Παρασκευή, 18 Μαρτίου 2011

Ο βιολιστής του μετρό


Κάποιο κρύο πρωινό του Ιανουαρίου, ένας άντρας κάθησε σε ένα κεντρικό σταθμό του μετρό και ξεκίνησε να παίζει το βιολί του. Έπαιξε για περίπου 45 λεπτά. Κατά τη διάρκεια αυτών των 45 λεπτών, δεδομένου ότι ήταν ώρα αιχμής, πέρασαν από μπροστά του αρκετές χιλιάδες άνθρωποι, οι περισσότεροι πηγαίνοντας στη δουλειά τους.
Τρία λεπτά μετά την έναρξη της μουσικής, ένας μεσήλικος κύριος παρατήρησε ότι υπήρχε ένας μουσικός που έπαιζε βιολί, τον κοίταξε για λίγα δευτερόλεπτα και συνέχισε το βιαστικό του βηματισμό. Ένα λεπτό αργότερα, ο βιολιστής εισέπραξε το πρώτο του δολλάριο, από μια κυρία που το πέταξε στο καπέλο του καθώς περνούσε από μπροστά του χωρίς να σταματήσει καθόλου. Λίγο αργότερα, κάποιος ακούμπησε στον τοίχο και τον άκουσε για λίγο, αλλά μετά κοίταξε το ρολόι του και έφυγε βιαστικός...
Πιο πολύ από όλους τους περαστικούς, ασχολήθηκε μαζί του ένα τρίχρονο αγόρι που ήθελε να σταματήσει για να ακούσει, αλλά η μητέρα του τον τράβηξε για να συνεχίσουν τη διαδρομή τους. Το παιδί κοιτούσε συνεχώς προς τα πίσω καθώς απομακρυνόταν. Το ίδιο επαναλήφθηκε και με άλλα παιδιά και τους γονείς τους, οι οποίοι – χωρίς καμία εξαίρεση – τα τράβαγαν για να συνεχίσουν το δρόμο τους.
Στα 45 λεπτά μουσικής, συνολικά σταμάτησαν για να ακούσουν – έστω και για λίγο – μόνο 6 άνθρωποι. Περίπου 20 άνθρωποι έριξαν λεφτά στο καπέλο καθώς συνέχιζαν να περπατούν, χωρίς να ελαττώσουν την ταχύτητα του βηματισμού τους. Η συνολική είσπραξη ήταν 32 δολλάρια. Όταν η μουσική σταμάτησε και υπήρξε σιωπή, κανείς δεν το πρόσεξε. Κανείς δε χειροκρότησε, ούτε υπήρξε κανενός άλλου είδους αναγνώριση.
Αυτό που δεν ήξερε κανείς ήταν ότι ο συγκεκριμένος βιολιστής ήταν ο Joshua Bell, ένας από τους καλύτερους μουσικούς του κόσμου, και έπαιζε με ένα βιολί Stradivarius αξίας 3,5 εκατομμυρίων δολλαρίων, κατασκευασμένο από τον ίδιο τον Antonio Stradivari το 1713. Δύο ημέρες νωρίτερα, ο Joshua Bell έπαιξε σε ένα κατάμεστο θέατρο της Βοστώνης και η τιμή ενός κάτω-του-μετρίου εισητηρίου ήταν 100 δολλάρια. Ο Bell αμοίβεται με περίπου 1000 δολλάρια το λεπτό!
Το συγκεκριμένο πείραμα, δηλαδή το να παίξει ο Joshua Bell στο σταθμό του μετρό incognito, οργανώθηκε από την εφημερίδα Washington Post, ως μέρος μιας κοινωνικής μελέτης περί του τι εκλαμβάνουμε ως σημαντικό, τι μας αρέσει, και σε τι δίνουμε προτεραιότητα. Η γενική περιγραφή του πειράματος ήταν: «Σε ένα συνηθισμένο περιβάλλον, σε μια ακατάλληλη ώρα, αντιλαμβανόμαστε το ωραίο; Σταματάμε για να το ευχαριστηθούμε; Αναγνωρίζουμε το ταλέντο σε ένα μη-αναμενόμενο περιβάλλον;»
Διαπίστωση: Πολλοί άνθρωποι δέχονται να πληρώσουν υψηλά ποσά για ένα προϊόν ή υπηρεσία, εφόσον ο τόπος και ο χρόνος είναι κατάληλα, αλλά ούτε καν προσέχουν ακριβώς το ίδιο προϊόν ή υπηρεσία σε ανύποπτο χώρο και χρόνο.

SociaLMagazinE

4 σχόλια:

  1. Το πείραμα, όπως καταλαβαίνεις, απέδειξε και κάτι άλλο: ότι πολλές φορές υποκρινόμαστε (ή προσπαθούμε να πείσουμε τον εαυτό μας) ότι μας αρέσει κάτι, ενώ στην πραγματικότητα δεν δίνουμε δεκάρα γι' αυτό (στην κυριολεξία)...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Να 'σαι καλά adamsjim για αυτή τη δημοσίευση. Το βρήκα πάρα πολύ ενδιαφέρον. Εγώ ας πούμε,παρ' ότι τη σέβομαι, δεν αισθάνομαι και πολλά πράγματα ακούγοντας κλασική μουσική, μιας και μεγάλωσα με παραδοσιακά και Καζαντζίδη. Και πάντα απορούσα πως κάποιοι άλλοι που μεγαλώσαμε μαζί "καταλαβαίνουν" την κλασική μουσική και την όπερα! Πολύ δήθεν ρε γαμώτο...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Billάκο, η μουσική είναι "πολυεπίπεδη" και κάνει για όλα τα γούστα και τις προτιμήσεις. Μουσική είναι και ο Μπετόβεν και ο Καζαντζίδης... Είτε ακούς Τζωρτζ Μάικλ, είτε ακούς Γιώργο Μαργαρίτη, μουσική ακούς. Το θέμα είναι να είσαι ανοιχτός σε όλα τα ρεύματα. Φυσικά ο καθένας μπορεί να έχει ιδιαίτερη προτίμηση σε κάποια είδη, όμως αν κάτσει και "ψάξει" λίγο περισσότερο και τα υπόλοιπα τότε ίσως ανακαλύψει πράγματα που δεν περιμένει...

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...