματογράφος χαρακτηρίζεται από την απουσία δυνατών όσο και πρωτότυπων σεναρίων. Αντί αυτού κατακλύζεται από πληθώρα sequels, prequels, μεταφορές μέτριων βιβλίων φαντασίας και ανεμπνευστες κωμωδίες αδυνατώντας να προσφέρει κάτι νέο στον ήδη κορεσμένο θεατή.
Ο Κριστοφερ Νολαν («Memento», «Prestige», «Dark knight») αποτελεί ιδιαίτερη περίπτωση-εξαίρεση σύγχρονου δημιουργού, ο οποίος καθηλώνει το κοινό τόσο με τα συναρπαστικά σενάρια (σε συνεργασία με τον αδελφό του) όσο και με τη νευρώδη σκηνοθετική του μάτια.. Το «Inception» αποτελεί σίγουρα το πλέον φιλόδοξο εγχείρημα του και μια από εκείνες τις ταινίες που θα αποτελούν σημείο αναφοράς από δω και στο εξής για το είδος της φανταστικής περιπέτειας.


Το άκρως ευφάνταστο σενάριο αφόρα τη προσπάθεια μιας ομάδας τυχοδιωκτών οι όποιοι δρουν δημιουργώντας όνειρα και κλέβοντας κάθε είδους μυστικά μέσω αυτών! Προσπαθούν να εμφυτεύσουν μια ιδέα στο μυαλό ενός νεαρού μεγιστάνα ώστε αυτός να πειστεί να διαλύσει την οικονομική αυτοκρατορία του ετοιμοθάνατου πατέρα του. Για να επιτύχουν το σκοπό τους πρέπει να δημιουργήσουν 3 επίπεδα ονείρων (όνειρο μέσα σε όνειρο!) ενώ ταυτόχρονα ο αρχηγός της ομάδας (Λεονάρντο ντι Καπριο) θα πρέπει να καταπολεμήσει (μέσα στα όνειρα) τους προσωπικούς του δαίμονες από το παρελθόν.



Ο Νολαν στήνει ένα αινιγματικό, πολυεπιπεδο όσο και περιπετειώδες σκηνικό ενώ η μοναδική σκηνοθετική του μαεστρία κάνει μια τόσο περίπλοκη και πολυδιάστατη ταινία βατή στο πλατύ κοινό ισορροπώντας ιδανικά στο τεντωμένο σχοινί που ενώνει εμπορικότητα-ποιότητα . Οι σκηνές μάχης σώμα με σώμα στο ξενοδοχείο κρίνονται άκρως εντυπωσιακές και πρωτοποριακές και ήδη θεωρούνται κλασικές. Πραγματικά αξιοθαύμαστο μοντάζ (σίγουρο χαρτί για τα οσκαρ!), εφέ αληθοφανή, δίχως υπερβολές, ευφυείς εναλλαγές από όνειρο σε όνειρο, και μια εμβληματική τελική σεκάνς που έχει δημιουργήσει άπειρες συζητήσεις στα πιο έγκυρα κινηματογραφικά sites ως προς το τι πραγματικά συμβαίνει στο τέλος του έργου!


Να σημειώσουμε εδώ πως υπάρχουν κάποιες διακριτικές επιρροές σε σκηνές από το έργο των Κιουμπρικ («Space Odyssey»), και Ουέλς («Citizen Kane»).
O Λεονάρντο ντι Καπριο, μετά το «Νησί των καταραμένων», παραδίδει άλλη μια έξοχη ερμηνεία πείθοντας έτσι και τους πλέον δύσπιστους για το (αδιαμφισβήτητο) ταλέντο του, ενώ την παράσταση κλέβει και η όμορφη, μικροκαμωμένη Ελεν Πειτζ. Αξίζει επίσης να αναφέρουμε εδώ ότι το στόρι της ταινίας προϋπήρχε στο μυαλό το Νολαν από τα 20 του χρόνια (40 ετών σήμερα). Το «Inception» δεν είναι απλά η καλύτερη ταινία για το 2010, μα μια εκ κορυφαίων δημιουργιών τη τελευταία 10ετια. Και αυτό δεν είναι υπερβολή. Απλά δείτε το…


Χρήστος Νάστος για το Club Φίλων Μικρός Σερίφης

Υπάρχουν βρικόλακες σήμερα;

Το ενδιαφέρον για το μύθο των βρικολάκων έχει αυξηθεί ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια. Ο πρόσφατος ενθουσιασμός για τον αθάνατο που πίνει αίμα ξεκίνησε πιθανότατα μαζί με την πολύ γνωστή νουβέλα της Anne Rice «Συνέντευξη με έναν Βρικόλακα» που δημοσιεύτηκε το 1976 και που ακολουθήθηκε από διάφορα ακόμα βιβλία που αναφέρονται στον κόσμο των βρικολάκων που είχε δημιουργήσει. Ο κινηματογράφος και η τηλεόραση επένδυσε σε μεγάλο βαθμό στη δημοσιότητα που πήρε ο μύθος του βρικόλακα δημιουργώντας ταινίες όπως ο «Δράκουλας» του Coppola, το "Underworld" ή και η ταινία «Συνέντευξη με έναν βρικόλακα» με τους Tom Cruise και Brad Pitt.
Το είδος αυτό είναι πλέον από τα πιο δημοφιλή και σε αυτό βοήθησαν οι τηλεοπτικές σειρές True Blood και Vampire Diaries, αλλά ακόμα περισσότερο η σειρά από νουβέλες της Stephenie Meyer με τίτλο Twilight που αυτή τη στιγμή γνωρίζουν στο Hollywood μεγάλη επιτυχία.
Όταν ένα φαινόμενο όπως αυτό εισχωρεί στη μαζική συνείδησή μας κάποιοι άνθρωποι ξεκινούν να αναρωτιούνται εάν είναι πραγματικό. Ή ακόμα, θα ήθελαν να είναι πραγματικό γιατί τους αρέσει τόσο πολύ η φαντασία. Τι γίνεται λοιπόν; Υπάρχουν πραγματικοί βρικόλακες;


Η ερώτηση για το εάν υπάρχουν ή όχι πραγματικοί βρικόλακες εξαρτάται από τον προσδιορισμό της έννοιας του βρικόλακα. Εάν με τον όρο αυτό εννοούμε το υπερφυσικό πλάσμα που είναι πρακτικά αθάνατο, έχει μακριά νύχια και δόντια με τα οποία μπορεί να ρουφήξει αίμα, αποστρέφεται το φως του ήλιου, μπορεί να μεταμορφωθεί σε άλλα πλάσματα, φοβάται το σκόρδο και τους σταυρούς και μπορεί ακόμα και να πετάξει... τότε μάλλον θα πρέπει να απαντήσουμε πως όχι, δεν υπάρχουν τέτοια πλάσματα. Τουλάχιστον, δεν υπάρχουν επαρκείς ενδείξεις για την ύπαρξή τους. Ένα τέτοιο πλάσμα αποτελεί κατασκεύασμα διηγημάτων, της τηλεόρασης και του κινηματογράφου.
Εάν όμως αφήσουμε κατά μέρος τα υπερφυσικά χαρακτηριστικά, υπάρχουν άνθρωποι που αποκαλούν τους εαυτούς τους βρικόλακες με τον ένα ή τον άλλο τρόπο.


Οι υπερφυσικοί βρικόλακες
Βρικόλακες ως τρόπος ζωής
Κατά κύριο λόγο εξαιτίας της επίδρασης των βρικολάκων στα μέσα (τηλεόραση, κινηματογράφος, κόμικς, κ.λπ.) υπάρχει στον καιρό μας μια υποκουλτούρα βαμπιρισμού που τα μέλη της προσπαθούν να μιμηθούν το στυλ ζωής των φανταστικών ηρώων ή αντιηρώων τους. Υπάρχει ένας βαθμός επικάλυψης με την κοινότητα των γότθων (Goth gothic), εφόσον και οι δύο ομάδες φαίνεται ότι αναζητούν την ενδυνάμωση στο σκοτάδι και στη μυστηριώδη πλευρά των πραγμάτων. Όσοι είναι βρικόλακες μέσω του τρόπου ζωής τους κατά κύριο λόγο φοράνε μαύρα και άλλα αξεσουάρ της βαμπιρικής αισθητικής και τους αρέσει μουσική του τύπου της gothic. Σε πολλές περιπτώσεις μάλιστα, οι άνθρωποι αυτοί δεν ενσαρκώνουν το ρόλο του βρικόλακα μόνο μέσα σε κλαμπ αλλά ο ρόλος αυτός υπάρχει σε ολόκληρο τον τρόπο ζωής τους και συχνά σχηματίζουν εναλλακτικές μεγάλες οικογένειες που μοιάζουν με οικογένειες και φυλές μαγισσών που συχνά συναντάμε σε παιχνίδια ρόλων (RPG) που έχουν ως θέμα τα βαμπίρ.
Αυτό το είδος βρικολάκων δεν ισχυρίζονται ότι έχουν υπερφυσικές δυνάμεις. Και θα ήταν άδικο γι' αυτούς εάν τους χαρακτηρίζαμε απλά ως άτομα που τους αρέσει να ζουν το Halloween ολόκληρο το χρόνο. Παίρνουν τον τρόπο ζωής τους στα σοβαρά καθώς τους εκπληρώνει κάποια εσωτερική, ακόμα και πνευματική, ανάγκη.


Οι κόκκινοι (sanguine) βρικόλακες
Οι κόκκινοι βρικόλακες μπορεί να ανήκουν στις ομάδες των βρικολάκων που θεωρούν την ιδιότητα αυτή ως τρόπο ζωής όπως αναφέρθηκε πιο πάνω, αλλά προχωράνε τη φαντασία ένα βήμα πιο πέρα πίνοντας στην πραγματικότητα ανθρώπινο αίμα. Τυπικά, δε θα πιούν ένα ποτήρι αίμα με τον τρόπο που κάποιος θα έπινε ένα ποτήρι κρασί για παράδειγμα, αλλά συνήθως προσθέτουν μερικές σταγόνες αίμα σε κάποιο άλλο υγρό που πρόκειται να πιούνε. Ενίοτε, ένας κόκκινος βρικόλακας μπορεί να καταναλώσει αίμα απευθείας από έναν εθελοντή ή «δότη» κάνοντας μια μικρή αμυχή και πίνοντας μια μικρή σταγόνα αίματος.
Κάποιοι από αυτούς τους κόκκινους βρικόλακες ισχυρίζονται πως έχουν πραγματική ανάγκη να καταναλώσουν ανθρώπινο αίμα. Το ανθρώπινο σώμα δε μεταβολίζει καλά το αίμα και δε φαίνεται να υπάρχει κάποια φυσιολογική κατάσταση που σχετίζεται με μια τέτοια ανάγκη. Εάν υπάρχει ακατάσχετη επιθυμία για πόση αίματος, τότε κατά πάσα πιθανότητα οφείλεται σε ψυχολογικούς λόγους ή αποτελεί μια επιλογή.


Ψυχικά βαμπίρ
Αυτοί που είναι ψυχικά βαμπίρ, κάποιοι από τους οποίους μπορεί επίσης να υιοθετούν τον τρόπο ζωής των βρικολάκων που αναφέρθηκε πιο πριν, ισχυρίζονται πως έχουν ανάγκη να τρέφονται από την ενέργεια άλλων ανθρώπων. Σύμφωνα με τη σελίδα πληροφόρησης και υποστήριξης ψυχικών βαμπίρ (The Psychic Vampire Resource and Support Pages), τα πρανικά βαμπίρ, όπως κάποιες φορές ονομάζονται, είναι άνθρωποι «που λόγω κάποιας κατάστασης του πνεύματός τους χρειάζονται να αποκομίσουν ζωτική ενέργεια από εξωτερικές πηγές. Δεν είναι ικανοί να δημιουργήσουν δική τους ενέργεια και συχνά δεν έχουν την ικανότητα να αποθηκεύσουν την ενέργεια που έχουν». Η ιστοσελίδα έχει ακόμα και ένα τμήμα για ψυχικές τεχνικές τροφοδοσίας (feeding techniques).
Και πάλι, προσπαθώντας να κρατηθούμε στην πραγματικότητα, θα πρέπει να θέσουμε την ερώτηση εάν αυτό είναι ένα γνήσιο φαινόμενο. Με την ίδια έννοια, πολλοί έχουμε βρεθεί ανάμεσα σε ανθρώπους που φαίνεται ότι απορροφούν την ενέργεια από ένα δωμάτιο μέσα στο οποίο μπαίνουν και φεύγουν δίνοντας την αίσθηση ότι το έχουν αδειάσει ενεργειακά. Θα μπορούσε να επιχειρηματολογήσει κανείς ότι το φαινόμενο είναι αυστηρώς ψυχολογικό. Γι' αυτό άλλωστε λέγεται και ψυχικός βαμπιρισμός.


Οι ψυχοπαθολογικοί βρικόλακες
Εάν το να πίνει κανείς ανθρώπινο αίμα είναι αυτό που πιστοποιεί το ότι είναι βρικόλακας, τότε αρκετοί κατά συρροή δολοφόνοι αξίζουν την περιγραφή αυτή. Στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ου αιώνα ο Peter Kurten, γνωστός ως ο Βρικόλακας του Dusseldorf, έκανε εννέα δολοφονίες και επτά απόπειρες για φόνο. Επιτύγχανε σεξουαλική διέγερση όταν έβλεπε το αίμα των θυμάτων του και λέγεται πως είχε επίσης καταναλώσει και αίμα. Ο Richard Trenton Chase ονομάστηκε ο Βρικόλακας του Sacramento όταν σκότωσε έξι ανθρώπους και ήπιε το αίμα τους.
Προφανώς, αυτοί οι βρικόλακες είναι εγκληματίες παράφρονες. Είναι ειρωνικό ωστόσο το γεγονός, ότι ο δολοφονικός καταναγκασμός τους και η δράση τους στο σκοτάδι τους κάνει να μοιάζουν περισσότερο με τους βρικόλακες της λογοτεχνίας απ' ότι οι άλλοι βρικόλακες που περιγράφηκαν πιο πάνω.
Και είναι επίσης εντυπωσιακό το γεγονός, πως ένας τρόπος ζωής και μια φιλοσοφία έχει σε μεγάλο βαθμό προκύψει από τη δημοτικότητα που απέσπασαν μύθοι οι οποίοι έχουν αναπτυχθεί μέσα σε ταινίες και διηγήματα. Συχνά κάτι τέτοιο μπορεί να γίνει και επικίνδυνο, όταν χάνεται η διάκριση μεταξύ πραγματικότητας και φαντασίας.



Μετάφραση-Απόδοση-Σχολιασμός: Αμαλία Τσακίρη, για το ESOTERICA.gr

Έρχεται... "Η Κατάκτηση της Δύσης"

Αγαπητοί φίλοι, σας ενημερώνουμε ότι σε λίγες μέρες ξεκινά στο blog μας, η αναλυτική παρουσίαση της σειράς «Η Κατάκτηση της Δύσης»! Η αγαπημένη σειρά κόμικς όλων όσων λάτρεψαν και λατρεύουν τα γουέστερν, θα μας κρατάει συντροφιά ξανά, τριάντα χρόνια μετά την πρώτη έκδοσή της στη χώρα μας! Πρόκειται για κάτι μοναδικό, που θα συμβεί για πρώτη φορά στον χώρο των κόμικς, στο ελληνικό διαδίκτυο.
Και για όσους έχουν απορία και αναρωτιούνται "τι σημαίνει παρουσίαση" της εν λόγω σειράς, σας διευκρινίζουμε τα εξής:
Σε κάθε ενότητα (μία ενότητα την εβδομάδα) θα παρουσιάζεται και μία περιπέτεια της «Κατάκτησης της Δύσης»: εξώφυλλο, ανάλυση της εξέλιξης της υπόθεσης, ενδεικτικές εικόνες από το κόμικς. Παράλληλα, θα διαβάζουμε πληροφορίες για τα πραγματικά ιστορικά γεγονότα τα οποία περιλαμβάνονται στην κάθε περιπέτεια. Τι από αυτά που μας παρουσιάσανε οι δημιουργοί της σειράς ήταν αληθινό και τι όχι. Ποια πρόσωπα που πρωταγωνιστούσαν ήταν υπαρκτά και ποια όχι (φωτογραφίες).
Κι ακόμα, πολλά παραλειπόμενα από την δημιουργία του κόμικς και τους τομείς από τους οποίους επηρεάστηκε...
Ο άνθρωπος που εμπνεύστηκε και υλοποίησε αυτήν την πραγματικά σπουδαία εργασία είναι ένα μέλος του Club μας. Το πραγματικό του όνομα θα το μάθετε όταν δημοσιευθεί ολόκληρη η εργασία του σε προσεχές τεύχος του Magazine. Μέχρι τότε θα τον ξέρετε σαν… CrazyHorse!
Μείνετε συντονισμένοι…

Π.Π.

Ελληνικά περιοδικά 2 - Η Κατάκτηση της Δύσης (1980)

ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΕΚΔΟΣΗΣ
ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: Ιούνιος 1980
ΤΕΥΧΗ ΣΕΙΡΑΣ: 69
ΣΧΗΜΑ: 19x12
ΣΕΛΙΔΕΣ: 100
ΤΙΜΗ: 30 δρχ (τεύχη 1-4), 40 δρχ (τεύχη 5-46), 50 δρχ (τεύχη 47-62), 60 δρχ (τεύχη 63-69)
ΕΚΔΟΣΕΙΣ: Μέδουσα Περιοδικές Εκδόσεις ΕΠΕ / Μαμούθ Κόμιξ
ΠΕΡΙΟΔΙΚΟΤΗΤΑ: Αρχικά δεκαπενθήμερο (τεύχη 1-4), έπειτα μηνιαίο (τεύχη 5-22) και εντέλει δεκαπενθήμερο (τεύχη 23-69)
ΚΩΔ. ΑΡΧΕΙΟΘ.: 0054


ΣΧΟΛΙΑ
Το περιοδικό άρχισε να κυκλοφορεί το καλοκαίρι του 1980, με συχνότητα 2 τεύχη ανά μήνα. Δυστυχώς, διακόπηκε πρόωρα στο 4ο τεύχος και συνεχίστηκε έναν χρόνο αργότερα (Ιούλιος 1981), από τις εκδόσεις «Μαμούθ». Πρόκειται για την ελληνική έκδοση του πολυβραβευμένου ιταλικού κόμικς «La Storia Del West» του μεγάλου Ιταλού δημιουργού Gino De Antonio, ο οποίος έγραψε το σύνολο της σειράς και σχεδίασε σημαντικό μέρος της. Στην χώρα μας η σειρά πήρε άλλο όνομα –αντί του ορθού «Η Ιστορία της Δύσης»- επειδή την εποχή που κυκλοφόρησε παιζόταν στην τηλεόραση η γουέστερν σειρά «Η Κατάκτηση της Δύσης» και προφανώς οι εκδότες πίστευαν ότι αν δώσουν στο περιοδικό αυτόν τον τίτλο, θα έχει μεγαλύτερη ανταπόκριση στο κοινό…
Το πρώτο τεύχος της σειράς κυκλοφόρησε στην Ιταλία το 1967.
Σε αυτήν, δεν υπάρχει ένας κεντρικός χαρακτήρας/ήρωας αλλά μια ομάδα ηρώων οι οποίοι πρωταγωνιστούν εναλλάξ στις ιστορίες. Πρόκειται για την οικογένεια Μακντόναλντ, την ζωή των μελών της οποίας παρακολουθούμε. Σκοπός του De Antonio ήταν μέσα από τη σειρά να παρουσιάσει την εποποιία της κατάκτησης της Άγριας Δύσης και αυτό σήμαινε ότι η αφήγηση θα έπρεπε να γίνει σε ιστορικό χρόνο ώστε οι ήρωες αναπόφευκτα να μεγαλώνουν και να γερνάνε.
Η ιστορία ξεκινάει το 1804 με την άφιξη του Ιρλανδού μετανάστη Μπρετ ΜακΝτόναλτ στην Αμερική, ο οποίος γίνεται μέλος της εξερευνητικής ομάδας των Λιούις και Κλαρκ, της πρώτης ομάδας που αποτολμά οργανωμένη εξερεύνηση στην ενδοχώρα των Ηνωμένων Πολιτειών. Οι συντελεστές της σειράς δίνουν μεγάλη σημασία στην ιστορική τεκμηρίωση της ιστορίας κάθε τεύχους καθώς γίνεται αναφορά σε υπαρκτά πρόσωπα, πράγματα και καταστάσεις.
Αίσθηση προκαλεί και ο εντοπισμός πολλών επιρροών του De Antonio από κινηματογραφικές ταινίες γουέστερν.


Πέρα από το πραγματικά υπέροχο σενάριο, η σειρά είχε και πάρα πολύ καλό σκίτσο και γι’ αυτό ξεχώρισε κατευθείαν. Στην ελληνική έκδοση, εκτός από την βασική εικονογραφημένη ιστορία, υπήρχε και άλλο συνοδευτικό υλικό, όπως η μόνιμη στήλη «Το Αρχείο της Δύσης», αλλά και ενημερωτικά θέματα γύρω από τον κόσμο του Φαρ-Ουέστ.
Το να βρεις σήμερα ένα τεύχος του περιοδικού σε τέλεια κατάσταση, θεωρείται… θαύμα! Κι αυτό γιατί, το μεγαλύτερο μέρος του αποθηκευμένου στοκ επανεκδόθηκε σε τόμους, στους οποίους τα τεύχη έμπαιναν κολλημένα ανά δύο. Και μην φανταστείτε ότι μιλάμε μόνο για τους τόμους του περιοδικού… Υπήρχαν και άλλες εκδόσεις –με άλλον τίτλο στο εξώφυλλο- που περιείχαν τεύχη της «Κατάκτησης»… Οι κανονικοί τόμοι του περιοδικού, θεωρούνται… επιστημονική φαντασία, ακόμα και για τους πιο δυνατούς συλλέκτες…
Όμως, για όλα αυτά, θα μιλήσουμε σε άλλη παρουσίαση…
Ακολουθεί λίστα με τους τίτλους των τευχών που κυκλοφόρησαν.


1 - Προς το άγνωστο
2 - Το μεγάλο ποτάμι
3 - Άλαμο
4 - Κομαντσέρος
5 - Οι μισθοφόροι
6 - Το καραβάνι
7 - Το χρυσάφι της Καλιφόρνια
8 - Η περίπολος
9 - Οι μεγάλες πεδιάδες
10 - Γουέλς Φάργκο
11 - Κάνσας Σίτυ
12 - Κόκκινος ουρανός
13 - Η τελευταία μονομαχία
14 - Η άγρια Δύση
15 - Μακρινοί ορίζοντες
16 - Τα νερά του θανάτου
17 - Οι Ντακότα
18 - Η ταχυδρομική άμαξα
19 - Ξέφρενος καλπασμός
20 - Οι φλόγες του πολέμου
21 - Η γη της βίας
22 - Η γέφυρα
23 - Σαλπίσματα στο σούρουπο
24 - Τα οχυρά της δόξας
25 - Οι αντάρτες
26 - Κίτρινο δηλητήριο
27 - Οι τυχοδιώκτες
28 - Καυτή άμμος
29 - Η κραυγή των Απάτσι
30 - Αμπιλέην
31 - Πεδίο μάχης
32 - Εκτός νόμου
33 - Δρόμος από ατσάλι
34 - Η μεγάλη μονομαχία
35 - Ινδιάνικη σελήνη




36 - Η νύχτα των φρουρών
37 - Σιωπηλές πόλεις
38 - Στρατιώτες-Σκυλιά
39 - Άγριοι μισθοφόροι
40 - Βουνά που λάμπουν
41 - Κόκκινο ποτάμι
42 - Παραλία χωρίς τέλος
43 - Ο νόμος της βίας
44 - Κυνηγοί Ινδιάνων
45 - Το γένος του Κάιν
46 - Οι κατακτητές
47 - Πράσινα λιβάδια
48 - Ο δρόμος των ληστών
49 - Το αίμα του πολεμιστή
50 - Οι βίαιοι
51 - Το χαμένο ποτάμι
52 - Κραυγή πολέμου
53 - Χρυσοί Λόφοι
54 - Ημέρα δόξας
55 - Φθινοπωρινός άνεμος
56 - Άγρια μονοπάτια
57 - Η μεγάλη πορεία
58 - Ο δρόμος για την Κόλαση
59 - Ρίο Γκράντε
60 - Καβαλάρηδες
61 - Πικρή νίκη
62 - Ο τελευταίος Απάτσι
63 - Άγριο χτύπημα
64 - Δυτικά του Πέκος
65 - Οι αγωνιστές
66 - Καυτός άνεμος
67 - Πύρινοι σταυροί
68 - Λευκή κόλαση
69 - Το τέλος του δρόμου



Παναγιώτης Πλαφουτζής

Νέες εκδόσεις 13 - Bugs Bunny 1

Το είδα την Τετάρτη στο περίπτερο και δίστασα να το αγοράσω. Αιτία; Η τιμή που είδα να αναγράφει στο εξώφυλλο: 3,50 ευρώ για ένα παιδικό περιοδικό εν μέσω κρίσης… μου φανήκαν πολλά!
Την Πέμπτη το ξαναείδα στο περίπτερο. Αυτή τη φορά το έπιασα και στα χέρια μου. Το ξεφύλλισα…
Αμέσως μου έφυγε κάθε ενδοιασμός! Το περιοδικό που κρατούσα, τελικά τα άξιζε τα λεφτά του! 84 μεγάλες, χρωματιστές σελίδες, σε χοντρό και γυαλιστερό χαρτί, μου «μύρισαν» πολύ καλή έκδοση… Και το πήρα!
Φυσικά, δεν το μετάνιωσα, μιας και την ίδια μέρα πρόλαβα να διαβάσω παραπάνω από το μισό! Ο Μπαγκς Μπάννυ και η παρέα του, στις γνωστές ξεκαρδιστικές ιστορίες... Ποια η διαφορά με τις μέχρι τώρα εκδόσεις; Μα, η ξεχωριστή ποιότητα που ξέρει πολύ καλά η “Anubis” να δίνει σε όλα της τα έντυπα!...
Επειδή, όμως, εμείς εδώ εκτός από τα καλά λέμε και τα κακά, θα επισημάνουμε για άλλη μια φορά την μη καλή οργάνωση του εκδοτικού οίκου, σχετικά με την επίσημη ιστοσελίδα του. Δεν μπορεί, ένας οίκος αυτού του επιπέδου να κυκλοφορεί καινούριο τίτλο στα περίπτερα και να μην το έχει ανακοινώσει πουθενά πιο πριν! Δεν μπορεί να κυκλοφορεί ήδη το περιοδικό στο περίπτερο και στην ιστοσελίδα να μην υπάρχει πουθενά…
Αν ήμασταν στη δεκαετία του ’80 ή του ’90, δεν θα μου έκανε εντύπωση μια μη ενημέρωση, όμως σήμερα πρέπει να λειτουργείς και σύμφωνα με τις απαιτήσεις που έχει από σένα το κοινό σου… Άλλες οι εποχές, άλλες οι απαιτήσεις!
Η ουσία βέβαια είναι πως, το νέο αυτό περιοδικό, τα αξίζει τα λεφτά του και πρέπει να το αγοράσετε, έστω και εν μέσω κρίσης. Όπως κάποιοι εκδότες τολμούν, έτσι κι εμείς πρέπει όσο μπορούμε να τους βοηθάμε!
Και σας έχω κρατήσει και το καλύτερο για το τέλος: μέσα στο περιοδικό, διαφημίζονται τρία καινούρια έντυπα της εταιρείας, που έρχονται! Πρόκειται για τα “Daffy Duck”, “Κλασικά Looney Tunes” και “Scooby-Doo!”. Τα αναμένουμε με αγωνία!...

Νέες εκδόσεις 12 - Jonah Hex: Η Γέννηση ενός Θρύλου (Comic Book)

Συγγραφείς: Gray Justin, Palmiotti Jimmy
Σχήμα: 17 x 26
Σελίδες: 144
Τιμή: 19,90 ευρώ

Από τον Εκδότη:
Ο Τζόνα Χεξ διέσχισε ένα μακρύ και δύσβατο μονοπάτι για να γίνει ο πιο διαβόητος κυνηγός επικηρυγμένων της Αγριας Δύσης. Τώρα, για πρώτη φορά, θα πέσει φως στις θρυλικές ιστορίες των πρώτων περιπετειών του.

Ακολουθήστε το έπος από την αρχή, όταν ο πατέρας του δίνει τον Χεξ σκλάβο στους Απάτσι προκειμένου να διασχίσει τη γη τους με ασφάλεια, πριν ο Χεξ πολεμήσει στον Αμερικανικό Εμφύλιο και τελικά καταλήξει να γίνει ο πιο φημισμένος κυνηγός επικηρυγμένων. Από τα δύσκολα παιδικά του χρόνια ως το γεγονός που στάθηκε η αιτία να σημαδευτεί το πρόσωπό του, ακολουθήστε τον Χεξ καθώς απονέμει το δικό του είδος δικαιοσύνης σε έναν κόσμο όπου το σωστό και το λάθος καθορίζονται από τις σφαίρες και την ανδρεία.
Αλλά ανοιχτούς λογαριασμούς δεν έχει μόνο ο Χεξ, καθώς θα μάθετε και την ιστορία της Ταλλούλα Μπλακ, μιας γυναίκας που θα αναζητήσει τη βοήθεια του Χεξ προκειμένου να πάρει την αιματηρή της εκδίκησή από εκείνους που έβλαψαν την ίδια και την οικογένειά της.

Οι σεναριογράφοι Jimmy Palmiotti και Justin Gray ενώνουν τις δυνάμεις τους με το θρυλικό Ευρωπαίο εικονογράφο Jordi Bernet και με τους διάσημους σχεδιαστές Phil Noto και Val Semeiks για να συνεχίσουν το έπος του μεγαλύτερου αντι-ήρωα της Αγριας Δύσης.

Οι ταινίες που αγαπήσαμε 3 - Ο άνθρωπος που μίκραινε (The Incredible Shrinking Man)

Η.Π.Α., 1957, 81’, Σκηνοθεσία: Jack Arnold, Μουσική: Irving Getz, Hans J. Salter, Herman Stein, Ηθοποιοί: Grant Williams, Randy Stuart, April Kent

Μια συγκλονιστική ταινία επιστημονικής φαντασίας, από εκείνες που με σημάδεψαν ως παιδί, θα πρέπει να είχε προβληθεί στην Ελλάδα γύρω στο 1975, δεκαοκτώ χρόνια μετά την παραγωγή της. Μια ταινία γεμάτη μηνύματα, που καθηλώνει το θεατή από την πρώτη στιγμή. Πράγματι, αξέχαστη, όπως και ο πρωταγωνιστής της Grant Williams (1931-1985), που "έφυγε" από περιτονίτιδα πριν καν συμπληρώσει τα 54 χρόνια του.


Αξίζει να διαβάσουμε ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο, το οποίο επιμελήθηκε ο γνώστης του είδους Άρης Μαλανδράκης.
Παραθέτω το κείμενο:
"Ο Ανθρωπος που Μίκραινε
(και άλλες ραδιενεργές ιστορίες)
Αρης Μαλανδράκης
Το καλοκαιρινό εκείνο ξημέρωμα, πριν από 45 ολόκληρα χρόνια, βρήκε το νησί Μπικίνι στ' ανοιχτά του Ειρηνικού άδειο από τους κατοίκους του.
Στις 06:45 ακριβώς ακούστηκε πάνω απ' το νησί ο ήχος ενός βομβαρδιστικού Β29, και δευτερόλεπτα αργότερα ένα πελώριο σύννεφο, σε σχήμα μανιταριού, φάνηκε να ξεπροβάλλει μέσα από τη θάλασσα. Η βόμβα που ελευθέρωσε από μέσα του το γιγαντιαίο τετρακινητήριο δημιούργησε ένα ωστικό κύμα που σάρωσε τα πάντα στο εγκαταλελειμμένο νησί. Το θερμικό κύμα που ακολούθησε διέλυσε ό,τι είχε απομείνει.... Ήταν 1η Ιουλίου του 1946, η μέρα που μετά το πλουτώνιο και το ουράνιο στη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι οι Αμερικάνοι δοκίμαζαν στο Μπικίνι το «πρώτο τεστ ατομικής βόμβας». Στις 06:48 το ραδιενεργό νέφος είχε ήδη απλωθεί στα γαλάζια νερά, κουβαλώντας μέσα του μια αόρατη απειλή.
Οι κινηματογραφικοί πρόγονοι του Σκοτ Κάρεϋ υπήρξαν οι Χοντρός-Λιγνός σαν "Παλιόπαιδα" (BRATS - 1930) και η Διαβολική Κούκλα (THE DEVIL DOLL - 1936) του σκηνοθέτη Tod Browning. Τα μεγάλης κλίμακας σκηνικά έκαναν τους ανθρώπους να δείχνουν ανθρωπάκια... Το 1957, ύστερα από 11 ολόκληρα χρόνια περιπλάνησης στον απέραντο ωκεανό, το ραδιενεργό εκείνο νέφος θα έφθανε μέχρι τις ακτές του Μαϊάμι και θα μόλυνε στο πέρασμά του έναν αμέριμνο ιστιοπλόο. Το όνομά του ήταν Ρόμπερτ Σκοτ Κάρεϋ, γνωστότερο στους θεατές του φανταστικού κινηματογράφου σαν «Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΜΙΚΡΑΙΝΕ»...


Οι βλαβερές συνέπειες μιας διάσπασης
«...Η παράξενη, σχεδόν απίστευτη ιστορία του Ρόμπερτ Σκοτ Κάρεϋ άρχισε μια συνηθισμένη καλοκαιριάτικη μέρα. Αυτή την ιστορία την ξέρω καλύτερα απ' όλους, γιατί ο Ρόμπερτ Σκοτ Κάρεϋ είμαι εγώ...» Μ' αυτά τα λόγια ξεκινούσαν τα πρώτα πλάνα μιας ταινίας που έγραψε τη δική της ξεχωριστή ιστορία στη φανταστική οθόνη.
Οι ηθοποιοί της ήταν άγνωστα ονόματα στο πλατύ κοινό και ο τίτλος της ένας από τους πιο αλλόκοτους που διαφήμισαν οι φωτεινές προσόψεις των κινηματογράφων. ΤHE INCREDIBLE SHRINKING ΜΑΝ, μ' άλλα λόγια ο απίστευτος άνθρωπος που μίκραινε, ήταν ο τίτλος της ταινίας εκείνης του 1957, που θα παρουσίαζε με τον πιο εντυπωσιακό τρόπο τις βλαβερές συνέπειες και τους κινδύνους της ραδιενέργειας.
Όταν η ταινία αυτή γυριζόταν στα στούντιο της Universal, η δεκαετία του '50 βρισκόταν κιόλας στο δεύτερο μισό της. Η Χιροσίμα και το Ναγκασάκι ήταν ένα κοντινό ακόμα παρελθόν. Ο «ψυχρός πόλεμος ανάμεσα στις δύο υπερδυνάμεις μπορούσε ανά πάσα στιγμή (σύμφωνα με τα σενάρια προπαγάνδας) να γίνει «θερμός»' οι πιο προνοητικοί απ' τους Αμερικανούς διάλεγαν το μοντέλο του οικογενειακού αντιπυρηνικού καταφύγιου που θα έστηναν στον κήπο τους σε περίπτωση ατομικού πολέμου' οι συζητήσεις, τέλος, γύρω απ' τους κινδύνους ή τα οφέλη της ατομικής ενέργειας ήταν στο φόρτε τους...
Στις κινηματογραφικές οθόνες της ίδιας εποχής αυτό που έδειχνε να κυριαρχεί ήταν μια απαισιόδοξη έως εφιαλτική προφητεία. Τα μοιραία λάθη, η διαρροή ραδιενέργειας, ή κι αυτή ακόμα η πιθανότητα ενός ολοκληρωτικού πολέμου ανάμεσα στις δύο υπερδυνάμεις (με εκατόμβες θυμάτων και τον εφιάλτη της επόμενης μέρας), ήταν τα βασικά μοτίβα που κυριαρχούσαν στα σενάρια αυτών των ταινιών. Και τα από οθόνης παραμορφωμένα θύματα, οι τερατογεννέσεις, ή κάποια μεταλλαγμένα όντα, ήταν οι φοβερές συνέπειες της ραδιενέργειας.
Αμερικανοί και Ιάπωνες (οι θύτες και τα θύματα της ατομικής βόμβας) ήταν αυτοί που γύρισαν τις περισσότερες ταινίες του είδους. Τα χολιγουντιανά στούντιο απ' τη μία μεριά του Ειρηνικού, και τα στούντιο της ΤΟΗΟ FILMS από την άλλη, έκαναν ό,τι μπορούσαν για να δώσουν με τον πιο ανάγλυφο τρόπο τους κινδύνους ενός ατομικού ή ομαδικού ολοκαυτώματος, εξασφαλίζοντας παράλληλα την εμπορική επιτυχία των ταινιών τους.


Στην τόσο πυρηνική εκείνη δεκαετία του '50 έγιναν επί οθόνης κάθε λογής εκρήξεις, λούζοντας τους θεατές της σκοτεινής αίθουσας με τη θανατηφόρο όσο και γοητευτική ακτινοβολία τους. Σε βόμβες πλουτωνίου οφείλουν την τερατογέννεση ή τη μεταλλαγή τους οι πρωταγωνιστές ταινιών όπως ο ΚΟΛΟΣΣΙΑΙΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ (ΤΗΕ AMAZING COLOSSAL ΜΑΝ) ή ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΤΟΥ ΚΟΛΟΣΣΙΑΙΟΥ ΚΤΗΝΟΥΣ (WAR OF ΤΗΕ COLOSSAL ΒΕΑST) κ.λπ. Από βόμβες υδρογόνου προέκυψαν στην οθόνη γιγαντιαία μυρμήγκια (ΤΗΕΜ!), ορεσίβια τέρατα (ΤΗΕ BEAST OF HOLLOW MOUNTAINS, GIANT ΒΕΗΕΜΟTHS), τέρατα της φωτιάς (GIGANTIS, ΤΗΕ FIRE MONSTER), ή τέρατα-μύθοι σαν τον γιαπωνέζικο εκείνο βασιλιά των τεράτων με το πασίγνωστο όνομα (GODZILLA, KING OF MONSTERS). Στην πιο διάσημη τέλος απ' όλες τις βόμβες, την ατομική, οφείλει το ξύπνημά του (απ' τα βάθη που αναπαυόταν) το ΤΕΡΑΣ ΑΠΟ ΤΙΣ 20.000 ΟΡΓΙΕΣ (BEAST FROM 20.000 FATHOMS), αλλά και την αναπάντεχη συμφορά που τον βρήκε ο Ρόμπερτ Σκοτ Κάρεϋ, που έμεινε στην ιστορία του φανταστικού κινηματογράφου σαν Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΜΙΚΡΑΙΝΕ."

Trailer της ταινίας, μπορείτε να δείτε εδώ:
http://www.youtube.com/watch?v=z7iqJo2-6M8

Καλημέρα!... Κάθε μέρα!...

Αγαπητοί φίλοι!
Ήρθε η ώρα τα μέλη μας να γνωριστούν μεταξύ τους καλύτερα!
Από Δευτέρα ξεκινάμε ανοιχτή, συνεχή επικοινωνία μέσω του blog! Ότι θέλουμε να πούμε (και δεν αφορά προσωπικά ζητήματα ή οικονομικές συναλλαγές) θα το λέμε μέσα από τα σχόλια στην πιο πρόσφατη ανάρτηση! Από ένα γεια (το πρωί), μέχρι το πως ήταν η μέρα μας (το βράδυ)!
Έτσι, θα δεθεί περισσότερο η ομάδα και θα τα λέμε όλοι με όλους!
Μπορεί στην αρχή να είμαστε λίγο μαζεμένοι (λογικό), όμως σιγά-σιγά οι γλώσσες θα... λυθούν!
Σας περιμένουμε, λοιπόν, την Δευτέρα, να πούμε την καλημέρα μας στην πιο πρόσφατη ανάρτηση!!
Υ.Γ.: Θα αναρτηθούν και κάποια όμορφα πράγματα το Σαββατοκύριακο...

Π.Π.

Τα γουέστερν που αγαπήσαμε 7 - Αγαπημένη μου Κλημεντίνη (My darling Clementine)

Η.Π.Α., 1946, 97΄, Σκηνοθεσία: John Ford
Σενάριο: Samuel G. Engel, Winston Miller, Ηθοποιοί: Henry Fonda, Linda Darnell, Victor Mature, Walter Brennan, Cathy Downs


Υπόθεση: Το Τούμπστόουν είναι κάτω από την απόλυτη κυριαρχία της οικογένειας Κλάντον, πλούσιων κτηνοτρόφων. Αυτή τη κατάσταση αρνείται να δεχτεί ο Γουάιατ Ερπ, ο καινούριος σερίφης της πόλης. Οι Κλάντον κλιμακώνουν τις προκλήσεις εναντίον του. Στο πλευρό το Γ. Ερπ στέκεται ο Ντοκ Χόλιντέι, ένας τυχοδιώκτης που έχει προσωπικές διαφορές με τους Κλάντον. Νόμος και παράνομοι θα βρεθούν αντιμέτωποι, όπου ο Γ. Ερπ, με τη βοήθεια του φίλου του, εξολοθρεύει τη συμμορία των Κλάντον στο “O.K.” κοράλ.


Το κλασσικό γουέστερν του John Ford (1895-1973), προβλήθηκε επίσης και με τον τίτλο «Καταχθόνια δίωξη». Η ασπρόμαυρη φωτογραφία του Τζόζεφ Μακντόναλντ, δημιουργεί έναν απειλητικό κόσμο σκιών τη νύχτα και ανελέητου, εκτυφλωτικού φωτός την ημέρα. Ο Ford, ενδιαφέρεται περισσότερο για τον μύθο της Δύσης, τους χαρακτήρες και την ατμόσφαιρα, παρά για την δράση. Επίσης δεν είχε αμφιβολίες για την αυθεντικότητα και την ιστορική ακρίβεια της ταινίας: «Ήξερα τον Γουάιατ Ερπ και μου τα είχε διηγηθεί όλα… Το κάναμε ακριβώς όπως είχε συμβεί…».
Ο H. Fonda είναι ο κοινωνικά αδέξιος και πειστικός Γ. Ερπ. Ο V. Mature, είναι ο Ντοκ Χόλιντέι, ταιριαστός με την άσπονδη φιλία του με τον Γ. Ερπ. Η L. Darnell, εμφανίζεται ως Ινδιάνα αλλά η συμπεριφορά του Γ. Ερπ απέναντί της είναι απαράδεκτη, σύμφωνα με τα σημερινά πρότυπα της πολιτικής ορθότητας. Η C. Downs ως Κλέμεντάιν, είναι η προσωποποίηση του πολιτισμού των Ανατολικών Ακτών, τον οποίο προσπαθεί να φτάσει η Δύση.


Το «My darling Clementine» διαθέτει παλαιομοδίτικη αθωότητα, αμεσότητα και απλή ηθική, που είναι νοσταλγικά ελκυστικές, χωρίς υπερβολικές λεπτομέρειες στις σκηνές των φόνων. Σε σχέση με τις μεταγενέστερες ταινίες «Gunfight at the O.K. Corall» (1957), «Tombstone» (1993) και «Wyatt Earp» (1994), μας δημιουργούν το ερώτημα τι απέγινε τελικά η Κλέμεντάιν; Πού εκτοπίστηκε στη δεκαετία του ’90 από πιο περπατημένες γυναίκες;

Σπύρος Πιτικάρης
(Από το τεύχος 10 του Magazine του «Club Φίλων Μικρός Σερίφης»)


Trailer της ταινίας μπορείτε να δείτε εδώ:
www.youtube.com/watch?v=2WTaci5qIJ0

Έρχονται... Οι δημιουργοί και τα έργα τους...

Η γνωστή σε όλους μας ενότητα "Οι δημιουργοί... και τα έργα τους", που γνωρίσαμε μέσα από το Magazine του Club μας, σύντομα θα παρουσιαστεί και μέσα από το blog μας.
Όλοι εκείνοι που έγραψαν και ζωγράφισαν για κόμικς και περιοδικά, θα παρελάσουν μέσα από την ιστοσελίδα μας. Ανάμεσά τους οι: Φρανκ Μίλλερ (Frank Miller), Τζον Μπερν (John Byrne), Αρτούρο ντε Καστίγιο (Arturo Perez del Castillo), Τζο Σούστερ (Joe Shuster), Ρομάνο Σκάρπα (Romano Scarpa), Ρίτσαρντ Άουτκολτ (Richard Felton Outcault), Μορίς (Morris - Maurice de Bevere), Ένκι Μπιλάλ (Enki Bilal), Γουόλι Γουντ (Wally Wood), Κάρλος Χιμένεζ (Carlos Gimenez), Γουίλ Άισνερ (William Erwin Eisner), Χριστόφορος Αχιλλέως (Chris Achilleos), Βύρων Απτόσογλου (Byron), Μέντης Μποσταντζόγλου (Μποστ), Θέμος Ανδρεόπουλος, Μάκης Γιακουμάτος, Αρχέλαος Αντώναρος κ.α.
Μείνετε συντονισμένοι...

Σχετικά με τον Superman...

Πολύς λόγος γίνεται τελευταία γύρω από τα πρόσφατα επεισόδια της δικαστικής διαμάχης των παιδιών του Jerry Siegel (co-creator, μαζί με τον Joe Shuster, του Superman) και της DC, τα πιο ενδιαφέροντα από το 1999, όταν οι πρώτοι επανέκτησαν το 50% του copyright του Man Of Steel. Πρόσφατες νομοθετικές εξελίξεις, μάλιστα, έχουν κάνει πολλούς – ειδικούς και μη – να προβλέπουν ότι το 2013 η DC θα χάσει το δικαίωμά της ακόμη και να εκδίδει comics με τον Superman!
Ας πάρω, όμως, τα πράγματα από την αρχή, για όσους δε γνωρίζουν το εν λόγω σήριαλ. Μετά την κυκλοφορία του ACTION COMICS #1 το 1938, οι Siegel και Shuster πούλησαν την ιστορία τους, μαζί με τα δικαιώματα για τον χαρακτήρα, στην εκδοτική για 130 δολάρια, γεγονός που τους στέρησε το δικαίωμα οποιασδήποτε άλλης οικονομικής απαίτησης από τα κέρδη της δημιουργίας τους. Το ποσό μοιάζει σαφέστατα μικρό, αλλά στην πραγματικότητα δεν είναι ασυνήθιστο για τα δεδομένα της εποχής. Στις δεκαετίες του ’30 και του ’40, δεκάδες δημιουργίες πέρασαν στα χέρια των εκδοτικών για ανάλογα (ή και ακόμη μικρότερα) ποσά, ενώ αργότερα, με την περιβόητη διάταξη/τροποποίηση περί “work for hire”, δεν ήταν καν απαραίτητο για την εταιρεία να πληρώσει τίποτε πέρα από το “page rate”, καθώς τα όποια δικαιώματα (copyrights, trademarks, κ.λπ.) ανήκαν αυτομάτως σε αυτή. Με δεδομένη την τεράστια εμπορική επιτυχία του Superman, η συγκεκριμένη κίνηση αποτέλεσε οικονομική αυτοκτονία για τους δύο νεαρούς δημιουργούς και, από τότε, ξεκίνησε μια δικαστική διαμάχη ανάμεσα στους ίδιους (και αργότερα στους κληρονόμους τους) και τη DC, η οποία όλα αυτά τα χρόνια κέρδιζε εκατομμύρια δολάρια από τα comics και το περαιτέρω franchise του Superman.
Θυμάμαι, μάλιστα, ένα άρθρο που είχα διαβάσει μερικά χρόνια (νομίζω) πριν, το οποίο σύγκρινε τους Siegel-Shuster με τον δημιουργό του Batman, Bob Kane. Σε γενικές γραμμές, στο συγκεκριμένο άρθρο έλεγε ότι οι δημιουργοί του Superman είχαν το δεκαπλάσιο ταλέντο, σε σύγκριση με τον Kane, ο οποίος είχε απλά τη γενική ιδέα για τη δημιουργία του Batman (άλλοι ήταν αυτοί που τον σχεδίασαν και τον ολοκλήρωσαν in context). Και, σε αντιδιαστολή, οι Siegel-Shuster πέθαναν σχεδόν άφραγκοι, αντίθετα με τον εκατομμυριούχο Kane, ο οποίος πούλησε πολύ ακριβά τα δικαιώματα του χαρακτήρα του, διατηρώντας μέριδιο από το copyright για δεκαετίες.


Οι δικαστικές διαμάχες των δύο πλευρών δεν άλλαζαν για αρκετές δεκαετίες το status quo στα πνευματικά (και, επομένως, οικονομικά) δικαιώματα του Superman, μέχρι το 1999, όταν το ACTION COMICS #1 πέρασε τυπικά στο public domain. Χάρη σε αυτή την εξέλιξη, τα παιδιά του Siegel απέκτησαν το δικό τους μερίδιο από το copyright. Το υπόλοιπο μισό παρέμεινε στη DC, καθώς οι σχετικοί νόμοι των ΗΠΑ ορίζουν ότι το copyright ενός πνευματικού πονήματος μπορεί να μεταφερθεί μόνο στα παιδιά ή τον/την σύζυγο του δημιουργού και οι κληρονόμοι του Shuster δεν είναι συγγενείς πρώτου βαθμού.
Έτσι, οι κληρονόμοι του Siegel απέμειναν μόνοι να προασπίζονται τα συμφέροντά τους, αλλά και να παίρνουν επιτέλους κάποια λεφτά από τα πνευματικά δικαιώματα που είχε στερηθεί ο δημιουργός. Παράλληλα, είναι αυτοί που αποτελούν το αγκάθι στο πλευρό της DC, κάθε φορά που η εταιρεία πουλά σε τιμές ευκαιρίας τα κινηματογραφικά και τηλεοπτικά δικαιώματα στη “μαμά” Warner.
Και αυτό, όμως, πρόκειται να αλλάξει το 2013, καθώς μια πρόσφατη τροποποίηση στον αμερικανικό νόμο περί πνευματικών δικαιωμάτων ορίζει ότι αυτά μπορούν πλέον να περάσουν σε οποιονδήποτε νόμιμο κληρονόμο, κι ας μην είναι καν συγγενής. Αυτό σημαίνει ότι σε τέσσερα χρόνια, οι κληρονόμοι του Shuster θα αποκτήσουν το υπόλοιπο 50%, αφήνοντας με άδεια χέρια τη DC! Τι σημαίνει αυτό; Το 2013, οι κάτοχοι του copyright του Superman, Siegels και Shusters, μπορούν να πάρουν τον Man Of Steel και να τον πουλήσουν σε οποιαδήποτε άλλη εταιρεία! Και, ρίχνοντας μια ματιά στις… εξαιρετικές σχέσεις που έχουν με τη DC όλα αυτά τα χρόνια, αυτό θα έμοιαζε και το πιο πιθανό σενάριο!
Πριν, όμως, βιαστείτε κι αρχίσετε να ψάχνετε τον Superman στα ράφια της Marvel ή της Image, σας θυμίζω ότι οι νόμοι περί πνευματικών δικαιωμάτων στις ΗΠΑ διαφέρουν από αυτούς του υπόλοιπου κόσμου. Με λίγα λόγια, οι κληρονόμοι των δυο δημιουργών θα έχουν την απόλυτη κυριαρχία πάνω στο Superman εντός των ΗΠΑ, στο εξωτερικό, όμως, η DC παραμένει μια εκ των γονιών του. Υπάρχει, λοιπόν, περίπτωση να αγοράσει κάποια εταιρεία τα δικαιώματα του Superman, όταν δε θα μπορεί να εκδώσει το οποιοδήποτε comic ή άλλο franchise στο εξωτερικό;
Προσωπικά, πιστεύω πως είναι πολύ δύσκολο, ειδικά όταν στο όλο franchise περιλαμβάνονται και οι ταινίες (στα comics, άλλωστε, η συντριπτική πλειοψηφία των κερδών έρχεται από τις εγχώριες πωλήσεις). Φυσικά, όμως, δεν αποκλείεται τίποτα και στον πόλεμο (ειδικά όταν είναι οικονομικός) όλα επιτρέπονται.


Σαν τις πρώτες (μουδιασμένες, θέλω να ελπίζω) αντιδράσεις της Warner (και, κατ’ επέκταση, της DC), η οποία θέλοντας να υποβαθμίσει τα κέρδη της από τις ταινίες και τις τηλεοπτικές σειρές με πρωταγωνιστή τον Superman, παρουσίαζε τον ήρωα ως δεύτερης διαλογής ξοφλημένο πρωταγωνιστή...
Έτσι δε γίνεται συνήθως; Όταν οι γονείς παίρνουν διαζύγιο, τα παιδιά είναι αυτά που την πληρώνουν. Ειδικά όταν η αξία τους υπολογίζεται γύρω στα 975 εκατομμύρια δολάρια. Και δε μπορούν να αντιμετωπίσουν την κατάσταση, ούτε πετώντας, ούτε με τεράστια δύναμη, ούτε με θερμικές ακτίνες...

Κείμενο του Θωμά Παπαδημητρόπουλου από το www.comicdom.gr

Αξέχαστες Ιστορίες 11 - Το "Γεράκι" του τρόμου

Η περιπέτεια για την οποία θα σας μιλήσουμε σήμερα, είναι από τις πιο παλιές ιστορίες της Θρυλικής Τετράδας που έχουν γραφτεί. Δημοσιεύθηκε αρχικά σε συνέχειες στα τεύχη 127 και 128 του Μικρού Σερίφη. Τότε, τον μακρινό Απρίλιο του 1965, που τα τεύχη του αγαπημένου μας περιοδικού είχαν μεγάλο σχήμα και μόλις 20 σελίδες το καθένα...
Οι τίτλοι των τευχών αυτών ήταν "Το Γεράκι του Γκάλβεστον" και "Η ώρα της εκδικήσεως", στην επανέκδοση όμως της ιστορίας το 1975 τα τεύχη αυτά ενώθηκαν σε ένα και ο τίτλος έγινε "Το Γεράκι του τρόμου" (τεύχος 614). Υπήρξε και μια τελευταία έκδοση, του 1984, στο τεύχος 1053, η οποία είναι και αυτή που μπορεί να εντοπιστεί πιο εύκολα σήμερα... Να σημειωθεί ότι υπήρξε στο ενδιάμεσο και η κυκλοφορία της σειράς της Ανατύπωσης του Μικρού Σερίφη, στην οποία δημοσιεύθηκε κανονικά η ιστορία στα τεύχη 127-128.
Υπόθεση: Τα παιδιά, μετά από μία συνάντησή τους με τον κάπταιν Κούπερ, μεταβαίνουν στο Γκάλβεστον όπου ένας φοβερός κακούργος προσπαθεί να θέσει υπό τον έλεγχό του όλη την περιοχή. Ήδη έχει σκοτωθεί ο σερίφης της πόλης, μαζί με το βοηθό του, ενώ την ίδια τύχη είχε κι ένας ακόμα σερίφης που στάλθηκε εκεί από τον κάπταιν Κούπερ! Ο Τζιμ φτάνει στο σημείο να σκηνοθετήσει ακόμη και το θάνατό του, προκειμένου να διεισδύσει στο δίκτυο των κακοποιών που έχουν απλώσει τα πλοκάμια τους παντού… Μέχρι και ο αρχηγός του Σώματος φτάνει από το Ώστιν για να παραστεί στην κηδεία του Τζιμ Άνταμς! Ο Πεπίτο δεν ξέρει ότι ο Τζιμ είναι ζωντανός και θρηνεί τον χαμό του φίλου του. Στο μεταξύ, το θρυλικό Ελληνόπουλο, μεταμφιεσμένο σε γέρο, αναλαμβάνει δράση. Το Γεράκι που έχει σκορπίσει τον τρόμο, θα βρει σύντομα τον μάστορά του…


Η ιστορία μπορεί να μην διεκδικεί δάφνες ως προς το ύφος γραφής (άλλωστε, τα πρώτα χρόνια της έκδοσης οι χαρακτήρες ήταν λίγο διαφορετικοί, μιας και το περιοδικό απευθυνόταν αποκλειστικά σε παιδιά), όμως σίγουρα το σενάριο του Πότη Στρατίκη είναι πολύ καλό...
Κριτική: 3/5

Οι ταινίες που αγαπήσαμε 2 - Ο εξορκιστής (The exorcist)

Η.Π.Α., 1973, 133’, Σκηνοθεσία: William Friedkin, Σενάριο: William Peter Blatty, Μουσική: Jack Nitzchke, Ηθοποιοί: Ellen Burstyn, Max von Sydow, Lee J. Kobb, Linda Blair, Jason Miller

Η ταινία που όταν πρωτοπροβλήθηκε, έσπασε τα ταμεία! Θεωρείται από πολλούς η τρομακτικότερη ταινία όλων των εποχών!
Το σενάριο βασίζεται στο βιβλίο του William Peter Blatty, που και αυτός με τη σειρά του βασίστηκε σε ένα αληθινό περιστατικό του πρόσφατου παρελθόντος. Πιο συγκεκριμένα στον τελευταίο επίσημο καθολικό εξορκισμό στις ΗΠΑ, την άνοιξη του 1949. Η βασική διαφορά είναι ότι στην ταινία έχουμε ένα κορίτσι να είναι το υποκείμενο του εξορκισμού, ενώ στην αληθινή ιστορία έχουμε αγόρι.


Η Regan λοιπόν, ένα καθώς πρέπει και με τρόπους κορίτσι, αρχίζει να γίνεται όλο και πιο επιθετική και οξύθυμη και να αλλάζει μέρα με τη μέρα ακόμα και εμφανισιακά. Προς το χειρότερο βέβαια! Οι γιατροί δεν μπορούν να διαγνώσουν τι δεν πάει καλά με το κορίτσι, και όταν η κατάσταση ξεφεύγει τελείως από τον έλεγχο, η μητέρα θα καταφύγει στον ελληνικής καταγωγής ιερέα Karras (Jason Miller), ο οποίος βλέποντας την περίπτωση, δεν έχει καμιά αμφιβολία περί του ότι ο Σατανάς κατοικεί μέσα στο άτυχο παιδί. Θα καλέσουν έναν γνωστό για τις επιδόσεις του εξορκιστή, τον επονομαζόμενο πάτερ Μέριν. Συγκεντρώνοντας όλα τα αποθέματα πίστης που έχουν μέσα τους, οι δυο ιερείς θα προσπαθήσουν να βγάλουν το Δαίμονα μέσα από το κορίτσι.
Χωρίς υπερβολές, πρόκειται ίσως για τη σημαντικότερη ταινία τρόμου όλων των εποχών. Ο "Εξορκιστής" δεν απέκτησε τυχαία τη φήμη που τον συνοδεύει όλα αυτά τα χρόνια. Πρόκειται για μια ταινία τρόμου με μεγάλες αρετές.
Πρώτα από όλα, η ένταση κλιμακώνεται την κατάλληλη στιγμή. Ούτε πολύ νωρίς ούτε πολύ αργά. Έπειτα, ο Φρίντκιν, αντίθετα από τους κινηματογραφιστές που προσπάθησαν τα επόμενα χρόνια να τον αντιγράψουν, δεν χρησιμοποίησε τις τρομακτικές σκηνές κατά κόρον, αλλά τόσο όσο χρειαζόταν για να τρομάξει το κοινό. Με άλλα λόγια, δεν εκβίασε το φόβο του θεατή. Τον έκανε φυσικό επακόλουθο. Τα δε ειδικά εφέ δεν χρησιμοποιήθηκαν με διάθεση εντυπωσιασμού, όπως γίνεται τα τελευταία χρόνια, αλλά για λόγους ουσίας. Είναι τόσο ανοίκειο, τόσο ανατριχιαστικό το γεγονός του δαιμονισμού της μικρής ηρωίδας που, αν γινόταν κατάχρηση στα εφέ, θα έχανε τη δύναμή του. Μεγάλη προσοχή έχει δοθεί και στο ηχητικό επίπεδο, όπου οι καθημερινοί ήχοι ενός κοριτσίστικου δωματίου αποκτούν μια εξωπραγματική χροιά.


Ο εξορκιστής έγινε η πιο κερδοφόρα ταινία τρόμου όλων των εποχών και είχε σημαντική επιρροή στο κοινό, εισπράττοντας 402.500.000 δολάρια παγκοσμίως. Εισέπραξε απροσδόκητα καλές κριτικές και ήταν υποψήφιο για δέκα βραβεία Όσκαρ.
Τρεις δεκαετίες σχεδόν αργότερα, βλέποντας προφανώς ο Μπλέιτι διάφορες παλιές ταινίες να επανεκδίδονται, πρόσθεσε κάποιες σκηνές που είχαν κοπεί στο αρχικό μοντάζ, εξασφάλισε τη σιωπηλή συμφωνία του Φρίντκιν -ο οποίος, πάντως, είχε δηλώσει παλαιότερα πως ήταν υπέρ της αρχικής εκδοχής- και έβγαλε ξανά τον "Εξορκιστή" στις αίθουσες. To director's (ή μήπως πρέπει να πούμε το producer's) cut της διάσημης ταινίας τρόμου, είναι κατά 11 λεπτά μεγαλύτερο από την αρχική εκδοχή και έχει υποστεί εκ νέου φροντίδα στον ήχο. Περιλαμβάνει κάποιες επιπλέον σκηνές, μεταξύ των οποίων και ένα βιαστικό κατέβασμα της σκάλας από τη μικρή δαιμονισμένη, σε θέση "γέφυρας". Επίσης, η τελική σκηνή έχει απλωθεί, δίνοντας μια κάπως εύθυμη νότα στο φινάλε.


Το θέμα είναι πως αν κάποιος που είχε δει παλαιότερα την ταινία και την θυμάται σαν τρομακτική εμπειρία, την ξανάβλεπε σήμερα, μάλλον θα την απομυθοποιούσε. Έχουν δει, πια, τόσα τα μάτια μας στον κινηματογράφο…

Το trailer της ταινίας μπορείτε να το δείτε εδώ:

Μία έκπληξη με... Ζαγκόρ!

Μία ολόκληρη, ακυκλοφόρητη στην Ελλάδα, περιπέτεια του Ζαγκόρ, μπορείτε να βρείτε τώρα μεταφρασμένη στο διαδίκτυο και να την διαβάσετε!
Πρόκειται για το αποτέλεσμα μιας συντονισμένης προσπάθειας που έκανε η ομάδα “CT Translation Team”, της ιστοσελίδας http://comicstrades.wordpress.com/, του γνωστού στο χώρο, Γιώργου Κοσκινά.
Δεν γνωρίζουμε αν έχουν γίνει και στο παρελθόν παρόμοιες προσπάθειες, όμως τα παιδιά που έκαναν αυτή τη δουλειά αξίζουν συγχαρητήρια.
Η εργασία αυτή δεν πρόκειται να κυκλοφορήσει στο διαδίκτυο για ελεύθερο κατέβασμα, ούτε και καμία άλλη παρόμοια μετάφραση κόμικς στο μέλλον! Απλά, θα μπορέσετε να διαβάσετε αυτή την ιστορία σε on line ανάγνωση! Η ομάδα εργασίας φαίνεται ότι όχι μόνο αγαπάει τα κόμικς αλλά σέβεται και τα πνευματικά δικαιώματα! Πίσω από όλη αυτή τη δουλειά δεν υπάρχει κανένα οικονομικό όφελος, μόνο αγνή αγάπη για τα κόμικς!
Ποια είναι όμως αυτή η περιπέτεια, που πλέον μπορούμε να την διαβάσουμε όλοι; Πρόκειται για την ιστορία «Il Tesoro Maledetto”, ή “Ο καταραμένος θησαυρός” στα ελληνικά. Η ιστορία αυτή κυκλοφόρησε στο επετειακό τεύχος 200 της μηνιαίας Ιταλικής έκδοσης (η κύρια μορφή έκδοσης του τίτλου), τον Μάρτιο του 1982 και ήταν εξ ολοκλήρου έγχρωμη! Βέβαια, η μετάφραση που έκαναν οι φίλοι του “CT”, έγινε από επανέκδοση του περιοδικού, οπότε και δυστυχώς δεν είναι έγχρωμες οι σελίδες που θα διαβάσουμε…
Για να απολαύσετε την περιπέτεια, επισκεφθείτε τώρα την ιστοσελίδα του “Comicstrades”, απ’ ευθείας ή χρησιμοποιώντας την σύνδεση που βρίσκεται στην αριστερή στήλη του blog μας… Εκεί, ακολουθήστε τις οδηγίες και… καλή ανάγνωση!

Κώστας Φραγκιαδάκης - Ένας Μύθος... στο διαδίκτυο

Ο Κώστας Φραγκιαδάκης, μόνο άγνωστος δεν είναι στον χώρο των κόμικς. Ο σαραντάχρονος, γεννημένος στη Θεσσαλονίκη, δημιουργός είναι και ιδιαίτερα αγαπητός από το κοινό και τους συναδέλφους του.
Από παιδί, του άρεσε να διαβάζει κόμικς, αλλά και να ζωγραφίζει... Όσο θυμάται τον εαυτό του, ζωγράφιζε παντού! Από χαρτοπετσέτες και πρόχειρα σημειωματάρια, μέχρι θρανία, παγκάκια και βιβλία! Με τον καιρό, άρχισε δειλά-δειλά, να σχεδιάζει και τις δικές του ιστορίες, και αρκετά χρόνια αργότερα, δουλειές του άρχισαν να εκδίδονται. Τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια, έχει γράψει και σχεδιάσει πολλά κόμικς, που έχουν εκδοθεί από διάφορους εκδοτικούς οίκους (Μύθος, Απόγονοι των Ελλ, Ο θρύλος του Φαρ-Ουέστ, Συλλεκτικά κόμικς κ.α.). Επίσης, έχει συμμετάσχει σε πολλά κόμικς (ή σχετικά με κόμικς projects), ως εικονογράφος, μεταφραστής, letterer, editor, κ.τ.λ. , έχει εικονογραφήσει ιατρικά βιβλία & εργασίες, και άλλα.



Ιδιαίτερα γνωστός έγινε με την κυκλοφορία της σειράς "Μύθος", ενός κόμικ μυθολογικής φαντασίας, που ο ίδιος εμπνεύστηκε και δημιούργησε, και το οποίο συνεχίζει να εκδίδεται από το 2005 μέχρι σήμερα.
Πριν δύο χρόνια είχε ετοιμάσει την εικονογράφηση για ένα επετειακό τεύχος του Μικρού Σερίφη, που όμως δεν κυκλοφόρησε ποτέ...
Πρόσφατα, ο Κώστας Φραγκιαδάκης απέκτησε την δική του ιστοσελίδα, μέσω της οποίας μπορούν οι φίλοι του να ενημερώνονται για τις δουλειές του. Η ηλεκτρονική διεύθυνση είναι www.mythoscomics.gr και μπορείτε να την επισκεφθείτε και μέσω του συνδέσμου που λειτουργεί στο blog μας.
Φίλε, Κώστα, σου ευχόμαστε πάντα επιτυχίες!